Codziennie rano ważę się - przed i po prysznicu. Dodatkowo obsesyjnie dzień w dzień liczę kalorie moich posiłków i staram się nie odbiegać od 1000 kcal/dzień (wahania do 300 kcal). Jeżeli zjem cokolwiek, co sprawi, że czuję się po prostu najedzona, czuję się strasznie. Za każdym razem, gdy patrzę w lustro, upewniam się, czy na pewno dalej wyglądam tak samo. Codziennie wieczorem mierzę się w talii i udzie.

Jeszcze kilka informacji: mam kochającego chłopaka, który dosłownie ubóstwia moje ciało i komplementuje mnie. Koleżanki też chwalą, ale niestety ostatnio dużo naszych rozmów dotyczy właśnie kaloryczności posiłków, wagi, itd. Interesuję się modą - nie potrafię z tego hobby zrezygnować, ale jak np. nie zmieszczę się w rozmiar S (konkretniej w takich sklepach jak ZA*A czy MA*GO) to dostaję później kręćka. Zdjęcia modelek mnie nie ruszają, ale jak widzę szczupłe dziewczyny na blogach o modzie, to też chciałabym taka być.

Mam 18 lat – 167 cm, 54 kg. Talia 61/60 cm, udo 51 cm. Musiałam to napisać, bo nie wiem, czy to normalne czy nie... Nigdzie nie potrafię znaleźć „odpowiednich wymiarów” i to mnie dobija. Ten „stan” trwa od ponad 2 lat... już jestem tym zmęczona i to strasznie, ale po prostu nie potrafię o tym nie myśleć. Na wakacje waga nawet pokazywała 53... tak, wiem, że to dolna granica normalnego BMI. Dodam, że jestem na profilu biol-chem w liceum i sama staram się walczyć z samą sobą na własną rękę.

Był czas - pół roku temu przez tydzień - starałam się „wyrzucać” z siebie jedzenie, ale ze względu wiedzy na ten temat, jakoś udało mi się to zatrzymać, ale do dzisiaj mam ochotę po prostu pójść do łazienki, ale się powstrzymuję i do tej pory to się nie powtórzyło. Zdaję sobie sprawę z konsekwencji i to sprawia, że czuję się jeszcze gorzej, że nie potrafię tego zatrzymać. Jak to wszystko po prostu wyrzucić z głowy? Proszę o pomoc, bo nie mam siły już walczyć... Pomocy!:(

W telegraficznym skrócie: mam 23 lata, ważę 65kg przy wzroście 165cm. Jestem studentką, prowadzę siedzący tryb życia, aktywność fizyczna na razie zerowa. Mam figurę jabłka, otyłość brzuszną (87cm). Endokrynolog zdiagnozował zespół policystycznych jajników i nakazał zrzucić jakieś 10kg (głównie z brzucha). Wcześniej miałam przez kilka lat problemy z jedzenie kompulsywnym, ale jestem po terapii i mam nadzieję, że to już za mną. Obecnie staram się  ograniczać słodycze, stosuję dietę niskowęglową, eliminuję produkty o wysokim Ig. Z redukcyjną dietą nie mam większych problemów, podawałam ją do analizy i przeszła ten test pozytywnie. Oczywistym jest, że aby efektywnie schudnąć powinnam dołączyć ćwiczenia. I tutaj pojawia się moja prośba o pomoc, poradę w kwestii ustalenia planu treningów. Bo o ile wiedzę na temat diety mam, to jeśli chodzi o fitness - żadną. Dysponuję rowerem stacjonarnym (na nim chciałabym oprzeć ćwiczenia), twisterem i matą do innych ćwiczeń (preferuję ćwiczenia w domu). Mam zamiar zacząć jeździć na początek po 5km dziennie (oprócz niedziel) i zwiększać tę ilość co tydzień o 5km. Przed i po jeździe przydałoby się rozciąganie? Wystarczyłyby takie "zwykłe" ćwiczenia rozciągające dostępne w internecie? O jakiej porze najlepiej byłoby jeździć? I jak do jeżdżenia na rowerze dokoptować ćwiczenia na twisterze i jakieś stricte na brzuch? Bardzo prosiłabym o pomoc.

Witam, mam 17 lat, ważę 48 kg i mierzę 170 wzrostu. Ostatnim czasem (miesiąc, może dwa) ciągle jest mi strasznie zimno, mam lodowate dłonie, kiedy zjem trochę więcej niż zazwyczaj, od razu jest mi niedobrze. Potrafię nawet 3 dni wytrzymać bez jedzenia, bo po prostu nie jestem głodna. Proszę mi powiedzieć - czy to jest anoreksja i jej objawy?

Witam, Od 3 lat mam zaburzenia odżywiania, na przemian anoreksję i bulimię. Rok temu skończyłam moje kontakty z psychiatrą, ponieważ nie podejmował leczenia ze mną mówiąc, że tylko ośrodek dla osób z zaburzeniami odżywiania mi pomoże. Nie jednokrotnie dostawałam tam skierowanie, ale nie chciałam tam jechać. W chorobie, w głębi duszy było mi dobrze, bo już nikt nie mówił: "nie jedz tyle", "jak ty wyglądasz", "ty pączusiu" tylko mówili: "jak ty schudłaś", "ty w ogóle coś jesz", "strasznie schudłaś, nie poznałam cię". Spotkania z psychologami zakończyłam jakieś 3 miesiące temu. Uznałam to za zbędne, bo nawet jedna wizyta nie sprawiała polepszenia mojego staniu ducha nawet o 1 stopień. Dziś przytyłam. Nie mogę na siebie patrzeć. Opuściłam się w nauce, ze średniej 5,26 na 3,80. Nie potrafię się na niczym skupić. Są dni kiedy nie mam sił wstać z łóżka. Nie idę do szkoły. Na początku wtedy płaczę, ale później już po prostu płaczę bez łez. Cały dzień jestem wkulona w łóżko. Nawet czasami się nie ubieram. Opuszczam strasznie dużo dni szkolnych przez to, a jestem w liceum i na nosie matura. W prawdzie za rok, ale nie mogę mieć aż tylu zaległości. Czuję się wewnętrznie taka słaba, bezbronna. Nie mam ochoty z nikim rozmawiać. Każda moja rozmowa z kimś to kwestia paru słów na odczepnego, żeby zostawili mnie w spokoju. Nie mam sił na nic. Kiedyś byłam uzależniona od cięcia się. Błąd. Dalej jestem : (. Wprawdzie już mniej niż wtedy, ale nadal napadam na siebie z nożem Wiele razy mam myśli samobójcze. Nie raz przedawkowywałam leki raz. To było zaplanowane odejście, nabrałam garść tabletek. Poszłam spać z myślą, że już się nie obudzę w tym świecie, a ja po prostu budzę się rano i nie wiem co się dzieje - cały dzień mnie mdli, kreci mi się w głowie, ale nic więcej. Czasem tylko wylądowałam w kiblu. Tak miałam rok temu. Dziś znów bym po nie sięgnęła, ale mając 100% pewność ze zadziałają. Brałam kiedyś lek, dostałam go od psychiatry. Tyle, że go już nie ma. Wiele razy prosiłam matkę o pomoc w zdobyciu go, ale na marne. Matka nigdy nie chciała mi w tym pomóc. Sama jest chora na bulimię. Kiedy ja jeździłam do specjalistów, oni dowiedzieli się ode mnie o tym. Moja matka miała przeze mnie za to próbę samobójczą. Ona nie chce się leczyć i nigdy nie chciała. Proszę o pomoc. Nie mam bladego pojęcia co robić. Jestem już na samym dnie. błagam. Po prostu proszę o jakąś pisemna pomoc pod moim pytaniem. tosia, 17 lat.  

Dzień Dobry. Mam 13 lat i cierpię na nadwagę - mam 169 cm wzrostu i ważę 69 kg. W tej chwili nikt nic mi nie dogryza wprost przeciwnie, niektórzy nawet twierdzą, że nie jestem znów taka gruba. Ale ja wiem że to nie jest prawidłowa waga. Wiem za to, że gdybym ważyła 60 kg, poprawiłabym swoją samoocenę. Proszę o pomoc