Cześć, Chciałbym przytyć kilka - kilkanaście kilogramów aby wyjść z niedowagi. Mam 15 lat [15 i pół] 176 cm wzrostu i poniżej 50 kilogramów wagi [46-48]. Co do aktywności fizycznej to ćwiczę na w-fach 4 godziny w tygodniu i w domu ćwiczę z ciężarkami oraz 6 weidera. Śniadania albo nie jem, albo jem (kanapki z białego chleba z pasztetem/szynką/serkiem topionym) mało z powodu braku czasu. Obiady jem obfitsze (cały duży talerz) głównie kotlet z ziemniakami pire rzadko z jakimiś dodatkami czasem na obiad jem zupę. Do kolacji zjadam jakiegoś owoc albo jogurt, albo parówki. Na kolację jem kilka kanapek czasem jajecznice lub jajko (na twardo/ miękko) albo makrelę wędzoną. Za to uwielbiam jedzenie sezonowe np. fasolkę szparagową, kalafior, arbuzy, kukurydzę. Odkąd pamiętam byłem chudy i zawsze odżywiałem się podobnie i od zawsze miałem szybką przemianę materii. Od ubiegłego roku urosłem o ponad 20 cm bez większej zmiany wagi.

Od ponad roku jestem chora. Bulimia przejęła zupełnie kontrolę nad moim życiem, nie potrafię już na nic znaleźć czasu. Mam 17 lat, moja waga waha się pomiędzy 50-55 kg, w zależności, czy mam wystarczająco dużo sił by wymiotować, czy też zupełnie się poddaję i zamykam na cały otaczający mnie świat, wzrost 164 cm. Kiedyś byłam wesoła, miałam dużo energii i chęci do życia. Teraz nie znajduję na nic czasu, bulimia pochłania całe moje życie.

Od września wymiotowanie znacznie się nasiliło, wcześniej były to napady 2-3 razy w tygodniu. Wrzesień i październik były krytyczne, zdarzało się nawet do 5-6 razy dziennie. Wymiotowałam wszędzie: w domu, w centach handlowych, tam, gdzie obecnie byłam. Straciłam zupełnie wolę walki, nie potrafię już sobie pomóc. Każdego dnia mówię sobie, że już jest lepiej, lecz nadchodzi wieczór i wszystko zaczyna się od nowa. Od tygodnia mam silną wolę i już nie wymiotuję, lecz jedzenie jakie spożywam, przekracza dzienną porcję dla 2-3 osób. Czuję się strasznie źle, mam jeszcze mniej energii, ciągłe uczucie zgagi, bóle brzucha i serca, brak chęci do życia. Miałam też myśli samobójcze. Właściwie to te myśli są ze mną cały czas.

Rodzina nie wie o moich problemach, nikt o nich nie wie. Waham się, czy powiedzieć o tym przyjaciółce (jest to jedyna osoba, której ufam na tyle, żeby jej o tym powiedzieć, lecz nie wiem, czy to nie pogorszy jeszcze sytuacji). Proszę o pomoc, nie wiem gdzie mogę znaleźć jakieś oferty, które pomogą mi z tego wyjść. Może jakaś terapia, nie wiem, gdzie mam się udać. No i czy powiedzieć o tym mojej przyjaciółce? Proszę o radę, błagam. Mieszkam w Poznaniu.

Witam serdecznie! Mam 17 lat. Podejrzewam u siebie anoreksję bulimiczną, czy słusznie, to tego nie wiem. U mnie jest tak, że zaczynam stosować głodówkę i po kilku dniach mam napad obżarstwa. Zaczynam prowokować wymioty, ale najczęściej się przeczyszczam, biorąc 5 tabletek X***. Po przeczyszczeniu się, znów stosuję głodówkę i tak w kółko. Najgorsza w tym wszystkim jest przymusowa chęć jedzenia, nawet kiedy nie jestem głodna. Proszę o odpowiedź. Czy to jest bulimia czy anoreksja bulimiczna? Mam 165 cm wzrostu, było 78 kg, jest 66.