Jestem dziewczyną, 12 lat, 157 cm, 65 kg – 111 cm w udach, 75 w talii. Chcę schudnąć z pośladków, ud, łydek, bioder i tzw. oponki na brzuchu. Jest to dla mnie bardzo uciążliwe, a zwłaszcza że mam rozstępy na udach! Ćwiczę już miesiąc bez skutków, waga nie ruszyła z miejsca, jem tylko jedną słodką rzecz na tydzień! Proszę o pomoc, bo nie mogę wytrzymać z moją tuszą.

W tamtym roku mniej więcej w marcu zaczęłam dietę. Wszystko szło ok, schudłam ok 10 kg (do 45 kg, wzrost 163 cm) potem przyszły wakacje, jadłam dużo, ale czas spędzałam bardzo aktywnie więc nie przytyłam. Niestety w czasie roku szkolnego nie mam na nic czasu... na nic oprócz jedzenia. Cały czas jem, jem i jem. Wszystko... paczka ciastek, potem jakieś ogórki, potem coś innego i tak potrafię bez opamiętania.. potem pojawiają się wyrzuty sumienia... od razu widzę jak tyję, jak wszyscy widzą moją porażkę (czyli przytycie - chociaż i tak już przytyłam ok 3 kg) i biegnę do łazienki, gdzie próbuję to zwrócić, wiedząc jednak, że nie istnieje możliwość, żeby się pozbyć wszystkiego. Zaczynam ćwiczenia, to jednak też czuję, że nic nie daje. Ubieram więc jakieś duże ubrania, żeby nikt nie zobaczył tych 3 kg więcej.

Bojąc się, że przytyję jeszcze więcej mówię sobie: od dzisiaj minimalne porcje jedzenia, schudnę do 45 kg i wszystko będzie pięknie, ale przychodzi kolejny dzień i znowu powtarza się to samo... a już najgorzej jest w weekend. Dlatego właśnie polubiłam szkołę, bo tam nie jem nic... czuję się tak przyjemnie pusto... ale co z tego? Wracam ok. 17.00 I co?? Jem! a w konsekwencji tyję... A najbardziej denerwuje mnie jak ludzie mówią, że jestem chuda... bo przecież widzę, że tak nie jest! :( 45 to jest moja upragniona waga, ale niestety nie zdołałam jej utrzymać, a tendencja niestety jest w górę, a nie w dół... :(

Chciałabym sobie poradzić z tym problemem, bo to nie jest normalne, żeby całe życie się opierało na tym ile zjadłam, czemu tak dużo i jak się tego pozbyć. Tym bardziej, że ostatnio coraz więcej czasu spędzam w łazience, gdzie próbuję się tego pozbyć. Jeszcze jeden problem jest taki, że nie jestem w stanie nikomu o tym powiedzieć... Muszę sobie z tym poradzić sama... Tylko, że niestety nie wiem jak. Proszę o pomoc...

Chciałabym schudnąć około 10 kg w ciągu 1,5 miesiąca. Mam 15 lat, 1.60 m wzrostu i ważę 64 kg. Okropnie źle się z tym czuję. Jakiś czas temu skakałam na skakance i nie powiem, bo dawało to rezultaty, ale nie dawno dowiedziałam się, że skakanie na skakance powoduje obsunięcie się macicy, czy to prawda? A jeżeli tak, to jak mogę te ćwiczenia zastąpić? Najbardziej chciałabym wyszczuplić uda i pupę, a przede wszystkim pozbyć się moich okropnych boczków.

Witam, w marcu skończę 16 lat. Postanowiłam zrzucić parę zbędnych kilogramów, zwłaszcza że niedługo będę miała bal gimnazjalny. Ważę ok. 70 kg. i posiadam 167 cm wzrostu. W mojej rodzinie nie ma osób otyłych lub z nadwagą. Co do chorób. Hmmm, mam niewielkie problemy z kręgosłupem (dyskopatia), jednakże wszystko zaczyna wracać do normy. Jednakże nie chciałabym jeszcze wykonywać takich ćwiczeń jak np. brzuszki, gdyż obawiam się, że kręgosłup nie jest na to gotów. Chyba najlepszym dla mnie ćwiczeniem byłby taniec (umiem i lubię tańczyć).

Mój jeden dzień wygląda następująco: śniadania nie jadam w domu, gdyż spieszę się do szkoły. Mój pierwszy posiłek jest ok. godz. 12:00 i zazwyczaj jest to coś słodkiego. Następnie ok. godz. 15:00 jem obiad (jem to co mama przygotuje, zwykle jest to mięso, ziemniaki i jakaś surówka). Na podwieczorek jem pączek i wypijam szklankę kakao. Kolację jem ok. godz. 19:30 i jest to zwykle kanapka z szynką lub z serem. Zdaję sobie sprawę z tego, że moje nawyki żywieniowe są złe, zwłaszcza to, że nie jadam rano śniadania, jednak nie mogę się do tego przyzwyczaić, po prostu nie czuję głodu rano. Proszę o pomoc, z góry dziękuję. Kinga

Witam, chciałabym się dowiedzieć, co zrobić, aby schudnąć, a potem nie tyć. Przed wakacjami 2010 r. ważyłam 76 kg. Wyglądałam jak kulka (wzrost 166,5 cm). Zaczęłam mniej jeść i dużo jeździłam rowerem. Moje posiłki wyglądały tak: godzina 10.00 – śniadanie, dwa kawałki chleba białego z chudą szynką. Potem jeździłam rowerem, do domu wracałam około 17.00 i wtedy również jadłam dwa kawałki białego chleba, np. z pomidorem. Takim sposobem schudłam 6 kg. Straciłam motywację i nie chciałam się już odchudzać. W sierpniu jednak, ważąc 68 kg, wyjechałam z domu i zaczęłam mieć kompleksy. W nowej klasie były tak szczupłe dziewczyny, że wyglądałam przy nich jak baleron. Wtedy zaczęły się moje problemy żywieniowe. Z rana (7:00) jadłam kawałek chleba. Wracałam ze szkoły około 15.00 i jadłam jakiś jogurt. Całe dnie byłam głodna, a na wieczór zaczynałam jeść, aż do bólu brzucha, a wtedy szłam do toalety i wszystko zwracałam... Miałam bulimię, takim sposobem schudłam do wagi 57 kg. A to nadal nie było wystarczająco dużo. Wróciłam do domu, obiecywałam sobie, że już nie będę wymiotować, że w domu wszystko się ułoży, ale niestety nie udało się. Zdałam sobie sprawę z choroby i powiedziałam o tym bliskim. Aktualnie nie wymiotuję, ale nadal mam ataki obżarstwa i przez to przybrałam na wadze, ważę 59 kg i jestem załamana, bo widzę, że mój brzuch (i tak duży) cały czas się powiększa, czasami nawet myślę o powrocie do choroby, ale wiem, że nie mogę. Proszę o pomoc! Moim celem jest 54 kg, ale nie uda mi się to, bez jakiejś diety, teraz na samych przekąskach potrafię przytyć kilogram! Pomocy!

Witam. Mam 12 lat, 160 cm. Jestem kobietą... Ostatnio ważyłam się z miesiąc temu i ważyłam 50,6 kg. Mam 80 cm w biodrach i 70 cm w talii. Chodzę do klasy sportowej, gdzie mam 2 godz WF-u dziennie (gramy głównie w koszykówkę). Gdy wracam do domu, resztę dnia siedzę. Nie bardzo lubię wychodzić na dwór, bo w okolicy kręcą się podejrzani ludzie... Moje jedyne przedmioty do sportu to hantle 1 kg i rower. Nie przepadam za jazdą na rowerze. Lubię biegać, lecz nie wiem czy bieg w miejscu będzie dobry... Nigdy się nie odchudzałam, jestem uzależniona od picia mleka. Wiem, że piję go za dużo. Często jadam owoce (1,2 dziennie). Czasem warzywa na obiad... Poza tym to odżywiałam się bardzo pospolicie... Co wpadnie do łap. W mojej rodzinie nie występuje nadwaga. Sama jej nie mam. Mam jedynie chore zatoki...

Przykładowy jadłospis na np. poniedziałek. Śniadanie: płatki czekoladowe z mlekiem, kakao / Kanapka z miodem/dżemem, herbata. Drugie śniadanie: 2 kanapki z wędliną. Jakiś owoc (mandarynki, banany). Obiad: czasem jakaś zupa, czasem kotlet jakiś... Zawsze z ziemniakami. Między tym: płatki z mlekiem / kanapki / rzadko: słodycze. Kolacja: kisiel / płatki z mlekiem / kanapki z pasztetem. W weekendy jem bardzo podobnie. Chciałabym się pozbyć tłuszczu z ud, łydek, brzucha, a szczególnie z ramion (tu gdzie "biceps") i w ogóle trochę schudnąć. Często czuję się zdołowana i wierzę, że sport mnie uszczęśliwi. Heh... Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam raz jeszcze. Wcześniej pisałam o tym, że mało jem, w związku z czym na 160 cm wzrostu ważę 40 kg. Zapomniałam dodać, że przez to, iż jestem taka chuda, mam opóźnione dojrzewanie płciowe, piersi mam malutkie, nawet można napisać, iż w ogóle ich nie widać.. ;( a mam 20 lat, miesiączki też nigdy jeszcze nie miałam. I tutaj mam pytanie: czy jeżeli będę odżywiała się prawidłowo, tyle ile mi potrzeba, to te piersi urosną, czy swoim brakiem jedzenia, zahamowałam ich rozwój? To samo tyczy się miesiączki. Z góry bardzo dziękuję za jeszcze jedną odpowiedź.

Cześć! Mam 12 lat, 157 cm i 65 wagi. Wiem, że to za dużo, mam bardzo duże uda i pośladki oraz tzw. oponkę na brzuchu. Próbuję nie jeść słodkiego (max. 1 na tydzień) i codziennie ćwiczę, ale to nic nie pomaga, potrzebuję bardziej sprecyzowanych ćwiczeń na napisane wyżej okolice, no i chcę się pozbyć tłuszczyku!! Bardzo proszę o pomoc, już miesiąc ćwiczę i żadnych efektów, a ćwiczenia wykonuję codziennie, jeszcze do tego tańczę i spaceruję 2 km dziennie! POMOCY!