Ważę 70 kg, mam 19 lat, nie odchudzałam się wcześniej. Chodzę na dyskoteki, ale i tak nic nie spalam. W rodzinie nie występuje otyłość, byłam u lekarza i jestem zdrowa. Rano nic nie jem, tak jest często, nie jadam normalnie, zazwyczaj tylko to, co kupię. Posiłki mam o różnych porach, kolacji jako takiej też nie jem. Dopycham się tym, co kupię w drodze powrotnej do domu, tak jest zawsze, piję też to, co mi wpadnie do ręki. Nie choruję na choroby przewlekłe.

Witam! Jestem kobietą i mam 25 lat. Teoretycznie czuję się zdrowa, jednak moje BMI stopniowo, choć bardzo pomału się obniża, teraz moje BMI wynosi 16,5. Mam wzrost 167 cm i ważę ok 46 kg. Sportowcem nie jestem. Nie odchudzam się, jem normalnie i dość regularnie, według mnie to nawet sporo jem, nie mam też żadnej bulimii. Jak miałam 18 lat, ważyłam nawet 52 kg. Teraz przytycie chociaż 1 kg jest dla mnie właściwie niemożliwe i nie wiem dlaczego.

Jest jeszcze jeden objaw, który strasznie mi przeszkadza, a mianowicie ciągłe przelewanie się w brzuchu. Może przesadziłam - nie ciągłe, ale bardzo częste. Często też mi burczy w brzuchu i różne dziwne tego typu odgłosy, co jest trochę krępujące, zwłaszcza jak się siedzi np. na wykładzie, gdzie panuje względna cisza. Nadczynności tarczycy raczej nie mam, bo kiedyś z ciekawości sprawdziłam sobie poziom hormonów tarczycy we krwi i były ok. A i jeszcze jedno chyba mam język geograficzny, często mam na nim jakieś niezbyt regularne odgraniczone miejsca, czasami mnie trochę szczypie, zwłaszcza jak jem owoce. Tak się zastanawiam, czy może ja nie mam jakiś problemów z wchłanianiem? Z góry bardzo dziękuję za odpowiedź.

Witam, mam 20 lat, ważę 62 kg, mierzę 162 cm. Od momentu przeprowadzenia się do większego miasta na studia schudłam ok. 10 kg, bez stosowania diet. Wystarczyło wyprowadzenie się z domu, w którym zawsze jest pełno jedzenia. Gdy sama urządzam sobie dzień, decyduję o tym co jem, nie potrzebuję takiej ilości jedzenia, jem normalnie i czuję się z tym świetnie. Problem pojawia się wtedy, gdy przyjeżdżam do domu. Za żadne skarby nie mogę się powstrzymać. Pierwszy posiłek w domu jest zawsze trochę obfitszy, ale w granicach normy, potem zaczyna się podjadanie, a czym bliżej wieczora, tym zjadam więcej i więcej. Wieczorem zaczyna się tzw. zwrot. Idę do łazienki i zwracam co się da. Nie zawsze tak jak bym chciała, bo boli mnie gardło. Mimo wszystko czuję ulgę.

Ostatnim razem najadłam się fatalnie, ale zwróciłam malutką część i wszystko we mnie zostało. Czułam się okropnie, wiem że to co robię, jest obrzydliwe, że to jedzenie nic mi nie daje i potem trzymam to wszystko w swoim ciele, i tyję. Uwielbiam przyjeżdżać do domu, ale boję się, bo nigdy nie potrafię oprzeć się pokusie jedzenia do woli. Próbowałam wiele razy, ale gdy widzę jedzenie - głupieję. Jak mam sobie z tym poradzić? Istnieje sposób? Może jakaś dobra książka? Doktor Beck już czytałam...

Witam serdecznie! Mam 20 lat, ok. 158 cm wzrostu i ważę ok. 45 kg. Jeszcze półtora roku temu przy tym samym wzroście ważyłam 56 kg. Zaczęło mi być z tym źle i podjęłam próby odchudzania. Zmniejszyłam najpierw wszystkie porcje o połowę. Dzięki temu utraciłam pierwsze kilogramy, ale oczywiście waga zatrzymała się w pewnym momencie. Wtedy kolację zastąpiłam owocem. Z czasem wyeliminowałam ją całkowicie. Później zrobiłam to samo ze śniadaniem. Jadłam tylko obiad, bo nie chciałam martwić domowników. Jednak zamieniłam w końcu ten obiad na owoc. Doszło do tego, że jadłam jeden owoc dziennie a czasami nawet i to odpuszczałam.

Waga zatrzymała się na 45 kilogramach i nie chciała nawet drgnąć. W związku z tym pogarszał mi się humor i próba głodówki kończyła się pod koniec dnia (w okolicach 22:00) zjedzeniem np. kawałka ciasta czy czegoś równie kalorycznego. Wtedy doszłam do wniosku, że moja waga mi w zasadzie odpowiada, że czuję się dobrze ze sobą i że warto byłoby ją utrzymać, bo moje wystające kości powoli stają się nieatrakcyjne. Nie chcę być bardziej chuda. Ale chyba jeszcze bardziej nie chcę być z powrotem gruba. Postanowiłam więc jeść 4 razy dziennie.

Śniadanie ok. 7.30 i jest nim kromka chleba razowego posmarowana białym serkiem, około 10:15 jem jakiś owoc. Około 13.00 obiad, którym jest cokolwiek typowo domowego, ale jem nie więcej niż pół tego, co mam na talerzu (taka potrzeba psychologiczna), a mam na nim naprawdę mało. O 15:45 jem kolację, którą są dwie łyżki najzwyklejszych musli na sucho. Czasem pozwalam sobie na coś słodkiego, ponieważ kocham wszelkiego rodzaju ciasteczka. Po godzinie 16.00 nie jem absolutnie nic. Muszę mieć pewność, że mój organizm wszystko spali.

Aktualnie prowadzę mało aktywny tryb życia. Ale jedynie do października, czyli zanim nie zacznie się rok akademicki, bo wtedy moja aktywność jest bardzo duża - funkcjonuję praktycznie około 20 godzin na dobę, gdyż mam ciężkie studia. Wiem, że ten plan posiłków nie jest najlepszy, ale boję się każdych gwałtownych zmian. Marzę o powrocie do normalności, tak jak wtedy, gdy nie musiałam się trzymać żadnych planów posiłków, mogłam zjeść coś spontanicznie, np. wychodząc z przyjaciółmi. Teraz unikam przy spotkaniach miejsc, gdzie można coś zjeść, bo to na pewno byłoby niezgodnie z moim planem żywienia.

Jest jeszcze codzienne kontrolowanie wagi. Robię to nawet parę razy dziennie. To za bardzo rządzi moim życiem. Ja wiem, że nie waga jest najważniejsza, że ważne jest to, jak się człowiek ze sobą czuje, jaką osobą jest, ale to stało się jakby silniejsze ode mnie. Nie wiem po co to robię, nie zależy mi na schudnięciu, a jedynie na tym, żeby nie przytyć. Mimo iż wiem, że nie tyje się z dnia na dzień, to sprawdzam wagę, żeby mieć absolutną pewność. Zastanawiałam się, czy może całkiem nie zrezygnować z ważenia się i nie wiedzieć ile ważę dopóki mi całkiem nie przejdzie ta okropna obsesja, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Myślałam też o sprawdzaniu wagi raz na miesiąc. Ale wiem, że przez cały miesiąc pilnowałabym się strasznie, mając na uwadze to, że niedługo muszę się zważyć i waga może pokazać więcej.

Nie wiem co się ze mną dzieje, ale chciałabym, żeby to się już skończyło. Może mogłabym prosić o poradę w sprawie jakiegoś rozsądniejszego jadłospisu, który nie pozwoli mi przytyć? Z góry pięknie dziękuję i pozdrawiam!

Witam, mam 14 lat, wzrost około 175 cm, ważę 64-65 kg, jestem chłopakiem. Ćwiczyć zacząłem niedawno, z tydzień temu i mój problem jest taki: wiem, że ważę do mojego wzrostu w normie, ale nie chcę schudnąć, a mianowicie zrzucić sadło. Tak, aby było widać mięśnie brzucha, bo same ćwiczenia dużo nie dadzą bez stosowania odpowiedniej żywności. Czy mam zwrócić się z prośbą do lekarza o dietę? Czy wystarczy dobre żywienie? Dieta to chyba za wcześnie na mój wiek. Czy mógłby ktoś mniej więcej rozpisać, co, kiedy i jak mam jeść? P.S. Trenuję ABS ii

Witam, jestem chłopakiem, mam 15 lat mój wzrost to 172 cm i 60 kg wagi. Zacznę od tego, że ponad 2 tygodnie temu trafiłem do szpitala, tam miałem podawane leki w tym (hormony), co przełożyło się na ogromne łaknienie. Zanim znalazłem się w szpitalu ważyłem 55 kg, po 2 tygodniach pobytu tam przytyłem 5 kg, a to chyba dużo. Starałem się nie jeść, ale wiadomo, to jest silniejsze. Moim pytaniem jest - jak jeść mniej i co jeść, by nie tyć? Zacząłem ćwiczyć brzuszki, ale jedzenie teraz to straszna rzecz, jem co 30 min. i non stop jestem głodny. Nie wiem już co robić, zacząłem pić dużo wody i jeść kruche pieczywo. Co mogę jeszcze zrobić? I czy mogę jeść, np. ziemniaki i makaron? Ogólnie, jak powinna wyglądać moja dieta, skoro chce mi się jeść praktycznie zawsze?! Proszę o jak najszybszą pomoc i pozdrawiam:)

Witam, mam 17 lat, 168 cm wzrostu. Zawsze miałam kompleksy co do swojego wyglądu. W styczniu ważyłam 68 kg. Od lutego do dnia dzisiejszego schudłam 15 kg. Nie głodziłam się. Jadłam i jem po prostu inaczej. Wyeliminowałam z diety słodycze i fast foody. Nie łączę ziemniaków/chleba z mięsem smażonym. Spożywam 5 posiłków dziennie (ok. 1300 kcal): dużo owoców, warzyw, ale staram się również wędliny, mięso itp. Na śniadanie płatki z jogurtem naturalnym, w szkole mam kanapkę. Nie piję napojów gazowanych i soków, tylko wodę, herbatę zieloną i czerwoną lub owocową.

Od pewnego czasu zauważyłam, że nie potrafię zjeść czegokolwiek bez wcześniejszego obliczenia kalorii, już mam obsesję. Rodzina mówi mi, że wyglądam za chudo i rodzice chcą, żebym przytyła trochę. Tylko, że ja uważam, że wyglądam ok, nareszcie mogę cieszyć się zgrabną sylwetką, nosić ubrania w rozmiarze 34 i czuć się atrakcyjnie (no może oprócz biustu, który bardzo zmalał).

Ale to właściwie nic... Od lutego nie mam miesiączki. Byłam u ginekologa, zrobiłam potrzebne badania, okazało się, że wszystko jest ok. Zostałam skierowana do endokrynologa - po badaniach wiem, że mam podwyższoną prolaktynę, leczę się od czerwca farmakologicznie, ale miesiączka nie występuje, podobno to musi trochę potrwać... musi się odblokować przysadka mózgowa, czy coś takiego... Dodam, że już kilka miesięcy wcześniej miesiączka występowała nieregularnie, albo była skąpa. Czy mam anoreksję? Bardzo się boję, bo czytałam o skutkach tej choroby. Czy mogę mieć w przyszłości problem z zajściem w ciążę? Proszę o odpowiedź Pozdrawiam.

Witam, mam 17 lat. Zawsze miałam kompleksy co do swojego wyglądu. W styczniu ważyłam 68 kg. Od lutego do dnia dzisiejszego schudłam 15 kg. Nie głodziłam się, jadłam i jem po prostu inaczej. Wyeliminowałam z diety słodycze i fast foody. Nie łączę ziemniaków/chleba z mięsem smażonym. Spożywam 5 posiłków dziennie (ok. 1300 kcal): dużo owoców, warzyw, ale staram się również jeść wędliny, mięso itp. Na śniadanie płatki z jogurtem naturalnym, w szkole mam kanapkę. Nie piję napojów gazowanych i soków: tylko woda, herbata zielona i czerwona lub owocowa.

Od pewnego czasu zauważyłam, że nie potrafię zjeść czegokolwiek bez wcześniejeszego obliczenia kalorii, już mam obsesję. Rodzina mówi mi, że wyglądam za chudo i rodzice chcą, żebym przytyła trochę. Tylko, że ja uważam, że wyglądam OK, nareszcie mogę cieszyć się zgrabną sylwetką, nosić ubrania w rozmiarze 34 i czuć się atrakcyjnie (no może oprócz biustu, który bardzo zmalał). Ale to właściwie nic... Od lutego nie mam miesiączki. Byłam u ginekologa, zrobiłam potrzebne badania-okazało się, że wszystko jest OK.

Zostałam skierowana do endokrynologa - po badaniach wiem, że mam podwyższoną prolaktynę, leczę się od czerwca farmakologicznie, ale miesiączka nie występuje, podobno to musi trochę potrwać, musi się odblokować przysadka mózgowa, czy coś takiego... dodam, ze juz kilka miesięcy wczesniej miesiączka występowała nieregularnie albo była skąpa.Czy mam anoreksję? Bardzo się boję, bo czytałam o skutkach tej choroby. Czy mogę mieć w przyszłości problem z zajściem w ciążę? Proszę o odpowiedź. Pozdrawiam.

Czy mam anoreksję? Schudłam prawie 20 kg. Mam 14 lat, ważę niecałe 47 kg przy wzroście 166 cm. Przestałam miesiączkować. A nadal czuję się gruba. Chcę jeszcze schudnąć. Nie potrafię przestać myśleć o wadze, kaloriach itp. Boję się przytyć. Jak tylko widzę, że na wadze jest więcej chociażby o 0,1 kg to od razu chcę jakoś schudnąć. Głodzę się, itp... Chciałabym znów wreszcie żyć normalnie, bez problemów. Co mam zrobić ?

1) 82 kg, 20 lat, kobieta, studia, mało ruchu, mały stopień aktywności; 2) próbowałam się odchudzać wiele razy, diety niskokaloryczne 1000 – 1200 kcal, dieta białkowa dr. Dukana; 3) mama w moim wieku też miała problem z nadwagą; 4) prawdopodobnie mam zespół metaboliczny; 5) w ciągu tygodnia: 8:00 płatki z mlekiem, banan 11:00 biszkopty 13:00 kasza gryczana (lub ziemniaki), filet z kurczaka, mizeria, woda 16:00 2 wafelki typu z czekoladą lub czekolada 18:00-19:00 2 kromki chleba z serkiem Almette 20:00 płatki z mlekiem; w weekend: 9:00-10:00 płatki z mlekiem 12:00 kromka chleba z rzodkiewką 14:00 kotlety jajeczne, pomidor w śmietanie, ziemniaki 16:00 chipsy, owoce 19:00-20:00 2 kromki chleba z ogórkiem; 6) mam powracające urazy kostki oraz dyskopatię.

Witam! Mam 15 lat. Ważę 82 kg, przy wzroście 180 cm. Chciałabym schudnąć ok. 10 kg albo więcej. Nigdy nie podejmowałam żadnej diety. Od jakiegoś czasu chodzę na koszykówkę 1,5 h w tygodniu, do szkoły chodzę pieszo, czyli mam zapewnioną godzinę spaceru dziennie + czasami zajęcia dodatkowe, na które też uczęszczam pieszo. Słodycze jem od czasu do czasu. Co jeszcze zrobić, żeby schudnąć?