Witam, już kiedyś pisałam (http://portal.abczdrowie.pl/pytania/co-to-ma-byc). Ale nie mogę przestać myśleć o sobie, swoim ciele, kaloriach... Ja chyba oszalałam... Powoli zaczęłam jeść normalnie, na wadze mi nie przybyło, ale tłuszcz się nagromadził. Mam już tego serdecznie dość. Mi się po prostu odechciało żyć, moja waga, wszystko co przeżywam śni mi się po nocach. To naprawdę okropne. Na pewno nie mam bulimii, bo nie mam tak, że nie jem, a potem się rzucam na jedzenie, nie wymiotuję, już nie biorę tabletek. Anoreksję też wykluczam, bo jem, sięgam po słodycze i nie jestem taka chuda. Mama na mnie krzyczy, że głupia jestem, że sobie wmawiam, wymyślam, ona mnie wcale nie rozumie, jedyne co mi powie "Idź się uczyć!!!" albo" "Zajmij się czymś, a nie wymyślasz, lekcje odrobiłaś? Jesteś taka sama jak ojciec!!!" Dodam, że mój ojciec 3 lata nie żyje, umarł na raka, tak jak i jego mama. Poza tym nigdy go nie poznałam, bo się mnie wyrzekł, chociaż mieszkał blok obok. Od 8 lat mam ojczyma.

Nie mam na nic ochoty, nic mi nie poprawia humoru, nie chcę chodzić do szkoły do znajomych, najchętniej zamknęłabym się w pokoju i spała. Od następnego tygodnia muszę zacząć składać papiery do szkół, a mam same pały, bo tak się zajęłam odchudzaniem, że wszystkich okłamywałam i się nie uczyłam. Średnia 2 coś, i masakra... Miałam dzisiaj pogrzeb kolegi, miał wypadek. Pragnę umrzeć tak jak on, ale zawsze moje próby samobójcze kończyły się niewypałem i bólem głowy. Czy ja już zawsze będę się odchudzać? Jak z tym skończyć? Dlaczego nikt mnie nie rozumie i tylko oskarżają?

Mam 15 lat, 176 cm wzrostu i ważę 71 kg. W ciągu ostatnich 5 miesięcy schudłam około 40 kg, bo ważyłam 108 kg. Teraz nie jestem na diecie, ale chciałabym jeszcze schudnąć tak z 5-6 kg. Ale mam problem, bo nie umiem już przejść na dietę. Mam straszne napady obżarstwa. Często wieczorami, gdy nikogo nie ma w domu, potrafię rzucić się na wszystko, co słodkie. Mam potem straszne wyrzuty sumienia. Na następny dzień często robię głodówkę, a potem kolejny dzień znów się obżeram. Potrafię na raz zjeść około 3000 kcal!!! To chyba już nie jest normalne? Proszę o pomoc. Co mi jest? Jak z tym walczyć? Nie wiem co robić! Nie chcę przytyć do poprzedniej wagi. Chcę utrzymać tę, co teraz mam, lub, jeśli się da, jeszcze troszkę schudnąć.

Wiem, że jest nie tak, jak powinno być. Nigdy wcześniej nie byłam dla siebie tak okrutna, nie miałam takiej obsesji na punkcie kalorii, wyglądu. Zaczęło się dość niewinnie. W trzeciej gimnazjum pokłóciłam się z rodzicami i w ramach odwetu byłam na tygodniowej głodówce. W sumie zdarzyło się to 2 razy w ciągu roku. Nigdy nie przeżywałam buntu wobec rodziców, miałam świetnych znajomych, świadectwa z wyróżnieniem (i mam).

Poszłam do liceum i w ostatniej klasie zaczęłam się odchudzać. Wcześniej też to robiłam, ale to były krótkie diety, szybki spadek wagi, dużo wypadających włosów i kompletna głupota. Postanowiłam, że tym razem zrobię to „z głową”. I zrobiłam. W 4 miesiące straciłam 9 kg przy wzroście 164 i wadze 57 kilo, zeszło poniżej 50. W czasie 2-3 miesięcy przybrałam na wadze, lecz nadal mieściłam się w poprzednie węższe ubrania. Ale każdy gram na wadze zaczął doprowadzać do furii. Staję przed lustrem i wyzywam się od grubych świń i innych niecenzuralnych...

Waga w dół - humor w górę i tak cały czas. Jeśli jest odwrotnie, zadręczam się i głodzę, by potem pochłonąć 6 kawałów ciasta. Oczywiście wszystkie środki na odchudzanie stanowią moją apteczkę. Założyłam zeszyt diet, a życie toczy się wkoło jedzenia. Dostałam obsesji! Nienawidzę swojego ciała i siebie. Patrzę w lustro i widzę wylewające się boczki, tęskniąc za moimi wystającymi kośćmi z grudnia. Tak bardzo siebie nie cierpię i nie potrafię sobie z tym poradzić. Czy ja zwariowałam?

Wiem, że nie jest tak, jak być powinno. Nigdy wcześniej nie byłam dla siebie tak okrutna, nie miałam takiej obsesji na punkcie kalorii i wyglądu. Zaczęło się dość niewinnie. W trzeciej gimnazjum pokłóciłam się z rodzicami i w ramach odwetu byłam na tygodniowej głodówce. W sumie zdarzyło się to dwa razy w ciągu roku. Nigdy nie przeżywałam buntu wobec rodziców, miałam świetnych znajomych, świadectwa z wyróżnieniem (i mam). Poszłam do liceum i w ostatniej klasie zaczęłam się odchudzać. Wcześniej też to robiłam, ale to były krótkie diety, szybki spadek wagi, dużo wypadających włosów i kompletna głupota. Postanowiłam, że tym razem zrobię to „z głową” i zrobiłam. W 4 miesiące straciłam 9 kg przy wzroście 164 i wadze 57 kilo, zeszłam poniżej 50. W czasie 2-3 miesięcy przybrałam na wadze, lecz nadal mieściłam się w poprzednie węższe ubrania. Jednak każdy gram na wadze zaczął doprowadzać mnie do furii.

Staję przed lustrem i wyzywam się od grubych świń i innych najgorszych. Waga w dół, humor w górę i tak cały czas. Jeśli jest odwrotnie, zadręczam się i głodzę, by potem pochłonąć 6 kawałków ciasta. Oczywiście wszystkie środki na odchudzanie stanowią moją apteczkę. Założyłam zeszyt diet, a życie toczy się wkoło jedzenia. Dostałam obsesji! Nienawidzę swojego ciała i siebie. Patrzę w lustro i widzę wylewające się boczki, tęskniąc za moimi wystającymi kośćmi z grudnia. Tak bardzo siebie nie cierpię i nie potrafię sobie z tym poradzić. Czy ja zwariowałam?

Jestem dziewczyną, być może mam depresję, ale może tylko przesadzam... Mam 14 lat i słabą psychikę. Od 2 lat jestem nieszczęśliwie zakochana w chłopaku, który ma obecnie 17 lat. Moja przyjaciółka nie bierze nic serio, jest denerwująca i przy niej ciągle mam beznadziejny nastrój. Staram się wejść do klasowej elity, ale jedynym warunkiem, którego nie spełniam jest modny ubiór. Mam wyczucie stylu, ale rodzice traktują mnie jak dziecko i są skąpi w tej kwestii.

Mam BMI ok. 16,5, ale czuję się wiecznie gruba, znajomi powtarzają, że wpędzam się w anoreksję. Nic mnie nie cieszy, ciągle płaczę, nic mi się nie chce. Moje życie to dno. Parę razy się głodziłam i cięłam, ale każda opatrzona rana, czy powrót do jedzenia jest dla mnie jak kolejny dowód na to, że do niczego się nie nadaję. Co bym nie zrobiła, ogarnia mnie poczucie beznadziei. Każdego dnia udaję wesołą, ale to tylko pogarsza moją sytuację. Boję się poprosić kogoś o wizytę u specjalisty, bo mnie wyśmieją. Przyjmuję leki na alergię, R***, i L*** na odchudzanie. Co mam ze sobą zrobić?

Witam! Mam 17 lat. Niepokoją mnie ostatnie zmiany, które zaszły w moim organizmie. Niespełna pięć miesięcy temu ważyłam 70 kilo, teraz ważę już 44-45 kilo przy wzroście 162 cm. Nie uprawiam żadnego sportu. Na nic nie jestem chora. Do tego od tego czasu zaczęły się inne objawy, takie jak zawroty głowy, zmęczenie. Zaczęły mi wypadać włosy, skóra stała się sucha, paznokcie bardzo łamliwe. Nie stosuję żadnej diety, jem jak dla mnie normalnie, chociaż niektórzy uważają, że jedzenie jednego czy góra dwóch małych posiłków jest zdecydowanie za mało. Nie odczuwam chęci jedzenia ani głodu. Czym może to być spowodowane?