Witam, mam 20 lat. Zauważyłam (dwa dni przed miesiączką) w swojej lewej piersi guzka wielkości ziarnka grochu (może troszkę mniejszy). Jest on idealnie okrągły, da się go przesuwać palcami (ale nie da się go wcisnąć w głąb skóry). Jest twardy. Nie odczuwam żadnego bólu. Tabletki jakie biorę to: linea, falvit, magnez. Czy ten guzek może oznaczać raka? Badam sobie piersi średnio raz na dwa miesiące i wcześniej go nie było. Bardzo proszę o pomoc, z góry dziękuję. Lu

Od wielu lat ma leukopenię najczęstsze wyniki to WBC 2.0-2.1-czasem 3.5, ale bywało też 1.6-1.8 (tys./ul). Jednakże ostatnio zaczęły wzrastać (trwa już ponad pół roku kuracja dużymi dawkami kwasu foliowego najpierw 15mg. Aktualnie 5mg. Podczas gdy zwykły "folik" to 0.4 mg) aktualnie to WBC 3.7-4.0. Dodatkowo czasami ma lekko poniżej normy, a zazwyczaj bardzo blisko dolnej granicy normy RBC (mln/ul) 4.20-4.26 - a więc "lekka anemia" z wieloletnich wyników badań krwi w rozmazie powtarza się wynik limfocyty od około 52% do nawet 69% przy kwasochłonnych od 2% do 3% ale bywało też i 9% podzielone około 45%, a retikulocyty średnio 8%, dodatkowo miewa duże wahania w wynikach na TSH. Ostatnio zauważyliśmy stopniową tendencję spadkową- zaniepokojeni z własnej inicjatywy (lekarz pierwszego kontaktu nie widział podstaw skierowania na tsh mówiąc, że to" wahania dobowe"). Zrobiliśmy dodatkowo badanie TSH przy okazji morfologii i nasze obawy tendencji spadkowej się potwierdziły aktualnie wynik TSH to 0,249 przy normie od (0,3 - 4,7) przedostatnie badania krwi to 30-03-2010 -Aparat Micros 60 WBC 3,7;LYM% 4,6;MON%4,5; GRA% 49,4; LYM(tys/ul)1,6; MON(tys/ul)0,1; GRA(tys/ul)2,0; RBC4,12; HGB 13,8; HCT% 41,4; MCV(fl)100; MCH(pg) 33,6; MCHC (g/dl)33,4 RDW(%) 12,1; PLT (tys/ul)247; PDW% 13,7; MPV(fl) 8,0; PCT(%) 0,2; -rozmaz-OB 3; podzielone 40%; kwasochłonne 6%; limfocyty 54% tsh-0,391 ostatnie wyniki11-06-2010 Aparat: Micros 60 WBC 4,0; LYM% 46,1; MON% 5,9; GRA% 48,0; LYM(tys/ul)1,8; MON(tys/ul) 0,2; GRA(tys/ul) 2,0; RBC 4,26; HGB 13,4; HCT%42,2; MCV(fl) 99; MCH(pg) 31,6; MCHC(g/dl) 31,9; RDW% 12,3; PLT(tys/ul) 202; PDW% 14,2; MPV(fl) 8,4; PCT rozmaz% 0,2; retikulocyty 8% podzielone 45%, kwasochłonne 3%, limfocyty 52% TSH-0,249 badania krwi zostały wykonane tuz przed okresem, więc na wynik nie ma wpływu bieżąca utrata krwi (choć same okresy ma bardzo obfite, więc może ogólnie ma to jakiś wpływ). Przygotowujemy się do dziecka- robimy wszystkie potrzebne badania przed ciążą i martwię się o zdrowie żony. Jakie powinniśmy wykonać badania, ewentualnie jakie są dodatkowe sugestie na marginesie: żona ma 162cm wzrostu i wagę około 48-50 kg. dobrze się odżywia dużo warzyw, owoców, mięso mleko - jedynie bardzo unika tłuszczów i cukru, pracę ma siedzącą więc stara się ćwiczyć pilates i dużo spacerować. Na dokładkę ma przebytą chorobę wrzodową żołądka, więc posiłki je bardzo regularnie.

Witam! Mam pytanie o ocenę mniej więcej mojej przypadłości. Mianowicie zacznę od początku. Czasem mi się pocą stopy, szczególnie jak jest upał, ale też w okresie zimowym. Nigdy nie miałam problemów z grzybicą stóp, no poza tym, że czasem, raz, dwa razy do roku, pęka mi skóra pod małym palcem u stopy (najmniejszym) lub u obydwu. Trochę mnie to piekło, szczególnie, że "traktowałam" to od razu jakimiś spirytusami kamforowymi lub salicylowymi, nalewkami amol itp. i za jakiś czas, szybko znikało. Nie było swędzenia, ani zaczerwienienia, zero innych dolegliwości. Czasem mi się przesuszają stopy, tzn. skóra na pięcie jest sucha i zgrubiała i czasem na palcach schodzi, ale delikatnie, cienkimi płatkami. W sumie radziłam się dermatologa, powiedział, że to nie grzybica nie ma co panikować, mam przesuszoną skórę i lepiej mam zadbać. Było spokojnie, ale ostatnio zaczęła mi znowu pękać skóra pod malutkimi palcami u stóp, nie ma sumie maceracji, tylko trochę popękana u 2 małych palców u jednej nogi i u malutkiego palca u prawej nogi, to tak jakby przecięta nożem skóra, ale bez krwi i odczynów ubocznych, jakby brzydko mówiąc, ukrojona i nie krwawiąca. Byłam z tym u dermatologa, bojąc się, że to grzybica i może przejść na paznokcie. Kazał mi smarować C***, ale jakoś po 2 tygodniach stan jest taki sam, nic mnie nie piecze, nie ma zaczerwienień, może odrobinę, ale minimalnie, bardziej pod pękniętą skórą, sądzę, że widać mięśnie lub naczynia krwionośne. Dermatolog mówi, że to mi się trochę skóra łuszczy na wszystkich palcach, to dlatego, że zrogowaciały naskórek, a popękała mi skóra pod palcami, bo pewnie mam złej jakości obuwie i długo w nim chodzę lub stoję, i stopy nie mają jak oddychać, itp., itd. Kazał kupić U*** spray i maść i psikać i smarować. Widocznie taka jestem i tak będę miała i mam szczęście, że to nie grzybica, bo do niej to mam daleko. A na marginesie, jestem dość otyłą osobą, może nie tak bardzo, no ale mam fałdki i duże piersi... i czasem mam zaczerwienioną skórę pod piersiami, bardziej w rowku między nimi, co zostało skwitowane tym, że jestem, jaka jestem i muszę się pudrować, smarować sudocremem i już. Proszę uprzejmie napisać, czy to jest słuszne rozumowanie, nie chcę czytać porad internautów, wolę rady fachowców, jedynie lekarze z tej strony jakoś moje rozterki potrafią wytłumaczyć lub pohamować moją histerię. Czy mam zmienić może lekarza? Magda

Proszę o odpowiedź: czy leki nasenne nowej generacji szybko uzależniają? Cierpię na zespół lękowo-depresyjny i zażywam te pigułki. Przez 6 miesięcy zażyłem ok. 25 szt., po połówce tych leków. Bez ich zażywania strasznie się męczę i nie mogę zasnąć, budzę się z niepokojem lub lękiem.

Co robić: czy lepiej krócej spać z przerwami, czy dłużej przy pomocy tabletek? Pragnę nadmienić, że zażywam antydepresant xxx 1,5 tab., ale bez leków nasennych nie mogę spokojnie spać. Proszę też o informację czy uda mi się wyjść z depresji, jeżeli jest to mój 3 epizod tego typu zaburzeń w moim życiu, a mam 45 lat. Jakie mam szanse i jakie mogą być rokowania? Czy można z tego ostrego stanu lękowego wyzdrowieć?

Pierwszy raz przechodziłem epizod nerwicowo lękowo-depresyjny 23 lata temu i miałem 6 lat przerwy,d rugi raz 10 lat temu i też udało mi się powrócić do pełnego zdrowia.Teraz bardzo mnie to martwi, wydaje mi się, że już nie mam szansy z tego wyjść. Przeczytałem w internecie, że każdy następny epizod będzie trwalszy i przewlekły, aż wreszcie nigdy nie minie. Proszę o odpowiedz, czy to prawda. Przesyłam też krótki opis moich objawów. Sam już nie wiem czy to depresja, czy nerwica, czy może zaburzenia osobowości histeryczno-hipochondryczne?

Mam 45 lat, jestem mężczyzną. Od 6 miesięcy cierpię na lęki zaostrzające się do lęków panicznych. Sen, z którym mam bardzo duże kłopoty, nie daje mi odprężenia, każdy dzień i każda noc, na którą czekam, jest dla mnie koszmarem. Kilkakrotnie zrywam się w nocy ze strachem i nie mogę ponownie zasnąć. Moje życie zmieniło się nie do poznania - żyję jakby w koszmarnym śnie. Przez ten stan (lęki, bezsenność, ciągłe napięcie, napady płaczu) spotkania ze znajomymi i praca przestały mi sprawiać przyjemność.

Całymi dniami skupiam się na moim stanie i objawach, które mi dokuczają. Wpadłem z tego powodu w obsesję i nie mam pojęcia czy to nerwica, depresja czy schizofrenia.Świat, który mnie otacza, sprawia dziwne wrażenie, jakby był nierealny, obcy. To odczucie obcości jest bardzo nieprzyjemne oraz nasila objawy lękowe. Lęki powodują odczucia, że coś jest nie tak z psychiką i odbiorem rzeczywistego obrazu otaczającego mnie świata.

Pogorszoną mam też pamięć, uczucie jakby coś zablokowało się w moim mózgu i nie chciało się odblokować. Powoduje to natłok negatywnych myśli sprowadzających się do rozważań co mi jest, co się ze mną dzieje. Potem przychodzi lęk, że to schizofrenia i zaraz zwariuję już całkiem. Coraz bardziej tracę kontakt z żoną i dziećmi, nie mogę skupić się, tak jak dawniej, na rozmowach z nimi, żartach. Prześladują mnie wspomnienia jak przed tym wszystkim było wspaniale, że z tego stanu nie wyjdę, a żyć w tym koszmarze się nie da.

Czuję, że coraz bardziej pogrążam się w tej chorobie, mój słuch stał się bardzo wrażliwy, wsłuchuję się w odgłosy dochodzące z oddali i testuję się, czy te odgłosy są prawdziwe, czy może coś mi się przesłyszało (taki rodzaj testu, czy zwariowałem). Jeżeli do jakiegoś odgłosu mam choćby najmniejsze wątpliwości pojawia się uczucie panicznego lęku, że na pewno to schizofrenia. Proszę o odpowiedz, czy to są objawy schizofrenii i czy ciężko ją zdiagnozować lub pomylić z nerwicą. Czytałem, że istnieją nerwice podobne do schizofrenii. Pozdrawiam 65

Witam. Mam takie pytanie. Czy biorąc leki z grupy SSRI można wyleczyć nerwice. Mam na myśli. Czy one są w stanie wyleczyć lęki? I niepokój? Napady paniki, kołatanie serca i skoki ciśnienia? Chciałbym podjąć leczenie z psychoterapeutą, ale mam agorofobie i boje się jeździć środkami komunikacji. Czy te leki są w stanie mi pomóc? Tak żebym mógł wyjść z domu. Bez obawy, że mi serce z klatki piersiowej wyskoczy. Proszę o pomoc. Pozdrawiam.

Witam uprzejmie. Mam pytanie do specjalisty. Bardzo proszę o odpowiedź. Otóż od 3 tygodni zażywam lek z grupy SSRI. Pojawiły się u mnie krwawienia z pochwy.   Czytałam w sutkach ubocznych i tam pisze, że coś takiego może wystąpić.

W związku z tym czy powinnam dalej używać ten lek? Ten lek bardzo mi pomógł. Dobrze się po nim czuje i co teraz mam zrobić? Leczę depresję tym lekiem. Pozdrawiam i z góry dziękuje za odpowiedź.

Witam!

Moja córeczka ma 7 miesięcy, nigdy jeszcze nie przespała całej nocy, jednakże na początku budziła się tylko w nocy na karmienie co 3h, później rezygnowała z posiłków i był czas, kiedy zasypiała o 19, budziła się o 2 czasem, wtedy zjadła mleko, czasem napiła się herbatki, zasypiała po chwili po podaniu smoczka dalej i spała tak do 6. Od kilku tygodni ma problem nie dosyć, że z zasypianiem wieczorem, rzuca się w łóżeczku, popłakuje, ale również ze spaniem w nocy. Budzi się kilka razy. Dziś naliczyłam 13 pobudek z płaczem. Nie chce mleka pić w ogóle w nocy, muszę jej podawać herbatkę, za każdym razem jak się przebudzi i smoka, bo inaczej nie zaśnie ponownie i muszę ją na boczek przewrócić. Śpi tak do 5-6.

Do tego doszły problemy z karmieniem. Jak kiedyś wypijała ładnie mleczko, to teraz, od zmiany na bebilon2, nie chce go pić. Wypija rano 150ml mleka i wieczorem 150ml z kaszką, a tak zjada w południe kaszkę 60ml z owocami, popołudniu kleik 90ml i zupkę na obiad i to jest wszystko, co moje dziecko je, a i tak czasem marudzi szczególnie przy obiedzie. W dzień nie chce spać za dużo, przeważnie są dwie drzemki po 30min, rano i popołudniu. Już sama nie wiem, co mam robić. Jak nie śpi w dzień to jest nawet grzeczna, umie się sama bawić, uśmiecha się bardzo dużo, zaczyna ładnie raczkować. Niespanie w dzień tak mi nie przeszkadza, jak niespanie w nocy. Chodzę zmęczona, niedługo wracam do pracy i nie wiem jak to będzie. Po dzisiejszej nocy jestem załamana, nie mam siły już wstawać do jej łóżeczka i ją biorę do łóżka swojego, ale jak długo tak można nie wysypiać się w nocy? Tak myślę, że to może być ząbkowanie, bo córka jest raczej zdrowa, ale jak długo to może trwać skoro już trwa kilka tygodni, a ząbków nie widać. A jeśli to ząbkowanie, to jak dziecku ulżyć?

Pozdrawiam i proszę i jakieś rady.

Czy ja jestem gejem?  Wczoraj gdy pracowałem w ochronie, to patrząc na mężczyzn myślałem o tym na  dzień dobry. Mam 19 lat i 9 miesięcy. Zawsze byłem bardzo nerwowy. Już w wieku dojrzewania miałem objawy nerwicy natręctw (jeśli to jest to). Gdy grałem z kolegami w piłkę, to co jakiś czas musiałem podciągnąć skarpetki, bo jeśli tego nie zrobiłem, czulem dyskomfort. Potem miałem jakąś obsesję na zapinanie rozporka w spodniach. Co jakiś czas upewniałem się, czy nie mam rozpiętego rozporka. Potem zacząłem myśleć, że mam krzywy kręgosłup, bo miałem jeden bark delikatnie niżej (nikt by tego nie zauważył na pierwszy rzut oka), na każdej przerwie w szkole przyglądałem się odbiciu w szybie, czy tak na pewno jest (a w szkole mieliśmy badania i wyszło, że mam prosty). To tyle co pamiętam z gimnazjum i podstawówki. Zawsze uwielbiałem sport, w gimnazjum grałem w drużynie piłkarskiej. Pod koniec gimnazjum zacząłem chodzić na siłownię, do dziś się tym interesuję, przestałem grać w piłkę. Wtedy zacząłem dużą uwagę zwracać na swoje ciało, rozbudowałem swoje ciało, koledzy mi zazdrościli. Mam powiększone sutki i różnią się one od siebie nieznacznie, mam lekka ginekomastię, potrafiłem wiele czasu spędzać przed lustrem patrząc na nie z każdej strony i ubolewając nad tym faktem. Zawsze gdy zdejmę koszulkę to patrzę na swoje piersi i patrzę to na jedną, to na drugą. Mam podobnie z moimi ramionami, kilkadziesiąt razy dziennie potrafię sprawdzać, czy mam równe bicepsy. Gdy biorę do ręki portfel, potrafię kilka razy sprawdzać, czy wszystko w nim jest. Jak odkładałem pieniądze do szufladki, potrafiłem kilka razy je przeliczyć. To jest część z tych objawów, które wydają mi się zgodne z NN. Lecz objawy znacznie nie utrudniają mi życia, nie przeszkadzają w normalnym funkcjonowaniu. Od dwóch lat pracuję w ochronie w klubach dyskotekowych. Poznałem dziewczynę, w której bardzo się zakochałem. Potem miałem konflikt z prawem - dostałem wyrok w zawieszeniu i przy każdym innym przewinieniu (starałem się ich unikać, jak tylko mogłem) bałem się, że coś z tego wyjdzie, że pójdę do więzienia i stracę swoją ukochaną. A o błąd nie trudno w mojej pracy. Raz niechcący popchnąłem chłopaka, który padając na ziemię wybił sobie zęby i obdarł bardzo mocno twarz. Bardzo się przestraszyłem, że dostanie jakiegoś zakażenia i że umrze, a ja pójdę do wiezienia. Wiele razy miałem sytuacje, przez które się bałem, że tak właśnie będzie. Już miałem przestać pracować w tej branży. Pod koniec kwietnia (około 2 miesięcy temu) spotkało mnie coś strasznego. Oglądając filmy pornograficzne natknąłem się na film gejowski i postanowiłem go włączyć. Wywołał we mnie duże podniecenie. Zacząłem myśleć, że jestem gejem, ta myśl ciągle przy mnie była i jest, tak bardzo się tego boję... A przecież mam dziewczynę i zawsze było mi z nią dobrze, kocham ją. Boję się tego, że przez to ją stracę. Zaczęło się u mnie duszenie w klatce piersiowej, kłucia serca. Na każdym kroku, gdziekolwiek bym nie był, to patrzyłem na facetów zastanawiając się, czy mógłbym, np. go pocałować, uprawiać z nim seks, wyobrażałem sobie jak to by wyglądało i budziło to we mnie lęk i podniecenie, nad którym czasem nie mogłem zapanować. Czytałem jak to jest być gejem. Jak to w sobie rozpoznać. I do dziś tego nie wiem. W trakcie pracy w ochronie w klubie miałem takie lęki, że musiałem się zwalniać z pracy, cały czas chciałem spędzać z dziewczyną. Pomyślałem sobie, że może jeśli jestem gejem, to lepiej byłoby się urodzić kobietą i zacząłem myśleć, że może zechcę być jakimś transwestytą (bałem się strasznie). Czułem się jakbym ją okłamywał. Zacząłem się źle czuć, byłem cały czas zmęczony, cały czas chciało mi się spać, nie chciałem wstawać z łóżka, żeby nie myśleć, bolała mnie głowa, zatykało mi uszy, schudłem, nie dałem rady spać, miałem bardzo płytki sen, przestałem chodzić na siłownię. Nie miałem po prostu na nic ochoty. Ponad miesiąc temu, w weekend, miałem dużo pracy. Piątek - praca w gospodarstwie, noc w ochronie, sobota - dzień w gospodarstwie, noc w ochronie, i tak spałem po 5 godz. W niedzielę obudziłem się z bólem głowy, bardzo zdenerwowany i znowu te myśli, że jestem gejem. Tego dnia, gdy jechałem samochodem, zaczęło mnie mocno dusić i boleć serce, wysiadłem z samochodu i poszedłem do swojej dziewczyny. Usłyszałem jak ktoś mnie woła, odwróciłem się i usłyszałem ponownie, jak ktoś mnie woła i zobaczyłem chłopaka 50 metrów ode mnie, po drugiej stronie ulicy (stwierdziłem, że przecież on nie mógł mnie wołać), bardzo się przeraziłem,  że będę chory psychicznie, że zabiorą mnie zaraz do szpitala, że będę miał schizofrenię, tak, jak mój sąsiad. Myśli o tym, że jestem gejem, odeszły na bok. Zacząłem myśleć, że będę miał schizofrenię, zacząłem o tym czytać, na każdym kroku się zastanawiałem, czy nic nie zauważę i czy nic nie usłyszę. Gdy widziałem jakąś dziwną, rzecz to pytałem swoją dziewczę, czy widzi to, co ja. Upewniałem się czy nic mi nie jest. Po dwóch dniach poszedłem do psychiatry prywatnego. Powiedziałem jak wygląda mój problem. Zlecił mi badanie elektroencefalograficzne i przepisał leki: neuroleptyk i lek stabilizujący nastrój. Neuroleptyk brałem jakieś 1,5 tyg i odstawiłem, bo doszedłem do wniosku, że lekarz właściwie nie postawił żadnej diagnozy i nie powiedział co mi jest, a już faszeruje mnie lekami. Drugiego leku nie brałem w ogóle. Postanowiłem, że więcej do niego nie pójdę. Zrobiłem badanie EEG i wyszedł wynik w normie. Myślałem też, że mam guza mózgu i myślałem, że to będzie już mój koniec. Miałem straszne lęki, nie mogłem spać, czytałem o urojeniach w schizofrenii, myślałem też, że jestem opętany. Wiem, że ludzie w schizofrenii są przekonani, że ludzie o nich myślą itp. Ja założyłem, że moja ciocia o mnie myśli i gdy chodziła po podwórku to patrzyłem na nią i się zastanawiałem, czy ja myślę, że ona o mnie myśli (irracjonalne). Mogę do siebie dopasować szereg chorób psychicznych, myślałem też, że mam chorobę dwubiegunową, bardzo dużo czytam o tych wszystkich chorobach. Tydzień po odstawieniu neuroleptyku zacząłem brać Nervosol. Zaczął mi pomagać, zacząłem się czuć lepiej, nie mam tak mocnych lęków. Lęki w dużym stopniu się zmniejszyły. Znowu zacząłem myśleć, że jestem gejem i że chcę zmienić płeć, i się dalej nad tym zastanawiam, jak to by było być gejem albo kobietą:( Zastanawiam się czasami czy ja kocham swoją dziewczynę, czy ja sobie wmawiam, że jestem hetero, bo nie potrafię się pogodzić z faktem, że jestem gejem. Czasami jak myślę o seksie z mężczyzną, to mam ochotę na seks. Zastanawiam się też czy może mam jakieś rozdwojenie jaźni? Najgorsze jest to, że teraz jak patrzę na jakąś ładną dziewczynę, która mi się podoba, lub jestem blisko swojej dziewczyny, to czuję duszenie w klatce piersiowej. Nie wiem czym ono jest spowodowane:( Wcześniej tak miałem, jak patrzyłem na faceta. Nie rozumiem dlaczego tak jest. Skąd ten lęk kiedy jestem blisko dziewczyny? Czy to jakieś rozdwojenie jaźni? :(:(:( Czy ja jestem gejem? Proszę o pomoc. Dziękuję.

Mam 51 lat. Jakieś 5 miesięcy temu, po depilacji pachy, zauważyłam na skórze pachy, najpierw lewej, później również prawej, ciemne plamy. Ponieważ nie schodziły, uznałam za rodzaj infekcji i zaczęłam smarować tym, co udało mi się kupić w aptece (najpierw Clotrimazolum, a później jednokrotnie kremem T***). W międzyczasie dokonywałam kolejnej depilacji oraz stosowałam każdorazowo antyperspirant. Jakiś czas temu, w nocy, przebudził mnie nagły ból po zewnętrznej stronie piersi, pomiędzy sutkiem a pachą. Wyczułam również zgrubienie, bardzo bolące, piekące, w wiązadłach występujących pomiędzy pachą a sutkiem, promieniujący do pachy i szyi. Niestety ból nie mija. Nie mam temperatury. Co może być przyczyną? Czy chodzi o poważne schorzenie? Rok temu miałam robioną mammografię - bez zmian. Jestem po operacji - mięśniaki, usunięta macica, mam bezobjawowe torbiele jajników. Czy to jest sprawa ginekologiczna czy raczej powinnam udać się do lekarza rodzinnego?

Od wielu lat cierpię na bezsenność. Lekarz psychiatra przepisywał mi leki, po których spałam raz lepiej raz gorzej. W ostatnim roku było już prawie znośnie, kiedy dowiedziałam się, że mam hcv. Znów zaczęły się moje problemy, teraz biorę lek przeciwdepresyjny 3 tabletki i 2 neuroleptyk na noc, niestety nie mogę wcale zasnąć. Oprócz tego zaczęłam terapię i biorę kurację przeciwwirusową. Jestem skrajnie wykończona, rozdygotana, nie mam wcale ochoty na nic. Po pierwszym zastrzyku nie mogłam spać, ale po następnym już było lepiej. Niestety teraz po czwartym jest gorzej, nawet tabletka leku nasennego powoduje, że zasypiam ok.5 rano. Nie wiem co mam robić, czy przerwać terapie (w ulotce leku przeciwwirusowego pisze o bezsenności). Czy jest jeszcze coś, co mi pomoże? Proszę o pomoc

Witam serdecznie, mam 26 lat, mój mąż 31, jesteśmy małżeństwem od prawie 3 lat, a od sierpnia 2009 roku rozpoczęliśmy starania o dziecko (teraz trwa mój 11 cykl starań). W międzyczasie zrobiłam cytologię, po której wyszło zapalenie (dostałam M*** dopochwowo i doustnie, po kuracji wizyta kontrolna - zapalenie wyleczone). Po kolejnych nieudanych próbach postanowiłam zrobić badanie USG dopochwowe w 13. dniu cyklu - lekarz nie stwierdził żadnych niepokojacych zmian. Oto wyniki: Trzon macicy w położeniu pośrednim o wymiarach 51,2 × 33,7 × 49,9 mm, jama macicy pusta, endometrium linijne o gr. 5,6 mm, jajniki o budowie folikularnej o wymiarach: Prawy 34,3 × 28,7 mm Lewy 34,4 × 22,5 mm. Od tego cyklu z USG (kwiecień 2010) zaczęłam prowadzić wykresy temperatur i okazało się, że skoki temperatury mam dość późno 19.-20. dnia cyklu, a myslałam, że ewentualna owulacja występuje u mnie wcześniej z uwagi na cykle 26-29 dni. Z obserwacji wynika, że prawdopodobnie mam krótką fazę lutealną. W 7. dniu fazy lutealnej zbadałam estradiol i progesteron. To wyniki: progesteron 7,74 ng/ml normy: 3,34-25,56 ng/ml – lutealna 0,15-1,40 ng/ml – folikularna 0,7-1,6 ng/ml – owulacyjna <0,73 ng/ml – menopauza estradiol 294,13 pg/ml normy: 33-196 pg/ml – luteinizująca 11-165 pg/ml – folikularna 146-526 pg/ml – owulacyjna <38 pg/ml – menopauza W 4. dniu nowego cyklu zbadałam kolejne hormony: TSH 1,065 uIU/ml norma 0,35 – 5,50 uIU/ml FT3 3,16 pg/ml norma 2,3 – 4,2 pg/ml FT4 1,10 ng/dl norma 0,89 – 1,76 ng/dl FSH 4,21 mIU/ml normy: 2,00 – 13,00 mIU/ml – luteinizujaca 4,00 – 13,0 mIU/ml – folikularna 5,00 – 22,00 mIU/ml – owulacyjna 20,00 – 138,00 mIU/ml – menopauza LH 3,90 mIU/ml normy: 1,9 – 12,5 mIU/ml – folikularna 8,7 – 63,0 mIU/ml – owulacja 0,5 – 16,9 mIU/ml – lutealna 15,9 – 54,0 mIU/ml – menopauza 0,1 – 1,5 mIU/ml – ciąża Prolaktyna 9,60 ng/ml norma 1,39 – 24,20 ng/ml Testosteron 65,27 ng/dl norma 14,00 – 76,00 ng/dl Analizując wszystkie wyniki martwi mnie za wysoki poziom estradiolu w fazie lutealnej (sporo przekroczona norma) i za niski progesteronu (mimo, że mieści się w normie, to wg wielu źródeł powinien być >10 w FL, a jest 7,74), a także dość wysoki testosteron. Za niski progesteron wskazuje chyba na niewydolność ciałka żółtego, a taki estradiol i testosteron co może oznaczać? Czy tu może tkwić przyczyna braku ciąży mimo prawie rocznych starań? Pozostałe hormony chyba są w normie. Proszę o interpretację moich wyników, a także o ogólną poradę odnośnie mojej sytuacji. Pozdrawiam