Witam, staramy się z mężem o dziecko.
Dwa lata temu poroniłam, miałam łyżeczkowanie. Przed poronieniem moje cykle trwały jak w zegarku 26 dni. Po łyżeczkowaniu między 25 a 27 dni. Na przykład dwa cykle trwają 25 dni, potem następne 27 dni, itp. Dzisiaj, w 20 dniu cyklu, robiłam progesteron i prolaktynę.

Wyniki wyszły następująco:
Progesteron 16,95 ng/ml
Normy: faza folikularna 0,2-1,5 faza owulacyjna 0,8-3,0 faza lutealna 1,7-27,0
Prolaktyna: 22,6 ng/ml
Normy: 6,0-29,9

Czy po tych wynikach mogę wnioskować, że wszystko jest w porządku i owulacja była? Jak robiłam usg w 12 dc to lekarka stwierdziła, że musi być po owulacji, gdyż pęcherzyka nie widać. I dzień wcześniej, w 11 dc bolał mnie brzuch, tak jak zwykle mnie boli w okolicy owu.
I moje drugie pytanie, dotyczące tarczycy. Mam rodzinne obciążenie: mama rak tarczycy, jej siostra guzki (wole), moja siostra guzki (w trakcie badań). 5 lat temu robiłam usg i tarczyca była w normie.
Dzisiaj robiłam tsh i ft4, wyniki wyszły następująco:
TSH 1,13 uIU/ml
Normy: 0,27-4,2
FT4 1,11 ng/dl
Normy: 0,93-1,7

Czy wyniki te są w porządku? Czy warto zrobić kolejne usg tarczycy, aby sprawdzić czy i ja nie mam guzków itp? Czy może te wyniki świadczą, że jest wszystko ok i gdyby usg wyszło nie w porządku to i te wyniki byłyby zaburzone? Bardzo proszę o informacje w miarę możliwości.
Serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

Witam, mam 23 lata. Płeć - kobieta. Zacznę od tego, że moja babcia miała cukrzycę. Moje dolegliwości zaczęły się około 2 lata temu - sądzę, że nie mają nic wspólnego z objawami cukrzycy, ale wolę wszystko dokładnie opisać. Otóż raz na jakiś miesiąc dwa miałam napady w postaci takiej, że drętwiało mi ciało, szczeka, odczuwałam ból kręgosłupa, tak mocno napinały mi się mięsnie - zawsze byłam zawożona na pogotowie, gdzie dostawałam zastrzyk - z tego co wiem, to było relanium (coś takiego) i napad ustawał, więc przypuszczam, że mogło to być spowodowane nerwami, ale czasem nie miałam stresujących dni i takie napady się pojawiły. Padaczki nie stwierdzono, wszystko z sercem OK. Około 6-8 miesięcy temu przez jakieś 2 miesiące miałam napady mdłości - nie było dnia, w którym bym nie wymiotowała, nie mogłam nawet patrzeć na jedzenie ani go wąchać, czuć. To, co zjadłam, zwracałam, byłam bezsilna, nie mogłam nawet wyjść z domu. Pewnego dnia udałam się do gastrologa ( z ledwością wyszłam z domu - cały czas mnie mdliło, ale nie miałam już czym wymiotować). Gastrolog stwierdził, że wszystko jest OK i powiedział, żebym jadła - nic więcej - dostałam jakieś lekarstwa na apetyt, wydzielanie pepsyny o ile dobrze pamiętam itp., ale po nich czułam się jeszcze gorzej. Tak się stało, że wymioty ustały samoczynnie, ale mdłości nie zginęły. Udałam się do psychiatry, gdyż pomyślałam, że może tak bardzo zaczęłam myśleć o tych mdłościach, obawiać się, że nie dam rady wyjść z domu. Dostałam tabletki na uspokojenie, ale one działają krotko - giną lęki. Mdłości mam wtedy, kiedy muszę wyjść z domu, jak ktoś ma do mnie przyjść, jak mam załatwić jakąś sprawę - nawet nie stresującą, są nawet wtedy, kiedy jadę na zakupy. Z moim apetytem jest tak, że przez kilka dni mogę jeść non stop (tylko nie rano) i bardzo dużo, a innym razem nie jem przez kilka dni -jem tylko np. kromkę chleba na zabicie bólu głodowego, bo więcej już nie mogę zjeść. Ogólnie nie wiem, co mi jest, chodzę osłabiona. Nic mi na te mdłości nie pomaga. Brak mi sił, chodzę bez energii (depresji na pewno nie mam), mam trudności z zasypianiem często oraz mogłabym spać po 15 godzin i ciężko mi wstać z łóżka. Psychiatra powiedział, że jak leki nie pomogą, to wyśle mnie na hipnozę (po lekach, które przepisał mi teraz psychiatra, jest mi jeszcze gorzej - bo jednak mają skutki uboczne, więc ich nie biorę, bo już w ogóle bym nie wyszła z domu. Czy takie mdłości mogą świadczyć o cukrzycy? Z góry przepraszam za błędy i dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam, Marzena

Choruję na kręgosłup oraz mam zapalenie stawu biodrowego. Z tego też powodu 12 stycznia zaczęłam przyjmować lek, który odstawiłam po 10 dniach, ponieważ źle się po nim czułam. Również od 13 stycznia do 19 stycznia przyjmowałam inny lek. 20 stycznia zgodnie z zaleceniami lekarza rodzinnego pojechałam do psychiatry i dostałam lek, którego wzięłam 2 tabletki (20 i 21 stycznia), odstawiłam go bo się okazało, że objawy depresyjne spowodował właśnie u mnie ten pierwszy oraz nie leczona niedoczynność tarczycy (od 21 stycznia biorę E*** 50). Od 17 stycznia chirurg przepisał mi 10 zastrzyków ketonalu, który skończyłam brać 26 stycznia. 27 stycznia ponownie poszłam do chirurga i dostałam lek, który także musiałam odstawić, ponieważ miałam po nich bóle żołądka (wzięłam 5 tabletek). 26 stycznia dostałam miesiączkę o czasie, taką jak zawsze, nie było to plamienie (od 14 lat biorę tabletki antykoncepcyjne). 30 stycznia zaczęłam przyjmować nowe opakowanie tabletek antykoncepcyjnych. Pomiędzy 12 stycznia a 5 lutego nie współżyliśmy z mężem tak dla pewności. 5 lutego w czasie brania 6 tabletki doszło do zbliżenia. Dzień wcześniej wzięłam 5 ostatnią tabletkę M***  (podobno nie osłabia działania tabletek antykoncepcyjnych). Tydzień później dopadły mnie wątpliwości, czy aby nie jestem w ciąży. 11 lutego (tydzień po stosunku) poszłam do ginekologa, który rozwiał moje wątpliwości co do ciąży, ale ziarenko zostało we mnie zasiane. Przepisał mi D*** w czopkach. Wzięłam przez dwa dni, bo na trzeci wymiotowałam żółcią i trafiłam na dyżur na pogotowie. 24 lutego dostałam okres (w czasie 7-dniowej przerwy). Trwał jak zawsze 4 dni +5 plamienie, tylko strasznie mnie brzuch bolał, tabletki przeciwbólowe nie pomagały. Dodam, że zawsze mnie boli, jak mam okres, ale tym razem ból był nie do zniesienia. Nie wiem może to stres tak działa na mnie. Może bym się nie przejmowała, ale w dniu kiedy byłam u ginekologa, po powrocie zauważyłam po uciśnięciu sutka wypłynięcie z niego przezroczystego, klejącego płynu, na drugi dzień następna wizyta u ginekologa, który kazał mi się nie nakręcać, bo tak może być. Czasami jest mi niedobrze (próba wątrobowa robiona ze 3 tygodnie temu, podwyższona) z piersi (tylko prawa) po naciśnięciu pojawia się kropelka płynu. No i tak się nakręcam od 4 tygodni (jakbym miała być w ciąży to kończyłby się 4 tydz., innej opcji nie ma). No i zastanawiam się, czy w trakcie regularnego przyjmowania tabletek antykoncepcyjnych mogę być zajść  w ciąży i czy wtedy, w czasie przerwy 7-dniowej, występuje krwawienie z odstawienia, czy też nie. Ile ludzi, tyle opinii. Jedni piszą, że jakby się było w ciąży przy regularnym braniu tabletek, to okresu nie ma, jeśli jest, to na pewno w ciąży się nie jest. Wiem, że troszkę namotałam, ale nie wiedziałam jak lepiej to napisać. Za odpowiedź z góry dziękuję.

Witam serdecznie Chciałabym podzielić się z moim problemem. Mam 22 lata jestem studentką pierwszego roku. Od dłuższego czasu mam problemy ze sobą. Jestem juz po wielu przejściach w życiu, m.in. zaburzenia depresyjno-lękowe w wieku 13 lat po śmierci taty, później wykryto u mnie nowotwór i jestem po przeszczepie. Było dobrze, jednak od pewnego czasu mam problemy, zdiagnozowałam u siebie fobię społeczną, lęk który mnie paraliżuje podczas rozmowy z ludźmi: jest dobrze, rozmawiam z kimś, po chwili czuję się tak dziwnie, unikam zajęć w szkole, ponieważ bardzo się boję, że wszyscy zobaczą moją reakcję, strasznie stresuję się wystąpień publicznych i bycia w centrum zainteresowania, komputer to moja jedyna rozrywka. Jestem przewrażliwiona na swoim punkcie, nie mam chłopaka, choć mam adoratorów, ale się ich boję, mam bardzo niską samoocenę, pewność siebie - wręcz jej brak. Izoluję się od ludzi, unikam spotkań towarzyskich, nie potrafię rozmawiać z ludźmi, bo nie wiem, co powiedzieć, nie jestem w pełni wyluzowana, ciągle spięta. Mam mnóstwo objawów somatycznych: uderzenia gorąca, czerwienienie twarzy, przyspieszone tętno, drżenie ciała, pocenie się, płochliwość, oprócz tego bardzo skupiam się na mimice, jak z kim rozmawiam, co jest bardzo uciążliwe. Dlaczego tak się dzieje? Chciałabym nad tym zapanować, ale nie potrafię. Pięć dni temu byłam u psychiatry, dostałam lek - preparat citalopramu - brałam po pół tabl., czyli 5mg, ponieważ bałam się skutków ubocznych, ale będę stopniowo zwiększać dawkę. Dziś wzięłam 10 mg. Czeka mnie psychoterapia. Czy można pokonać tę chorobę i cieszyć się normalnym życiem? Dziękuję za odpowiedź.

Witam serdecznie, tak jak w tytule, mam straszny dylemat, a mianowicie od roku miewam krwawienia międzymiesiączkowe. Z początku myślałam, że jest to spowodowane polipem w macicy lub innymi tego typu schorzeniami, ale po wizycie u lekarza stwierdzono, że nie mam tego typu schorzeń, że takie dolegliwości leczy się tabletkami antykoncepcyjnymi. Obecnie mam zaburzenia tolerancji glukozy, a z tego co mi wiadomo, z zaburzeniami tego typu nie powinno się brać tego typu leków, tym bardziej że 3 lata temu, będąc na leczeniu sterydowym, kiedy brałam doustnie d***, pod wpływem brania tego leku wystąpiła u mnie cukrzyca, którą przez okres roku leczyłam tabletkami, które później mi lekarz diabetolog odstawił. Przez 2 lata miałam ogólny spokój z cukrami, potem przytyłam ok. 14 kg, teraz jestem na diecie, gdyż zaczęłam miewać podwyższone cukry, jak na razie do tej pory jestem tylko na samej diecie, bez leków, moje cukry na czczo wahają się w granicach od 109, czasem nawet do 114 mg, bywa nawet, że na czczo miewam 97 mg. Według zaleceń lekarza ginekologa mogę przyjmować tabletki antykoncepcyjne, mimo że lekarz powiedział mi, że w małych dawkach mogę przyjmować, obawiam się jednak tego, że sytuacja będzie identyczna, jak w przypadku d***, że automatycznie zwiększy się moje zapotrzebowanie na insulinę, a mimo mojej oporności, pojawi się pełno objawowa cukrzyca, którą będę musiała leczyć już dożywotnio. Teraz, póki jeszcze jestem na diecie, moje cukry utrzymują się w miarę na dobrym poziomie, największy poziom jaki miałam w ostatnim czasie, to był jednorazowy wynik, który wynosił 195 mg. Tak to nie przekracza 160 mg 2 godziny po posiłku. Dodam jeszcze, że choruję na nadciśnienie tętnicze. Mam 33 lata, 164 cm wzrostu, moja waga to 74 kg. Bardzo proszę o radę, bo sama już nie wiem, co mam robić.

Dzień dobry. Mam 29 lat i jestem w 4 miesiącu ciąży. Pierwszą ciążę straciłam w 6 tyg. Obecnie biorę luteinę, urosept i nospę (3 razy dziennie). Od pierwszego poronienia prawie codziennie miewałam bóle brzucha zdiagnozowane przez gastrologa jako jelito drażliwe (na podstawie badań krwi, stolca i usg). Od pewnego czasu w ciąży towarzyszy mi dziwny ból, a raczej ataki bólowe trwające kilka dni. Ból (takie kłucia) odczuwam po bokach na wysokości bioder, szczególnie z lewej strony. Oprócz tego czuję jakby stały ból (czasami mocniejszy czasami słabszy) na środku podbrzusza. Jak lekko nacisnę na macic,ę to jest ona bardzo bolesna, również przy zmianie posycji siedzącej lub leżącej odczuwam podobny ból. Na początku ból ten przeszedł sam po kilku dniach. Lekarz prowadzący ciążę stwierdził, że czasami boli brzuch w ciąży i kazał mi zażywać wyżej wymienione leki. Kilka dni temu ból ten powrócił i trwa do dzisiaj. Przy zażywaniu leków jest trochę lepiej, ale nie przechodzi do końca. Wyniki badania moczu i morfologii są w porządku. Czy moje bóle rzeczywście są normalne? Czy macicia przy dotyku lub ucisku powinna boleć, czasami bardzo mocno? Czy leki, które biorę nie zaszkodzą ciąży? A może to objaw jakiejść choroby lub zapalenia? Przepraszam za tę serię pytań, ale bardzo niepokoję się o swoje maleństwo.

Witam, mam 32 lata, jestem kobietą i ostatnio bardzo przerzedziły mi się włosy. Są bardzo cienkie, choć z natury są cienkie, a teraz są prawie jak meszek, ale nadal rosną długie. Podobnie na ciele wszystkie zrobiły się cieńsze. Są bardzo przerzedzone szczególnie na skroniach i z tylu głowy na czubku i pod. Generalnie wszędzie są przerzedzone i to się stało dość gwałtownie. Obserwuję nasilenie tego od 1,5 miesiąca. Wypadają z cebulkami 80-120 dziennie (tyle zliczam może wypadać więcej). Mam lekki hirsutyzm typu meszkowego. Testosteron: 2,76, norma: 0,22-2,9 nmol/l. Androstendion: 2,61, norma: 0,30-3,30 ng/ml. DHEA-S: 435,4, norma: 95,8-511,7 ug/dl. HGB: 12,3, norma: 12-16 g/dl. MCH: 27,8, norma: 28-34 pg. Glukoza: 101, norma: 74-106 mg/dl. Moja mama też ma taki hirsutyzm, ale ma normalne włosy (62 lata) i ojciec (65 lat) również miał normalne. Dziadek był częściowo łysy ze strony matki, ale w wieku 50 lat dopiero zaczął. Moja jedna ciocia ze strony matki ma silny hirsutyzm i też ma nadal włosy na głowie, w wieku 50 się zaczęły przerzedzać jej. Bracia nie mają problemów z łysieniem. W ostatnim czasie bardzo schudłam z 49,5 kg do 44,4 w okresie (grudzień - marzec) i nie jadłam mięsa. Mam regularne miesiączki i nie mam poważniejszych problemów z trądzikiem. Jestem ciągle zmęczona i potrzebuje co najmniej 10 godzin snu. Czy to może być łysienie androgenne kobiet? I czy to może przebiegać tak gwałtownie? Czy może to raczej z powodu obniżenia wagi i stresu? Czy powinnam zrobić jeszcze jakieś badania np. wolny testosteron, DHT, SGHB, hormony żeńskie, tarczyca? Jem revalid od kilku dni i myję włosy szampanem dercos z ampułkami i nie widzę poprawy. Czy ma sens robienie badań żelaza i cynku jak jem revalid? Czy tabletki hormonalne mogłyby mi pomóc?  Czy grozi mi znacząca utrata włosów? Czy gdzieś można sobie zbadać włosy, czy to jest spowodowane nadwrażliwością mieszków na DHT, i jak zbadać, czy są zminiaturyzowane? Jak tak to gdzie? Czy włosy mi odrosną?

Witam!

Mój 7-miesięczny syn budzi się 3-4 razy w nocy tak mniej więcej co 2 godz. do jedzenia, próbowałam mu dawać tylko herbatkę albo smoczka, ale jak nie wypije trochę mleka, to nie zaśnie. Dopiero miesiąc temu go odstawiłam od piersi i może to jest spowodowane tym. Przed spaniem dostaje mleko Bebilon 2, tak mnie więcej 180 ml. Sama wychowuję dziecko i jest mi bardzo ciężko, chciałabym się choć raz wyspać, ale Jaś wciąż się budzi. Może jest na to jakiś sposób? Słyszałam o pewnym syropku na noc dla dziecka, żeby spało. I niezależnie o której pójdzie spać i o której zje, i tak budzi się dokładnie codziennie o 5 rano.

Pozdrawiam. Proszę o pomoc.

Witam, mam 23 lata i jestem studentem. Pisałem kiedyś już do Pana o swoim problemie białej krostki, ale dermatolog stwierdziła, że występuje też u mnie obrzęk, pewnie od tej krosty. Krostkę tę określiła jako tzw. ”gruczolak”, zalecono mi na ten problem gotową maść (nie podaję nazwy handlowej), która zawiera: natamycynę, hydrokortyzon i neomycynę. Odczuwam lekki, tępy ból po tej maści, ale czytałem w ulotce, że to jest normalne. Na razie stosuję lek 3 dni, póki co nie widzę poprawy, ale wiadomo, że dermatologiczne sprawy są trudne w leczeniu. Wracając do obrzęku, chciałem opisać dokładnie swój problem. Jakieś 2 lata temu używałem kremu P****, gdyż uważałem, że rozmiar mojego członka jest mały. Po stosowaniu przez kilka tygodni, mój członek stał się sporo grubszy - tak jest do tej pory. Jeśli chodzi o długość, osobiście nie odczułem różnicy. Czy mogłem po prostu sobie zaszkodzić w ten sposób? Ostatnio, kilka dni temu (ok. 5), masturbowałem się dosyć długo (ok. 2 godzin) i też wystąpił u mnie obrzęk. Z tym, że nie odczuwam obecnie żadnego bólu. Faktycznie mój członek wygląda na dosyć pogrubionego, nigdy aż się nad tym tak nie zastanawiałem. W dzieciństwie też byłem operowany na stulejkę, ponieważ nie zsuwał mi się kompletnie napletek w wieku ok. 10 lat. Nie jestem zadowolony z przeprowadzonego zabiegu, który przeprowadzała pani chirurg, ponieważ mój napletek odsłania częściowo żołądź, ale niestety w tym wieku decydowali o wszystkim rodzice i lekarze. Dlatego być może, że miałem ten zabieg i stosowałem krem P**** mój członek wygląda sporo grubiej? Proszę o poradę, co powinienem robić w tej sytuacji, skoro dermatolog uważa, że mam obrzęk członka? Nie chcę o tym rozmawiać z dermatologiem, bo jest to Pani, więc spaliłbym się ze wstydu, jakbym musiał wszystko opowiedzieć to, co napisałem tutaj. Czy powinienem póki co wyleczyć krostę, poczekać z tym i dopiero udać się do innego lekarza? Być może faktycznie obrzęk jest częściowo też spowodowany krostą? Dziękuję z góry za odpowiedź.

Dzień dobry Miałam depresję, natręctwa, utrzymywało się to jeszcze jakiś czas po rzuceniu studiów, dlatego poszłam do psychiatry, dostałam skierowanie do kliniki nerwic i jeden z selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny. Sama odstawiłam jednak leki, po 2 miesiącach brania. Na oddział dzienny nię chce iść. Po prostu nie mam na to ochoty. Lekami nie chcę się truć. Doszłam do wniosku, że już nic mi nie jest. Natręctwa mnie nie męczą, nastrój w miarę normalny. Tylko, że nie pracuję i nie studiuję, ale przecież nie każdy musi mieć takie uregulowane życie. Moja matka twierdzi jednak, że mam jakieś zaburzenia, że żadna normalna młoda dziewczyna nie chciałaby siedzieć sama i nie planować przyszłości. Jakiś czas bałam się wychodzić, bo odczuwałam straszny lęk na ulicy, ale to już mi przeszło, nie boję się, ale to nie znaczy, że będę jeżdzić całe dnie po mieście. Ogólnie ludzie mnie nie rozumieją, mam tylko 2 znajome, w moim własnym towarzystwie jest mi dobrze. Czy moja matka może mieć rację, że jednak coś jest ze mną nie tak ?