Mam 16 lat. Od września zaczęłam naukę w liceum i myślę, że właśnie wtedy nasilił się mój problem. Wcześniej chodziłam do gimnazjum i to normalne, że stresowałam się na jakichś występach szkolnych/klasówkach, ale nie było to aż tak uciążliwe. Z chwilą, w której opuściłam gimnazjum i zaczęłam naukę w liceum prawie codziennie bardzo się stresuję. Jest to uciążliwe, ponieważ wtedy serce bije mi jak oszalałe i czuję jakbym miała zaraz zemdleć. Co gorsze, ostatnio nawet miewam tak, że siedzę sobie w domu i bez powodu czuję, że się stresuje. Wystarczy błahostka, a ja już się przejmuje. Nie potrafię się uspokoić, pomimo iż tłumacze sobie w głowie, że to absurdalne by się tym przejmować. Oprócz tego każda jazda samochodem jest wielką traumą, ponieważ mam chorobę lokomocyjną. W każdej gazecie, w każdym artykule, na stronach internetowych piszą "dotyka dzieci w wieku przedszkolnym". Nie wiem czemu mi się przechodzi. Branie takich ogólnodostępnych leków nic nie pomagało. Zawsze wymiotowałam. Więc już nic nie brałam, mówiłam sobie - no trudno, tak już jest. I jakoś w maju jechałam do miasta oddalonego o jakieś 50 km (oczywiście wymiotowałam) i poczułam takie mrowienie w dłoniach. Nie przejęłam się za bardzo, bo czasami tak miałam po jeździe samochodem, tak samo czkawkę mam prawie zawsze. I nagle te ręce i łydki zaczęły mi się "zaciskać" nie mogłam ich rozprostować, strasznie się bałam, wpadłam w panikę i przeraziło mnie to, że może mi tak zostać na zawsze. Modliłam się, płakałam a mama stała nade mną i patrzyła z przerażeniem. Mówiła "spokojnie, tylko się nie denerwuj". Już mieli zawieść mnie do szpitala, a ja wpadłam na pomysł żeby się przebiec (wiem, że to dziwne, sama nie wiem czemu tak zrobiłam) poczułam taka wewnętrzną siłę. I przebiegłam się dosłownie parę metrów i nagle poczułam ulgę - koniec. Ten ucisk minął. Poszłam oczywiście kilka dni później do pediatry. Zrobili mi badania na krew, mocz. Wszystko wyszło perfekcyjnie, a pani dr powiedziała, że być może to z braku elektrolitów, w końcu zwymiotowałam. Dała mi taki lek na receptę i dzięki niemu mogę jeździć samochodem i nie wymiotuję i czuje się dobrze. Ale od tamtej pory, stresuje się że zrobi mi się tak na np. wycieczce szkolnej. Jestem czasem zła, że przez wybór szkoły chodzę zestresowana, bo pomimo starań wyniki w nauce mam - poprawne. Moim priorytetem teraz jest tylko zdać. Nie chcę rujnować sobie zdrowia psychicznego stawiając sobie poprzeczkę baaardzo wysoko. To nie zmienia jednak faktu, że stresuję się czasami bez powodu lub przez jakaś błahostkę. Jak to zmienić?

Witam, Mam na imię Patrycja i 10 stycznia skończę 19 lat. Opiszę swój problem, który trwa już 2 lata. Pojechałam z chłopakiem na wakacje do Turcji i po powrocie wylądowałam w szpitalu, bardzo mnie to załamało, że w wakacje w szpitalu leżę, okazało się, że mam zapalenie trzustki, później wielokrotnie jeszcze leżałam w szpitalu z powodu problemów z żołądkiem. Od tamtych wakacji 2009 bardzo źle się ze mną dzieje. Stresuję się wszystkim dosłownie oraz przejmuję się każdym. Nawet miałam pomysł aby rzucić szkołę, bo każdą lekcją każdą osobą się stresowałam. Rodzice odgonili ode mnie ten pomysł. Gdy jest sytuacja stresująca (a dla mnie na każdym kroku jest) robię się na twarzy bardzo czerwona, spocona, a dłonie to mam mokre. Uciekam od kontaktu z ludźmi, aby uniknąć trudnych dla mnie sytuacji. Co jakiś czas, na początku było to co tydzień, dwa, zawsze w weekend, teraz jest to co 3 tygodnie dopada mnie straszny atak stresu, zaczynam się wszystkim przejmować, bać się wszystkiego, wszystko widzę w czarnych barwach, chce mi się płakać, trzęsę się cała i odczuwam straszny ścisk w żołądku oraz mam problem z uśnięciem. Mija to po 2-3 dniach, ale zawsze wraca.. Jestem już tym zmęczona, a przede mną matura, nie wiem jak sobie pomóc. Bardzo proszę o pomoc. Pozdrawiam serdecznie

Witam, Mam bardzo ważne pytanie. Jakiś czas temu zaczął bolec mnie brzuch/żołądek. Miałam jakieś tabletki na kwas z żołądka, badania krwi i usg i niby wszystko w porządku, a brzuch nadal boli. Przychodzi jakiś czas, że jest wszystko ok, a po pewnym czasie znowu… Bardzo się martwię co to może być. Dodam, że miewam też duszności i prawdopodobnie to z nerwów. Mam wrażenie jakby ktoś mi żołądek/brzuch zawiązywał na supełek, jakby ktoś mi jeździł czymś. Nie potrafię określić tego bólu. Czy to może być z nerwów? Proszę o odp. Pozdrawiam

Witam! Czuję, że jestem ciągle zestresowana, nie mogę się na niczym skupić, szczególnie gdy siedzę bezczynnie w domu. Gdy jestem w towarzystwie robię się ciągle czerwona, mam silne uderzenia gorąca, ucisk w klatce piersiowej. Jak mogę sobie pomoc? Ciężko mi funkcjonować, najchętniej siedziałabym ciągle w domu. Proszę o szybką odpowiedź. Dziękuję  

Ja mam 18 lat i również boli mnie serce. Gdy się denerwuję bardzo się nasila, do tego dochodzą duszności. Nie mam pojęcia dlaczego tak jest. Mam tak od około 2 lat. Gdy się zaczęło stwierdziłam, że nie muszę iść do lekarza, bo po prostu przejdzie i rzeczywiście przez dłuższy czas nie bolało, miałam zatem spokój. Niestety zaczęło się znowu... Jeśli czymś się zdenerwuję zaczyna się uciążliwy ból i duszności, nie mogę normalnie oddychać...

Już ostatnio pisałam o moich dolegliwościach, ale jest znacznie gorzej. Myślałam wtedy, że to chwilowe problemy, ale jednak chyba nie... Napady bezradności. W ostatnim czasie coraz gorzej reaguję na stres. Drugi raz zdarzyło mi się wpaść w totalną bezradność i nieodchodząca potrzebę ucieknięcia, nawet jeśli jestem sama. Parę tygodni temu zaobserwowałam, że jestem coraz częściej zestresowana, przygnębiona i bezradna, potem doszło umartwianie się nad swoim zdrowiem. W szkole pierwszy raz w ogóle sobie nie radzę, po prostu nie wiem co mam zrobić, a do tego dokłada się brak koncentracji, a ostatnio przez stres, a skutkiem tego były oceny niedostateczne na semestr. Muszę wspomnieć, że problemy w szkole były zawsze, ale nie aż takie. Zaczęłam uciekać przez ostatni tydzień od problemu tak jak dziś, ale niestety, czy stety, moja mama dowiedziała się o moich problemach w szkole (a ona zawsze mi pomagała, bo sama jest nauczycielem i moja mamą) i tu jest chyba sedno. Jestem osobą otwartą (byłam) i mam ludzi, z którymi rozmawiałam o wszystkim, a teraz nie umiałam poprosić o pomoc i rozmowę, a kiedy słyszałam "stań na nogi i się tak nie leń" jeszcze bardziej się zamykałam. Nie wiem jak mam porozmawiać z bliskimi o moich problemach, bo pierwszy raz w życiu mnie przerosły. Jestem typem altruisty, więc przez ostatni czas mówiłam o problemach wszystkich, ale nie o swoich. Najgorsze jest to, że nie mogę się cofnąć ani iść dalej. Jestem w klasie maturalnej i dobrym LO więc zawsze wydawało mi się, że jestem osobą rozumną, ale jednak nie.

Mam 14 lat, od jakichś 5 dni mam dziwne bóle z tyłu głowy, lekarz powiedział, że mam nerwicę, ale ja się niepokoję, że to coś więcej. Mam dziwne przeczucia, bolą mnie powieki i mam lekkie zaburzenia widzenia - mówią też, że to stresowe lub depresja zimowa, bo nie mam na nic chęci. Jak chodzę czuję taki ciężar, to mnie męczy, boję się - może mam jakiegoś guza w głowie? Mam nadzieję, że nie :(. Mam problemy ze spaniem, rano się budzę z bólem głowy, nie mam nudności ani wymiotów, ale raz mam apetyt, raz nie. Mam tabletki od bólu głowy - nie pomagają. Czy to mogą być objawy depresji lub stresu?

Witam, Nazywam się Ola i mam 13 lat, pomimo tego prawdopodobnie mam już od dłuższego czasu nerwicę, która utrudnia mi życie, tzn. po śmierci mojej mamy, która zmarła na raka (po kilku latach) zaczęłam się obsesyjnie bać zachorowania na raka. Cały czas o tym myślę, boję się, że również na niego zachoruję i bardzo się boję. Na dodatek mam tzw. lęki, napady. Najczęściej występują wieczorem lub w nocy i polegają na tym, że mam trudności z oddychaniem, kręci mi się w głowie i coś mnie boli. Takie napady zdarzają się codziennie. Również wydaje mi się, że jestem na coś bardzo poważnie chora; mam bóle serca, całego mostka i zaczynam odruchowo płakać. Na dodatek mam również silną depresję. Płaczę każdego dnia, myśląc, co będzie za kilka lat, czy będę miała kiedykolwiek prawdziwych przyjaciół, którzy nie będą mnie ranić. Czasami nawet zastanawiam się nad próbą samobójczą, zastanawiając się, czy może tak będzie wszystkim lepiej, beze mnie. Kładę się bardzo późno spać, późno wstaję i marnuję dzień na oglądaniu telewizji. Więc moje pytanie brzmi, czy to nerwica? Jeśli tak, to naprawdę boję się iść do psychologa, otworzyć się przed kimś. To wszystko, jeśli Pan/Pani przeczyta, będę bardzo wdzięczna, ponieważ z dnia na dzień jest coraz gorzej.

  Tak to nazwalam, bo nie znalazłam nic, co mogłoby pasować do moich dziwnych lęków. Zaczynało się niewinnie. Chyba jakoś 4 lata temu, odkąd urodziłam syna, z kompletnie beztroskiej i chwilami aż naiwnie głupiutkiej, niebojącej się niczego - podkreślam: niczego - dziewczyny zmieniłam się całkowicie. Nie wiem, może wywołało to u mnie urodzenie dziecka = odpowiedzialność za nie i za siebie nie wiem. Obecnie doszło do niepokojących już zachowań. Na co dzień funkcjonuję normalnie. Pracuję, mam normalną rodzinę, męża, dziecko jestem w miarę "normalna". Nie zdarzyło się w moim życiu nic, co by mogło wpłynąć na moje zachowanie. Ani w dzieciństwie, ani w ciągu tych 4 lat. Odczuwam dziwne lęki, mimo iż nie mam przed czym - próbuję sobie to tłumaczyć, a nawet to wiem, ale mimo to (aż chwilami paniczny strach) przed różnymi sytuacjami. W skrócie boję się szybszej niż 80 km/h jazdy samochodem (wypadek, że się zabijemy itp.), wybuchu gazu w samochodzie gdy coś puknie albo stuknie, porażania prądem lub jakiegoś zwarcia korzystając z różnych sprzętów domowych, wybuchu gazu lub ulatniania się - sprawdzam czy wyłączyłam gaz z 20 razy przed położeniem się spać, tak samo jak czy są zamknięte drzwi, bo boję się, że ktoś się włamie, zabije mnie, napadnie lub coś się stanie. Boję się pożaru w bloku, że nie będę miała gdzie uciec i się już nie uratujemy, włamania, wybuchu gazu w bloku, fajerwerków, że spadnie jakiś odłamek i powstanie pożar, burzy, że walnie piorun w blok, silnego wiatru, że wiatr wybije szyby w mieszkaniu, albo że przyjdzie jakaś wielka trąba powietrzna, lasu, że ktoś mnie napadnie albo się zgubię, albo zaatakuje mnie jakieś zwierzę, boję się obcych nieznanych miejsc, chodzenia jak jest ciemno na dworze, czy nawet z samochodu do klatki, lęk przed wystąpieniami publicznym (to aż paniczne, nawet już w szkole, gdy trzeba było przeczytać coś na głos lub powiedzieć wiersz mówiłam, że jestem nieprzygotowana, a gdy były przedstawienia itp. zwyczajnie nie szłam do szkoły). Jeżeli rozmawiam np. z jedna osobą jest OK, ale gdy jest już np. 5 osób nie wiem co mam mówić, czuję jakiś dziwny lęk, że jestem gorsza, czy coś, sama nie wiem co, chyba, że jest to rodzina lub znane mi dobrze osoby, tak samo z osobami "ładniejszymi" czy na wyższych stanowiskach - czuję się gorsza, nie umiem się z takimi zbliżyć, mimo iż im to nie przeszkadza. Wiem, powie Pani, że mam jakieś kompleksy lub czuję się niedowartościowana, ale to nawet nie to, to przychodzi samo, mimo iż próbuję sobie przetłumaczyć, że nie ma powodu do takich zachowań. Jakoś tak wcześniej tłumaczyłam sobie, że to taki zwykły lęk przed określoną sytuacją, ale teraz zaczyna mi to poważnie utrudniać życie. Wczoraj np. o 12 w nocy pojechałam z mężem i dzieckiem do teściowej, podniosłam alarm, przez co pokłóciłam się z mężem, bo czułam gaz - naprawdę coś czułam, nie wiem co, może w pionie w bloku (bo był duży wiatr) coś było czuć z piwnicy, nie wiem, ale byłam przerażona, chciałam uciekać jak najszybciej, kręciło mi się aż w głowie, że strachu płakałam i prosiłam żebyśmy stąd wyszli. Mam tak często - podczas spaceru po lesie tak samo proszę, żebyśmy już wyszli pod byle pretekstem, bo się boję czy unikam większości sytuacji, które opisałam. Podczas burzy np. mam silne bóle brzucha, biegunkę itp., tak samo jak sobie coś wymyślę, że ktoś chodzi po klatce, albo coś się zaraz wydarzy, albo jak ktoś przypadkiem wciśnie w nocy domofon albo coś stuknie, puknie itp. - chociaż wiem, że nic złego się nie stanie czuję lęk, który jest silniejszy ode mnie. Chciałabym żyć normalnie, nie wiem co mam z tym zrobić, utrudnia mi to już życie, mąż się wścieka mówiąc, że jestem panikarą i śmiejąc się ze mnie, a ja czuję, że mam poważny problem. Proszę o jakaś poradę. Pozdrawiam, Julia 25 lat