Witam, mój 6-letni syn ma ADHD, chodzi do zerówki przedszkolnej, ponieważ bałam sie go oddać do szkoły. Uważam, że mógłby sobie nie poradzić. Proszę o podpowiedź: w jaki sposób mogę pomóc dziecku w nauczeniu się podstawowych rzeczy typu alfabet, czytanie, pisanie itd. Moje dziecko bardzo szybko się nudzi i w przedszkolu też nie chce pracować na zajęciach. Nie wiem, co będzie, jak za rok trafi do szkoły. Proszę o pomoc.

Witam.

Moja córka ma 15 lat. Nie rozumiem jej zachowania, wykazuje ona prawie wszystkie objawy adhd i wszystkie add. Nie jest leniwa, wyniki w nauce ma bardzo dobre, jednak ma bardzo duże problemy z koncentracją. Problemy zaczęły się już w podstawówce, tj. czytała i pisała o wiele lepiej niż inni, lecz miała duże problemy z zachowaniem spokoju na lekcji. Ciągle rozmawiała, bawiła się lub odwracała do koleżanek. Rozpraszały ją rzeczy za oknem i koledzy z klasy. Martwił mnie również fakt, iż nie mogła (jest tak do dzisiaj) prosto postawić kreski na białej kartce z użyciem linijki (zawsze jest zbyt nisko lub zbyt wysoko). Nie umie ocenić sytuacji, gubi się w słowach, bardzo się jąka, gdy chce powiedzieć coś emocjonującego. Dzieci ją wycofały już od przedszkola, przez jej ''inność'', mam na myśli to, że zawsze jest we własnym świecie, gdzieś myślami daleko, a jak ktoś z klasy ją w tym czasie szturchnie, to potrafi być bardzo agresywna (jest czuła na dotyk).

Ma też problemy z jedzeniem, np. jak przychodzi ze szkoły bardzo głodna, zje łyżkę zupy i uważa że jest ''przejedzona''. Na lekcji wf-u jest najgorsza, bo uważa, że nie widzi piłki. Mówiła mi, że na wf-ie zawsze jest hałas i nie może się skupić, nie wie, w którą stronę patrzeć, a gdy piłka leci, to nie wie, z której strony. Nauczyciele, mówią o niej, że zamiast mówić krzyczy, zamiast iść to biegnie i nie słucha na lekcjach. Zmartwił mnie również ostatnio fakt, że coraz częściej ma ataki furii. Mam na myśli, że krzyczy wniebogłosy, bije drapie, nie panuje nad sobą po prostu. Później trzaska dzwiami i wyżywa się na rzeczach w swoim pokoju, niszczy je i głośno płacze. Najczęściej jest to z błahych powodów, jak się np. z czymś nie zgadza. Czy mam się zgłosić z nią do specjalisty? Z góry informuję, że nie ufa ludziom, zwłaszcza psychologom, więc boję się namówić ją na szkolnego.

Dziękuję za pomoc.

Mam 6-letniego syna, u którego podejrzewa się ADHD. Uczęszczam z nim systematycznie do psychologa, ale coś ostatnio zmieniło i on jest bezsilny. W przedszkolu panie nie dają sobie z nim rady i ja też jestem coraz bardziej bezsilna. Fakt faktem syn jest od rana do 16 w przedszkolu, ponieważ ja pracuję w tych godzinach i może to też moja wina, że zbyt mało poświęcam mu swojego czasu. Co mam dalej robić, jak organizować czas, aby pomóc jemu i sobie?

Kilka lat temu zdiagnozowano u mojej młodszej siostry ADHD. Życie naszej rodziny wywróciło się do góry nogami. Wszyscy byliśmy i jesteśmy zaangażowani w to, żeby jej ułatwić funkcjonowanie. Przez ten czas nasze wspólne wysiłki przyniosły spore efekty. Kasia skończyła gimnazjum i poszła do szkoły średniej. Ciągle jednak widoczne są u niej objawy nadpobudliwości, chociaż już w mniejszym nasileniu. Czy w ogóle możliwe jest całkowite wyleczenie?

Psycholog z poradni psych.- pedagog. stwierdził u mojego 11-letniego syna nadpobudliwość ruchową i emocjonalną. Skierował do poradni neurologicznej. Neurolog dziecięcy zlecił wykonanie EEG i rezonansu magnetycznego. Wyników nie widziałam. Na zaświadczeniu dla pediatry, jak i dla psychologa było rozpoznanie: ADHD, EEG - N, RM - N, wymaga leczenia w poradni neurologicznej dziecięcej. Zapisano Atarax i Nootropil. Po dwóch miesiącach stosowania nie widzę efektów. Moim zdaniem syn ma dużo objawów typowych dla ADHD, jednak psycholog nie zgadza się z diagnozą neurologa, przede wszystkim ze względu na bardzo wysokie wyniki w nauce. Owszem, Kuba łatwo zapamiętuje wiadomości, zwłaszcza gdy interesuje go dany temat. Po jednorazowym przeczytaniu tekstu potrafi większość informacji powtórzyć, wyjaśnić opisywane pojęcia. Ale zabiera się do nauki i odrabiania lekcji bardzo długo. Zwykle dwie - trzy godziny marudzi, że ma dużo zadane, że zadania są za trudne i nie da rady ich odrobić, na pytanie, co robi, odpowiada, już się biorę za lekcje, a jak wchodzę do pokoju, to nawet nie są wyjęte zeszyty. Kiedy już nad nim ktoś stanie i ciągle przypomina, by zajął się wyłącznie zadaniem, okazuje się, że wszystko było łatwe i zajmuje na ogół nie więcej niż 10-15 minut.

Nigdy nie wie, gdzie ma swoje rzeczy, co ma przynieść na plastykę, zdarza się zapominać o odrobieniu zadania, choć na ogół razem z nim ustalam, jakie lekcje były w szkole i co na każdej z nich zadano. Czasem po prostu nie zapisze, albo przygotuje zeszyt czy ćwiczenia, a potem po prostu odłoży ze zrobionymi zadaniami. Nie wynika to z lenistwa, bo bardzo przeżywa każde szkolne niepowodzenie, chce być z każdego przedmiotu najlepszy w klasie, jeśli ze sprawdzianu ktoś ma choć 1 punkt więcej od niego, uważa, że jest "bardzo słaby" z danego przedmiotu. Dobre wyniki okupione są ogromnym zmęczeniem, pod koniec roku szkolnego po powrocie ze szkoły nie miał na nic ochoty. Jest gadatliwy, domaga się ciągłej uwagi.

Miał ogromne problemy z nauką jazdy na rowerze, twierdził, że boi się, że się przewróci. Nauczył się dopiero jakiś miesiąc temu, bo w szkole mieli egzamin na kartę rowerową, więc wcześniej pod okiem dziadka z wielką determinacją ćwiczył, choć próbował w poprzednich latach z różnymi osobami rodziny, ale teraz odczuwał presję i lęk przed ośmieszeniem się przed kolegami. Od wielu miesięcy jeździ konno, ale tylko stępem, gdyż kłus wymaga podnoszenia się w siodle, a to już za dużo pracy na raz  a większości dzieci udaje się to już po kilku lekcjach. Neurolog, ani psycholog nie zwrócił na te problemy w ogóle uwagi. Nie lubi zajęć manualnych, brzydko pisze, nie lubi wychowania fizycznego, zwłaszcza gier zespołowych, bo ktoś go może popchnąć, bo z drabinki można spaść, bo w czasie niektórych ćwiczeń można się połamać...

Nie lubi przerw ze względu na hałas. Denerwuje go niewłaściwe zachowanie innych jak szturchanie, bieganie po korytarzu, rozmowy w czasie lekcji. Ubrania go cisną. Jest wiecznie głodny, chyba że ogląda TV lub gra na komputerze - nie słyszy, że woła się go na kolację. Kiedyś zrobiłam test - prosił o kanapki, a w oczekiwaniu na przygotowanie miał pooglądać telewizję. Wołałam, nie słyszał. Po dwóch godzinach wyłączyłam telewizor (przy głośnym proteście), a on nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, czy już jadł kolację. Wpada w panikę, gdy nie ma prądu, mimo, że jest jasno, a z telewizji czy komputera i tak ma przez najbliższe kilka godzin nie korzystać. Nie potrafi zająć się czymkolwiek innym, dopóki prądu znów nie będzie. Ciągle biega po domu, wpada na meble, ma tiki. Ale gdy ma gdzieś przejść na polecenie, ledwie powłóczy nogami. Ciągle się czymś martwi. Nie ma chyba chwili, żeby nie miał jakiegoś problemu ze sobą lub martwi się o kolegów, chorobą lub płaczem brata, ale nie zauważa, że brat potrzebuje mojej opieki, jeśli akurat chce mi opowiedzieć o czymś, co akurat przeczytał lub wymyślił - wtedy chce, bym wszystko rzuciła i patrzyła na niego i go słuchała.

Ma problemy z zasypianiem, w czasie snu często się wierci, czasem budzi się 3 - 4 godziny po zaśnięciu. Budzi się różnie, ale nigdy nie śpi dłużej niż do 9. A czasem wstaje o 5. Ma wiele innych problemów. Nie wiem, czy te opisane są typowe dla ADHD. Martwię się, że może to coś innego. Tym bardziej, że podobno ADHD można stwierdzić podczas badanie EEG, a N to chyba oznacza normę?

Proszę o opinię, gdyż Kuba męczy się ze swoimi problemami, i im jest starszy jest trudniej - nie tylko jemu, ale i całej rodzinie, bo bądź co bądź na dłuższą metę ciągłe przypominanie o prostych czynnościach, powtarzanie kilkakrotnie poleceń jest uciążliwe, a niejednokrotnie jeszcze na innych wrzaśnie, czym babcie i dziadków wyprowadza z równowagi.

Wiele opisów odnośnie ADHD przeczytałam w przeszłości i znam zachowania dzieci, mających ADHD. Nie utożsamiałam objawów ADHD z zachowaniem mojego syna przez wiele lat, z powodu jednego faktu, który nie zgadzał się w przypadku syna, a mianowicie syn, będąc małym dzieckiem, często nie mógł się długo skoncentrować na jednej czynności, zajęciu, ale w szkole jest bardzo dobrym uczniem, z łatwością odrabia lekcje, jest dobry z przedmiotów ścisłych i ukończył gimnazjum z wyróżnieniem. Jednakże inne objawy jego zachowania już od urodzenia, nadruchliwość, wskazują na tę ,,chorobę''. Czy można w jakiś sposób potwierdzić lub wykluczyć występowanie ADHD u 16-latka, bo jego zachowanie jest uciążliwe i problemowe, więc nie wiem, czy to wynika z jego złej woli, czy też syn nie panuje nad emocjami, jego zachowanie jest nie do końca zależne od niego i należy mu jakoś pomóc, a nie zadawać kary, jakby to był całkiem zdrowy nastolatek?

Jestem samotną matką, wychowującą dwóch synów. Mój młodszy syn ma prawie 12 lat. Pięć lat temu zdiagnozowano u niego ADHD. Od tego czasu jego zachowanie bardzo się poprawiło, zarówno w domu, jak i w szkole. Nie mogę jednak poradzić z brakiem pracy na lekcjach mojego syna. Ciągłe uwagi nauczycieli doprowadzają mnie do rozpaczy. Rozmowy z synem niewiele pomagają. Jest bardzo bystrym i inteligentnym dzieckiem, zapamiętuje wszystko, co było na lekcji, notatek jednak nie robi. Popołudnia spędzamy na uzupełnianiu zeszytów. Nie wiem jakich mam użyć argumentów, kary (np. zakaz używania komputera) też nie pomagają na długo.

Błagam, poradźcie, co mam robić?

Witam. Sprawa nie dotyczy mnie, chodzi o synka mojej koleżanki. Syn koleżanki ma 16 miesiecy i od pewnego czasu wali główką w podłogę, ścianę w drzwi, gryzie bramkę, rzuca zabawkami, w ogóle do wszystkiego podchodzi bardzo nerwowo, szarpie, popycha. Na nic się zdają prośby mojej koleżanki, aby się uspokoił. Gdy ona mu czegoś zabroni, zaczyna się bić, walić główką w co popadnie. Dziwią mnie bardzo jego zachowania, np. biega po mieszkaniu, krzyczy i przy tym bardzo wymachuje rączkami, przybiera dziwne pozy. Sama mam dwie córki (33 miesiące i 19 miesięcy) i one nigdy się tak nie zachowywały. Bardzo często spotykam się z koleżanką, obserwuję jej syna, jego zachowania. Nie chce się dzielić zabawkami, wyrywa, bo akurat on w tym momencie chce mieć tę zabawkę. Wiem, że niektóre objawy, które opisałam, są normalne dla dzieci w tym wieku, po prostu mają okres buntu, a każde dziecko reaguje inaczej i takie dzieci nie potrafią jeszcze wyrazić swych emocji, ale martwią mnie jeszcze inne jego zachowania.

Nie potrafi się bawić zabawkami, nie potrafi się skoncentrować, niczym nie może się zająć na dłużej, np. wczoraj włączyłam muzykę, bo moje dziewczynki lubią tańczyć, po czym on, gdy usłyszał muzykę, znieruchomiał jakby się przestraszył, następnie zaczął powoli się cofać, chwila ciszy i ruszył z impetem znów, wymachując rączkami. Obie byłyśmy zdziwione. A tak na marginesie chciałam dodać, że syn koleżanki od urodzenia nie przespał ani jednej nocy, budzi się kilka razy w nocy i to z takim płaczem, jakby go ktoś ze skóry obdzierał. Ona jest już wykończona i kończy się na tym, że śpi z rodzicami w łóżku, a gdy ma popołudniową drzemkę, za każdym razem jak się obudzi, to płacze. Wiem, bo często jestem tego świadkiem. Jeśli chodzi o karmienie, od 2 miesięcy w ogóle nie przyjmuje mleka, po prostu nie chce go pić. Wapń mały otrzymuje jedynie z jogurtów. Dodam, że je bardzo dużo słodyczy, właściwie to jego priorytet w diecie.

Mój synek jak się urodził to ważył 2.300 w 33 tygodniu i dostał 8 punktów Apgar. Ma stwierdzony autyzm dziecięcy, ale jest bardzo nadpobudliwy psychoruchowo, złości się strasznie, nerwy wyładowuje na mnie lub na sprzętach domowych. Jak mnie uderzy i widzi, że się gniewam na niego, to zaraz przeprasza i płacze. W ogóle to on wszystko by załatwiał płaczem, to taki mały cwaniaczek, dlatego z tą diagnozą autyzmu się za bardzo nie zgadzam. Ma problem z nauką, to fakt. U psychologa byłam, to powiedzieli mi, że jest opóźniony w rozwoju i z tym się zgadzam, ale ja cały czas myślę, że to ADHD bardziej. Ma brata bliźniaka, z którym również mam problemy. Jak się urodził ważył 2.440 i 8 punktów Apgar tyle, że nie mówi. Porozumiewa się gestami i nie chce mówić. Jak próbujemy z panią logopedką, żeby coś powiedział, to jest bardzo nerwowy, płacze i histeryzuje, ale jak ma coś pokazać, to już jest dobrze. Ale ten synek jest spokojniejszy, również ma robione badania na autyzm.

Od kilku dni w naszym biurze jest nowy pracownik – Łukasz. Jest bardzo sympatyczny i pomocny, ale czasami już trudno z nim wytrzymać. Nie może chwili usiedzieć w spokoju, buzia mu się nie zamyka, przez co trudno innym skupić się na pracy. Kiedyś myślałem, że ADHD to choroba dziecięca, ale ostatnio czytałem, że dorośli też mogą ją mieć. Czy to możliwe, żeby Łukasz miał ADHD?