Witam. Od 3 lata chorowałam na anoreksje, od 2 lat nie mam okresu (przez 2 lata wystąpił tylko raz). Obecnie moja waga wynosi 52 kg przy wzroście 166 cm. Boje się jednak, że jestem bezpłodna, bo okresu w dalszym ciągu nie ma. Dodam, że kwestia ginekologa jest ciężka jedynie pod względem, że mieszkam w Anglii, a o opiekę ginekologiczna bardzo tutaj ciężko. Bardzo proszę o porady. Czy są dostępne w Anglii leki wywołujące okres (oczywiście z przepisu lekarza) i czy lekarze w UK mogą mi pomóc?? Bardzo proszę o pomoc za którą z góry bardzo dziękuję! 

Witam. Chciałabym się bardzo dowiedzieć, czy na pewno to, co się ze mną dzieje, jest normalnym efektem odchudzania. W ciągu trzech miesięcy schudłam 9 kg, będąc na diecie od lekarza. Teraz ważę 61 kg przy wzroście 169. Zaznaczam, że zanim przytyłam ważyłam 54 kg i czułam się dobrze. Teraz jestem w fazie stabilizacji i mogę jeść 1600 kcal dziennie. Wszystko byłoby dobrze, gdybym tak źle się nie czuła psychicznie. Otóż od czasu schudnięcia nie mogę niczego z przyjemnością zjeść. Nawet jak wiem, że mogę sobie pozwolić na jakąś przyjemność (np. batonik, płatki czekoladowe, ciastko) więcej niż na diecie, to jak ją zjem, to mam okropne samopoczucie. Panicznie boję się, że właśnie mam ten batonik na brzuchu lub udach. Przez to przyjemność staje się udręczeniem. Wtedy albo mam zły nastrój i lęki albo natychmiast ćwiczę.

Panicznie boję się, że przytyję chociaż pół kilograma. Czy każdy, kto się odchudzał tak ma? Czasami, jak patrzę na siebie w lustrze widzę ładną dziewczynę, a czasami grube uda i brzuch....czy każdy tak ma? Ile to trwa? Codziennie liczę ile zjadłam kalorii, jeśli choć trochę przekroczę dławi mnie podskórne poczucie winy i mam ochotę pozbyć się tego. Tęsknię za normalnym jedzeniem... ta kontrola mnie zjada. Co mam robić? Cierpię, bo boję się przytycia i cierpię, bo boję się, że nigdy nie będę jadła normalnie. Dodam tylko, że od kilku lat leczę się na borderline. Tym bardziej się boję, że moja psychika wymyśliła nowy sposób, żeby mnie niszczyć... Pozdrawiam.

Piszę, bo po raz kolejny szukam pomocy. Skłoniło mnie przeczytanie kilku próśb-pytań, a w szczególności jedno - o zaburzonym życiu. Czytając to, jakbym czytała o sobie. Mam 20 lat, a na anoreksję choruję już od 4 lat. Niedowaga przeplata się  z praktycznie codziennymi wymiotami. Przy wzroście 172 ważę niecałe 40 kilko, chociaż tak naprawdę to była to waga sprzed miesiąca, teraz nie wiem nawet jaka jest, bo sama myśl o stanięciu na wadze mnie paraliżuje. I nie wiem czego bardziej się boję, tego że zobaczę niższą czy wyższą wagę. Zdecydowanie nie radzę sobie ze sobą, czasem myślę sobie, że z tego nie da się wyjść.

Trzykrotnie podejmowałam już leczenie w szpitalu, zawsze zakończone wagą kontraktu, ale po wyjściu 2-3 miesiące było dobrze, a potem wszystko sypało się jak domek z kart. Moja rodzina też ma już dość mojej choroby, mówią, że wierzą we mnie, ale według mnie oni też stracili nadzieję. Jestem dla nich ciężarem i czasem myślę, że beze mnie było by im lżej... Zresztą mój brat sam powiedział, że gdybym umarła to prędzej czy później pogodzili by się z tym, a patrzeć jak powoli się wykańczam jest im ciężko. Wiem że powiedział to w złości, ale czuję ze ma rację... Piszę, bo proszę o pomoc, czy jest szansa na leczenie z NFZ-tu? Gdzie mam się udać, mieszkam w centralnej Polsce. Wiem że masa jest psychologów, ale mnie na to nie stać.... Jeśli ktoś może mi pomóc to proszę o jakiekolwiek info....

Witam, mam 15 lat, ważę 46 kg, a mój wzrost to 164 cm. Nie wiem, co mam zrobić, ponieważ dostałam od kilku miesięcy, dostałam obsesji na swoim punkcie. Na początku marca ważyłam 57,5 kg, zaczęłam się odchudzać i do tej pory nie mogę z tym zerwać, ponieważ boję się wzrostu wagi, a boję się być taką jak wcześniej.

Witam! Mam 18 lat, 163 cm wzrostu i ważę 43 kg. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest to za mało, ale jest to efekt mojej diety wymyślonej przez samą siebie. Tak z dnia na dzień odrzuciłam słodycze, białe pieczywo, a także tłuszcze. W ciągu 6 miesięcy zrzuciłam 10 kg. Na początku dobrze się z tym czułam, jednak teraz, gdy coraz częściej ludzie z otoczenia mówią mi, że jestem za chuda, to coraz bardziej chcę wrócić do wcześniejszego wyglądu. Jednak mam obawę przed efektem jojo, gdy w ciągu dnia zjem dużo słodyczy, to mam obawę, że od razu tyję, gdy patrzę na siebie. Cały czas przeliczam kalorie, mimo tego że chce, przytyć. Czy to jakaś choroba? Co z tym zrobić? Proszę o radę.

Witam! Mam 13 lat, 167 cm wzrostu i ważę 66-67 kg ; / (w wakacje ważyłam jeszcze 60 kg, ale teraz strasznie utyłam, prawdopodobnie przez to, że dużo jadłam) Mój problem polega na tym, że ja siebie nie akceptuję, chcę jak najszybciej schudnąć do wagi 47-53 kg. Stosuję dietę niskokaloryczną, jem ok. 100-200 kcal. Np. jogurt naturalny i jabłko (na dzień). Dużo osób mi mówi, że wcale nie jestem gruba, ale ja siebie widzę jako najgrubszą.

Mam problem również z tym że jak coś zjem nadprogramowo np. 1 kanapkę to mam straszne wyrzuty sumienia, wpadam w histerię, zaczynam płakać, mówić sobie, że jestem słaba, że jestem beznadziejna, że jak tak będę robić, to nigdy nie dojdę do perfekcji. Ja po prostu już ze sobą nie wytrzymuję, wstydzę się wychodzić na ulice, do przyjaciół. Chcę nosić ubrania, które mi się podobają, ale nie mogę, bo wszystko mi się wylewa i wyglądam jak świnia. W domu najczęściej ćwiczę, staram się ćwiczyć w każdej wolnej chwili. W tyg. też mam dużo zajęć, w sumie codziennie (karate, taniec). Jak mam sobie ze sobą poradzić ? Niektórzy mi mówią, że jak będę tak postępować, to mogę wpaść w anoreksję, ale ja jakoś w to nie wierzę, bo jestem grubą świnią i nigdy chyba nie będę chuda .. ; ( Jestem załamana.

Dzień dobry, w lutym ubiegłego roku trafiłam do psychiatry, który zdiagnozował u mnie anoreksję, co wydaje mi się kompletną bzdurą. Chodziłam przez jakiś czas do psychologa, bo chciałam wyleczyć się z natrętnych myśli po zjedzeniu najmniejszych porcji i natychmiastowego wymiotowania po nich. Zmieniałam psychologów kilka razy, ale z żadnym nie znajdywałam wspólnego języka.

Mój ojciec zrobił mi w domu wielką awanturę, gdy o wszystkim się dowiedział i wrzeszczał jak opętany - „Może kupię Ci od razu trumnę?! Kładź się i umieraj!”. Od tamtej pory patrzą mi na ręce, nawet w szkole. Ojciec zmusza mnie do jedzenia rzeczy typu pizza, fast foody, kiełbasy, mięso i jedzenie, za którym wie, że nie przepadam, a w dodatku, w godzinach nocnych 21-23 i nie rozumie, że ja w tych godzinach nie jem. On tego nie rozumie! W ogóle nie można się przy nim odezwać, bo dostaje się „po pysku” i momentalnie człowiek jest zrównany z ziemią. Nie ma szans na jakąkolwiek rozmowę. On jest despotą i faraonem. Kiedy mieliśmy mieć terapię rodzinną, wydarł się na mnie, że to moje fanaberie i nigdzie jeździć nie będzie. Z krzykiem - „Weź się za siebie głupia dziewucho!”, witał i żegnał mnie każdego dnia.

Wpadłam w bulimię, bo znęca się nade mną psychicznie. Kiedyś to były tylko okresy bulimiczne, kilka dni wymiotowania + przeczyszczacze i dalej głodowanie. Z każdym miesiącem jest coraz gorzej, szczególnie w weekendy, jak jestem w domu. Wymiotuję po 8-9 razy dziennie. Teraz przez ostatnie dwa tygodnie to było po 5-6 razy dziennie, codziennie, zdarza mi się wymiotować krwią. W akademiku jest niby lepiej, ale sytuacje, gdzie ponoszą mnie nerwy, zawsze kończą się w WC. Przed świętami ważyłam 47 kg, przy wzroście 172 cm, teraz 50,4 kg/172 cm (a do wizyty miałam ważyć min. 52 kg). We wtorek miałam kolejną wizytę u mojego lekarza - on o wszystkim wie, mówię mu, jak jest, niczego nie ukrywam, on ciągle ma mnie za anorektyczkę! Leki, które mi przepisał (a wie, że i tak ich nie biorę, ponieważ) zwiększają apetyt, a to mi jest w ogóle niepotrzebne, bo ja staram się odwrócić uwagę od jedzenia, a nie dodatkowo stymulować myśli i pragnienia ku jedzeniu. Powiedział na wizycie, że gdyby nie fakt, że jestem pełnoletnia, i że w związku z tym bez mojej zgody nie może nic zrobić, to już dawno zamknąłby mnie na oddziale, podłączył do sond i siedział przy mnie 24 godz. na dobę, żebym nie wymiotowała, nie brała tabletek i nie ćwiczyła. Że on nie ma mocy sprawczej, bym zaczęła jeść, przestała wymiotować i brać tabletki i żebym przytyła i to wszystko jest w moich rękach, ale że mam się nad tym zastanowić, bo jestem młoda.

Fakt, w tym roku będę miała 19 lat i nie była to moja fanaberia, wiem dlaczego tak się stało. Moja matka i jej siostra miały ED (teraz już nie...), do tego moja patologiczna rodzina. Dorastanie w poczuciu wiecznej winy, kreowanie mnie przez ojca na perfekcjonistkę, do tej pory to robi (np. dlaczego to nie jest poukładane kolor do koloru i wielkość do wielkości? - to do farb i pędzli), przy czym krzyczy i wymusza tę czynność kilka razy. Sama do tego doszłam, bo często rozmawiam z sobą. Chciałabym jednak przestać wymiotować i się przeczyszczać, tylko jak nad tym zapanować, skoro lekarz nie może bez mojej zgody umieścić mnie w ośrodku - moja waga nie gra roli? Nawet gdybym ważyła 30 kg?

Mam 12 lat, 163 cm wzrostu i ważę 41 kilo. Dużo osób twierdzi, że mam anoreksję, bo boję się przytyć, wydaje mi się, że jestem gruba (choć podobno to nieprawda), mam obrzydzenie do jedzenia i prawie w ogóle nie jem, już wolę być głodna niż zjeść, często kręci mi się w głowie i jestem osłabiona. Czy ja naprawdę mam anoreksję?

Witam, moja 29 letnia siostra zawsze była raczej szczupła (nie licząc dzieciństwa), od jakiegoś czasu zauważyłam, że zmienia się i chudnie. Jej BMI to 17!!! - waży 48 kg przy 168, jeszcze niedawno jej waga była w okolicach 53 kg. Te pięć kg mniej widać bardzo... Widzę jej kości miednicowe... Widzę, że ma bardzo małe pośladki (a będąc szczupła zawsze, mimo wszystko miała ładną, kształtną figurę). Boję się. Mówi, że nie może jeść, bo boli ją żołądek, że wymiotuje. Czytam o objawach anoreksji i poza tymi fizycznymi nie wiem czy moja siostra zalicza się do nich.

Jej powody psychiczne mogą być zupełnie inne niż te wymienione w artykule. Nigdy nie była perfekcjonistką, nie interesuje się moda, więc wzorowanie się na modelce odpada... Była zawsze bardzo wpływową osobą i kiedy np. spotykała się z chłopakiem, który uwielbiał jeść, ona jadła równo z nim. Kiedy spotykamy się u rodziców, ona je normalnie. Nie zachowuje się jak dziewczyny z dokumentalnych filmów o anoreksji (nie je tylko sałaty, i nic nie dzieli na kawałki). Podczas wspólnego wyjazdu w góry (mieszkałam z nią) jadła nawet bardzo dużo. Dziwiłam się, że aż tyle można... Byłyśmy w jednym pokoju, nie wymiotowała, nie oczyszczała się. Ma bardzo dobrą przemianę materii. Może ta jej chudość, to coś innego? Nie wiem...

Zgodziła się zrobić wyniki. Po świętach. Boję się, bo wydaje mi się, że jest już na granicy i każdy kolejny stracony kg może wyrządzić jej ogromną krzywdę. Wczoraj byłyśmy razem cały dzień. Zjadła. Nie za dużo, ale jednak coś jadła.. Wieczorem wróciła do domu. Wydaje mi się, że ona wzięła zbyt dużą odpowiedzialność na swoje barki. Od 7 lat mieszka z chłopakiem i z jego dwójką dzieci. Jest dla nich jak mama, mama nastolatków, a ma dopiero 29 lat!! Wydaje mi się, że jej tempo dnia codziennego nie pozwala jej na regularne jedzenie. I może stąd te początkowe utraty kg... ale teraz?? Co ja mam zrobić? Jak jej pilnować, skoro nie mieszka ze mną? Jak obserwować? Czy to może być anoreksja? I co, jeśli tak? To co zobaczyłam wczoraj, kiedy się przebierała zaskoczyło mnie i przeraziło... Ona jest taka chuda...

Córka ma 13 lat. W marcu zaczęła kontrolować to, co spożywa (wcześniej pochłaniała olbrzymie ilości słodyczy). Waga jej wyjściowa wynosiła 68 kg przy wzroście 165,5 cm. We wrześniu miała jeszcze 53,5 kg, więc nie było źle, ale zaczęłam sprawdzać co je i ile, i mimo tego, że jadła przynajmniej trzy posiłki, które widziałam i nie było to mało, to nadal traciła znacząco na wadze. W listopadzie poszłyśmy do lekarza internisty, który porozmawiał z nią, poprosił, aby przytyła, to niestety mimo tego, że je przy mnie 5 posiłków w tym np. ciasto w soboty, niedziele i święta to w ostatnim miesiącu schudła kolejne 1,5 kg.

Jestem przerażona, nic z tego nie rozumiem. Chciałam podkreślić, że mam z córką bardzo dobry kontakt, wiem, że były miesiące letnie, kiedy bardzo mało jadła, bo była u babci i na obozie i przyznała się do tego, ale widzę ile teraz je i nie zauważyłam, aby wymiotowała czy miała biegunki. Córka jest już naprawdę bardzo chuda, widać jej wszystkie żebra i ma też meszek na ciele którego nie miała oraz prawie ciągle zimne ręce i od sierpnia brak okresu. Widzę, że nie broni sie już nawet przed kalorycznymi składnikami jak sosy czy masło porządnie posmarowane.

Aby obraz był pełen podam przykładowe dzienne menu: Śniadanie -pieczywo (częściej ciemne) 75 gram tj jedna większa bułka lub 2-3 kromki z masłem i szynką, twarożkiem, serem żółtym lub miodem i herbata gorzka, II śniadanie jogurt i jabłko, obiad- dwie typowe nabierki zupy ( ok 100 ml), 3 łyżki ryżu i ok. 120 g mięsa czasem więcej i surówka lub gotowane warzywa, podwieczorek- ciasto 2 średnie kawałki lub sałatka owocowa z jogurtem ( typowa miseczka), kolacja- 2 kromki chleba minimum 50 gram z masłem roślinnym i szynka lub miodem itp i herbata z dwoma łyżeczkami miodu i cytryną pita do kolacji lub później.

Od września nie było jedynego dnia, aby w domu nie było ugotowanej zupy i drugiego dania. Wieczorem, nawet teraz gdy są mrozy, chodzimy na ok. 20-25 min spacer z psem. Córka jest aktywna, lubi ćwiczenia, dużo pomaga w domu, lubi gotować. Czy coś mogło się zadziać w jej organizmie, że nie może przestać tracić na wadze? Ja nie widzę nic podejrzanego, spożywamy posiłki razem i oszustwo jest wykluczone. Bardzo liczę na Państwa radę. oczywiście planuję dalsze wizyty i badania. Zapomniałam nadmienić, że lekarz zlecił podstawowe badania krwi i moczu, które ok. 3 tyg temu nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Pozdrawiam.

Witam, mam 17 lat, ważę 48 kg i mierzę 170 wzrostu. Ostatnim czasem (miesiąc, może dwa) ciągle jest mi strasznie zimno, mam lodowate dłonie, kiedy zjem trochę więcej niż zazwyczaj, od razu jest mi niedobrze. Potrafię nawet 3 dni wytrzymać bez jedzenia, bo po prostu nie jestem głodna. Proszę mi powiedzieć - czy to jest anoreksja i jej objawy?

Mam prawie 18 lat, 174 cm wzrostu i ważę 56 kg. Od około miesiąca zaczęłam się odchudzać, najpierw odstawiłam słodycze, mięso, potem makaron. Obecnie jem ok. 300 kcal dziennie, a po każdym posiłku mam odruch wymiotny, boję się zjeść cokolwiek, bo od razu widzę siebie jako wielkiego słonia. Wszystko zaczęło się od chamskiego komentarza... Zaczęło zmieniać się moje zachowanie, boję się wychodzić z domu. Kiedy muszę wyjść do szkoły, mam odruch wymiotny. Wszystkim się strasznie przejmuję. Zaczęłam mieć idealny porządek, chorobliwie starać się o dobre oceny - nigdy nie miałam większych problemów w szkole, ale nie było to dla mnie tak ważne. Codziennie potrzebuję mieć plan, którego się ściśle trzymam.

Od jakichś dwóch tygodni chodzę przybita, próbuję z tym walczyć, znaleźć powody do uśmiechu, ale naprawdę nie mogę! Co się stało z tamtą mną? Radosną, wygadaną, szczęśliwą? Koleżanki mówią, że mogę mieć anoreksję, bo nic nie jem i zachowuję się, jakbym miała się lada chwila zabić (czasem mam takie myśli), ale przecież ja mam już 18 lat. Zawsze się odchudzałam, ale nigdy nic poważnego mi nie było. Przecież okres dojrzewania mam za sobą, czy rzeczywiście mogę mieć ED?

Witam. Mam 19 lat, 170 cm i ważę niecałe 47 kg. Odchudzałam się od dwóch lat, ale spadek wagi nigdy tak naprawdę nie przekroczył 4 kg, które zresztą zawsze potem wracały i moja waga oscylowała wokół 60 kg. Okresy gdy "dietowałam" i dużo ćwiczyłam przeplatały sie z okresami ciągłych imprez i przez alkohol i podjadanie zawsze wracało mi wszystko co zgubiłam. Pod koniec sierpnia coś we mnie pękło, postanowiłam, że dalej tak być nie może, czułam się bardzo gruba i niezadowolona z siebie (odkąd pamiętam miałam kłopoty z samoakceptacja, stąd chyba też moje problemy z piciem zbyt dużych ilości alkoholu, problemy w kontaktach międzyludzkich itp). Przeszłam na dietę 600 kcal i po dwóch miesiącach, nie licząc może trzech małych kompulsów, spadło mi 11 kg. Zwiększyłam trochę dawkę kalorii do 800, co zaowocowało kolejnymi dwoma na minusie, ale w znacznie wolniejszym tempie.

Musiałam wymienić cala garderobę, zdaję sobie sprawę z tego, że bardzo schudłam, ale tylko gdy porównuje ubrania. Gdy staję przed lustrem w bieliźnie lub nago, ciągle wszędzie widzę fałdki tłuszczu. Resztka mojego zdrowego rozsądku mówi mi, że coś jest nie tak, ale nic nie poradzę, że nie umiem zobaczyć się inaczej. Jestem ciągle przemęczona i zmarznięta, chciałabym jeść więcej, nawet te 1000 kalorii, chociaż na początek, ale strasznie boję się, ze przytyję. Myślę, że zwolnił mi metabolizm, bo jadłam za mało zbyt długo, ale nie chce przytyć, nie muszę już chudnąć, ale nie mogę przytyć, zbyt dużo wysiłku mnie to kosztowało...

Moja mama jest zła, znajomi się martwią, a ja tylko śmieję się i próbuję obrócić to wszystko w żart, ale ile tak można? Spisuję wszystko co zjem, liczę nawet kalorie ze słodzika, czy herbaty, byle tylko nie przyjąć ich za dużo... Nie wiem co mam robić, chciałabym zacząć normalnie żyć i funkcjonować jak normalny człowiek. Nie umiem jednak poradzić sobie z moimi emocjami, ze złą sytuacją w domu i tęsknotą za osobą, którą kiedyś bardzo kochałam. Jeśli chodzi o psychologów, to mam raczej złe doświadczenia, dlatego wzbraniam się jak mogę przed wizytą, mimo iż mama mnie namawia i w sumie wiem, ze powinnam... Czuję się potwornie. Przestalam wychodzić gdziekolwiek, bo boję się, że ktoś mnie czymś poczęstuje, albo puszczą mi hamulce, gdy pijana będę przechodzić obok budki z kebabem...

Witam, mam 18 lat i 171 cm. 8 miesięcy temu nie jadłam nic przez 4 dni i schudłam 4 kilo. Przez jakiś czas utrzymywałam tę wagę (52kg), ale potem schudłam kolejne 5. Teraz ważę 47 kg i czuję się naprawdę świetnie, tzn. mam dużo siły, okres i nie zauważyłam żadnych zmian w swoim ciele. Jednocześnie bardzo męczę się psychiczne, staram się jeść normalnie, tak by rodzina była spokojna, ale gdy stanę na wadze i zobaczę więcej niż 47,5 kg wpadam w panikę. Chciałabym zacząć się leczyć, ale jestem w klasie maturalnej, mam mnóstwo nauki i dodatkowych zajęć, czy jest możliwość jakiejś konsultacji, np. przez internet? Trochę obawiam się też, że 47 kg przy moim wzroście, to trochę za dużo jak na anoreksję... Większość osób z tą chorobą jest dużo chudsza.