Jestem dziewczyną, mam 13 lat i ważę 95 kg, mam ok. 170 cm. Na lekcjach wf-u nie ćwiczę, ponieważ mam martwicę kości, ale chodzę na jogę. Kilka razy podjęłam się diety, ale nie wytrzymałam nawet dwóch dni. Była to dieta białkowa. W mojej rodzinie jest kilka osób otyłych, moja jedna babcia ma cukrzycę, druga też jest otyła. Nie byłam u lekarza w sprawie mojej nadwagi, ponieważ się bardzo wstydzę, mój brzuch strasznie zwisa i mam straszne rozstępy, a mam dopiero 13 lat! Nie jadam mięsa (czasami zjem parówkę drobiową), nie lubię pomidorów, kalafiora, bakłażanów i innych warzyw, lubię marchewkę, kalarepę, czasem zjem ziemniaki. Uwielbiam ryż, makaron, jajko, jabłka, mandarynki i inne podobne owoce. Lubię pić soki. Proszę o pomoc, nie wiem jak sobie poradzić, coraz więcej kolegów i koleżanek mnie wyzywa i się ze mnie śmieje. Strasznie mnie to boli:( Nie umiem odmówić sobie słodyczy, jak nie ma ich w domu, strasznie się denerwuję. Co mam robić?

Witam, chciałabym się dowiedzieć, dlaczego przez karmienie piersią nie mogę schudnąć, a inne kobiety tracą wagę migiem? W pierwszej ciąży przytyłam 25 kg, 4 miesiące po porodzie, jak karmiłam. Waga nawet nie drgnęła od momentu wyjścia ze szpitala. Dopiero po przestaniu karmienia, regularnych ćwiczeniach na basenie schudłam do swojej wagi. Obecnie jestem po drugiej ciąży. Po miesiącu od porodu to samo ani grama, więc stwierdziłam, że wezmę się za siebie. Zapisałam się 3 razy w tygodniu na aerobik, plus jem 5 razy dziennie. Piję wodę, czasem sok jabłkowy, jem jedynie gotowane mięso, zero słodyczy. Karmię piersią, więc żyję na takiej diecie, że w życiu chyba tak zdrowo nie jadłam. Początkowo się cieszyłam, bo waga ruszyła w dół, w 3,5 tyg. zgubiłam 4 kg, a teraz od 2 tyg. wszystko stoi. Nie rozumiem, co ja mam zrobić, żeby waga spadała w dół? Naprawdę źle się czuję psychicznie z tym, jak wyglądam. Nie jestem przyzwyczajona do takiej masy:( a nie chcę też przestać karmić córkę piersią. Może powinnam udać się do dietetyka, który ułoży mi odpowiedni plan żywienia?

Dzień dobry! Mam 19 lat, 172 cm wzrostu i około 75 kg. Masę tę nabyłem, można powiedzieć, że w rok, między 3 klasą gimnazjum a pierwszą liceum. Rozrosłem się z 57 kilogramów do 76-77, przez moment było nawet 80. W tym okresie odżywiałem się ekstremalnie niezdrowo (frytki do 3 razy na tydzień, placki ziemniaczane, pizze i inne tłuszcze) oraz zmieniłem tryb życia na osiadły, praktycznie nie uprawiałem sportu, tylko telewizja i komputer. Po ukończeniu liceum próbowałem zabrać się za siebie, cztery miesiące biegałem około 40-60 minut, pół godziny ćwiczyłem brzuch, godzinę jeździłem rowerem, czasami pływałem. Zmieniłem też odżywianie, unikam rzeczy tłustych, jem więcej owoców i warzyw.

Najmilsze jest to, że efektów w spaleniu opony na brzuchu nie ma. Jedyne efekty to znacznie lepsza kondycja i mięśnie na brzuchu, które przykrywa tłuszcz. Od jakiegoś czasu bieganie zastąpiłem karate i kulturystyką, a brzuch non-stop od marca ćwiczę dzień w dzień i wyczerpała się moja cierpliwość. Jestem sfrustrowany obecnym stanem rzeczy. A i jeszcze jedno, masa mi się strasznie waha. Co robić ? Pozdrawiam

Mam 22 lata, 162 cm wzrostu i 72 kg wagi. 1,5 roku temu schudłam z 77 kg do 63 kg, stosując dietę u dietetyka. Moje życie się odmieniło, byłam szczęśliwa, czułam się atrakcyjna. Niestety znowu przytyłam i teraz moja depresja powraca. Mimo, że wciąż jestem gruba, bardzo często zdarza mi się nic nie jeść przez cały dzień lub zjeść tylko jakiś owoc lub jogurt i czuję się wtedy taka dumna z siebie. Kiedy następnego dnia lub tygodnia zjem porządny posiłek lub nawet się objem, mam wyrzuty sumienia i nienawidzę siebie za to. Nie wiem, czy to niesie za sobą ryzyko anoreksji?

Nie mogę zasnąć w nocy, myśląc o tym, jak otyła jestem, a gdy już uda mi się zasnąć, to budzę się z napadem lęku i od razu przychodzi mi myśl: „jesteś ohydnym grubasem, nie możesz pojawić się jutro na uczelni - co sobie o tobie pomyślą, zwłaszcza, że schudłaś wcześniej, a teraz widzą jak się obżerasz na przerwach!”. Kilka razy sprowokowałam wymioty po objedzeniu się hamburgerem, ale nie jest to częste. Nie wiem, czy powinnam się martwić?