Witam, mam 165 cm wzrostu i ważę 74 kilogramy. Mam 20 lat. Generalnie pogodziłam się z tym, że jestem rozmiarowo "większa", bo jak to się mówi; ktoś musi być gruby, żeby ktoś był chudy :) Jednakże... zbędne kilogramy coraz bardziej mi przeszkadzają. Podczas zakupów, wciskania się w coraz większą ilość za małych ciuchów, nawet kąpieli, kiedy patrzę na moje grubaśne uda! Dodatkową motywacją jest przyjazd mojej rodziny, która słynie z miłości do komentowania wyglądu innych. Nie chciałabym, aby moje święta okazały się klapą przez głupie uwagi co do mojej tuszy. Taka jest prawda. Chciałabym coś zmienić. Miesiąc, może nawet półtora, to dostatecznie duża porcja czasu, żeby zrzucić parę kilogramów.

Obecnie nie pracuję, więc mój tryb życia jest całkowicie siedzący i nic nie robiący! Nie jem przesadnie dużo, ale niczego sobie nie odmawiam: słodycze, chipsy, bardzo słodka herbatka. Nie są to ilości wielkie, ale pojawiają się. Poza tym wydaje mi się, że kompletnie nie potrafię wpłynąć na swoją wagę. Cokolwiek bym nie robiła, czegokolwiek sobie zabraniała, waga zawsze stoi. Dlatego zdecydowałam się na fachową opinię: z czego powinnam zrezygnować, żeby waga ruszyła? Może całkowicie wykluczyć z diety cukry?

Zaznaczam, że mieszkam z rodzicami i nie mam wpływu na obiady, a nie jestem w stanie robić dla siebie własnych, więc muszę jeść to, co "normalne". Bardzo proszę o poradę co do ilości i czasu spożywania posiłków! Dziękuję i pozdrawiam :)

Witam, Bardzo mi zależy, aby schudnąć około 30 kg. Mam 12 lat, ważę 82 kilo przy wzroście 164 cm. Pomóżcie! Każdy się ze mnie śmieje. Mam skłonności do tycia po tacie. Uwielbiam jeść, szczególnie słodycze i chleb smażony z jajkiem, jakieś chipsy itp. Myślę o rozważeniu głodówki, czyli 1 posiłek dziennie o 15.00. Czytałam, że trzeba jeść 5 razy dziennie (przede wszystkim ciemny chleb, np. z twarożkiem). Nienawidzę grzybów i niektórych ryb oraz czarnego chleba. Ostatnio mama kupiła mi sucharki i to nimi się żywiłam. Pomocy! PS. Nie zawsze ćwiczę na wychowaniu fizycznym. Jestem w gimnazjum.

Witam serdecznie. Mam 20 lat i ważę 85 kg przy wzroście 170 cm :/. Chcę schudnąć 10 kg i wyrzeźbić sobie zgrabną sylwetkę (głównym problemem jest brzuch). Robię parę ćwiczeń, ale bez rezultatu (min. jazda na rowerze stacjonarnym, ćwiczenia rozciągające, ćwiczenia z hantlami, itd.). Nie stosowałem jeszcze żadnych diet (ktoś mówił mi o diecie 1000 Kcal, ale nie wiem czy w moim przypadku się sprawdzi i nie wiem też jak ułożyć sobie taką dietę co jeść, itd.). Zrobię wszystko, aby uzyskać swój cel i właśnie tylko proszę o skuteczne wskazówki. Z góry dziękuję.

Mam 14 lat, jestem kobietą. Ważę 52 kilogramy i mam 170 cm wzrostu. Myślę, że to o co najmniej 6 kilogramów za dużo. Boję się o siebie, ponieważ od pewnego czasu rzadko jestem głodna, ciągle jestem śpiąca i mi zimno, nie mogę się skupić, a gdy czuje zapach jedzenia robi mi się niedobrze. Proszę o jakieś porady:)

Ważę 57 kg, mam 16 lat, jestem kobietą i mam 166 cm wzrostu. Jestem pływaczką jednak moja waga jest trochę za duża. Poza tym mam cellulit na udach i pośladkach. Nie choruję, nie mam stwierdzonej otyłości. Nigdy wcześniej nie stosowałam żadnej diety. Odżywiam się różnie, zależy na co mam ochotę, ale nie jem zbyt wielu słodyczy. Piję ok. 2 litrów napojów w ciągu dnia. Co mogę zrobić żeby schudnąć ok. 5 kg?

Ważę 58 kg przy wzroście 152 cm. Ostatnio przytyłam dużo ;( ważyłam kiedyś z 5 miesięcy temu 43 kg i przez ten okres przytyłam tak wiele. Ale wiem to moja wina bo cały czas jadłam słodycze - zamiast obiadu wolałam zjeść tabliczkę czekolady. A teraz mam za swoje wiem, że nie powinnam tak robić, ale już za późno teraz chciałabym schudnąć 10 kg. Myślę, że tyle wystarczy bo wcześniej byłam za chuda bardzo serdecznie proszę o pomoc. Jaką dietę powinnam stosować? Ile ćwiczyć? Dodam tylko, że najbardziej przeszkadza mi mój brzuch tyłek i uda.

Witam, bardzo proszę o odpowiedź, jak to z tymi posiłkami jest. Otóż, wszędzie trąbi się o tym, że należy jeść te 5-6 małych posiłków dziennie, bo wtedy organizm (z fizjologicznego punktu widzenia) nie gromadzi zapasów, tylko spala na bieżąco. Rzeczywiście, jest to dość logiczne. Jednak - i tu moje pytanie: - na czym więc polega proces chudnięcia, skoro organizm na bieżąco otrzymuje dostawy paliwa (mimo, że są małe, ale jednak są)? - jak się przestawić na jedzenie małych a częstych porcji, jeżeli praktycznie przez całe życie jem tylko dwa razy dziennie, bo po prostu nie bywam głodna? I czy rzeczywiście ma sens zmiana tego nawyku, skoro jestem szczupła, a moja praca absolutnie nie pozwala mi na przestrzeganie tej zasady?

Mam 25 lat, jestem tzw. typem (chyba) węglowodanowym, ponieważ moja dieta opiera się głównie na węglowodanach prostych i złożonych. Przez ostatnie pół roku przytyłam ok. 7 kg, głównie dlatego, że głód (a bardziej apetyt) zaspokajałam słodyczami (zmiana pracy - sięganie po szybkie zapychające do wieczora przekąski typu ciasta, ciastka i desery mleczne) . Mięso jem bardzo rzadko, jeżeli już (i jeżeli w ogóle można rozpatrywać to w kategorii mięs) - parówki, lub jakaś wędlina drobiowa na kanapkę, ale jak podkreśliłam, po produkty białkowe czy też wysokotłuszczowe sięgam jedynie wtedy, gdy mam silną potrzebę, czyli stosunkowo rzadko.

Teraz staram się ograniczać słodycze, bo nie chciałabym już bardziej od nich przytyć. Moja waga, przy tym odżywianiu, mimo wszystko utrzymuje się teraz na stałym poziomie, chociaż nie ukrywam, wolałabym zgubić te 7 "przypadkowych" kilogramów. I tutaj już ostatnie pytanie (przepraszam za ten przydługi wpis) - Ponieważ nie chciałabym "przeprogramowywać się" na zwiększenie ilości białek w diecie, chciałabym schudnąć na węglowodanach złożonych. Zastanawiam się, nad takim modelem diety, który zakładałby spożycie ww prostych w godzinach porannych (aby szybko postawić się na nogi), a następnie późnym popołudniem zjadać posiłek typu kuskus z warzywami, ewentualnie ryż z tuńczykiem, itp). Niestety nie mam możliwości rozłożenia posiłków na cały dzień. Od wczesnych godzin porannych jestem w ciągłym ruchu, aż do godziny 15-16, a szybkie "śniadanie" jem zwykle ok godziny 10 00.

Dodam, że rano wypijam ok. litra zielonej herbaty, zaś wieczorem popijam czerwoną, a sporadycznie kieliszek białego półwytrawnego wina przed spaniem. Proszę o odpowiedź na moje pytania i pomoc w doprecyzowaniu mojej diety, serdecznie dziękuję.

Witam! Zdążyłam przeczytać artykuł z dietą dla osób pracujących w nocy jednak muszę zadać dodatkowe pytania. Pracuję fizycznie wraz z mężem za granicą na nocne zmiany. Z początku zdążyłam schudnąć 5 kg jednak tak szybko jak schudłam znowu nabrałam nie 5 lecz 7kg. Nie miałam apetytu więc nie jadłam. Niestety teraz nie udaje mi się nie jeść w nocy gdyż jestem tak głodna, że mi słabo. Kiedy wracamy jemy śniadanie, wstajemy po południu jemy obiad a później już jemy w pracy na dwóch przerwach. Mój posiłek w nocy składa się z kanapki, owoców i jogurtu. Czy to zbyt dużo? Powinnam zrezygnować w ogóle z chleba i ziemniaków?

Jedyny mój problem to to, że jak przybieram na masie wszystko idzie mi w brzuch. Mój mąż ma także problem z brzuchem. Jemy dużo warzyw i owoców. Prawie w ogóle słodyczy. Mam ciągłe zmiany nastrojów. I ciężko jest mi się zmusić w tygodniu do aktywności fizycznej. Mam 25 lat, a nie mam ochoty nigdzie wychodzić i na jakąkolwiek rozrywkę. Ciężko jest mi się z tym pogodzić ponieważ 3 lata temu ważyłam 47 kg przy wzroście 160 cm teraz ważę 60. Prosze o poradę

Witam, mam 22 lata, 175 cm wzrostu i 59 kg... Studiuję, więc nie mam zbyt dużo czasu na ćwiczenia, ponadto zazwyczaj zajęcia mam od rana do wieczora bez przerw, więc nawet nie mam możliwości, aby regularnie jeść i przede wszystkim nie jeść zbyt późno. W zasadzie nigdy wcześniej nie próbowałam się odchudzać, bo chyba nie potrafię... Sama nie potrafię się zmotywować, choć bardzo bym chciała... Przed studiami ważyłam w granicach 55 kg i można powiedzieć, że miałam krótką przygodę z modelingiem, więc gdy teraz patrzę na siebie i wagę to zawsze sobie myślę, że zacznę ćwiczyć, że będę układać swój jadłospis w inny sposób, lecz to zawsze kończy się jedynie na snuciu planów...

Pomimo tego, iż ludzie z mojego otoczenia twierdzą, że wyglądam dobrze ja widzę w lustrze brzydkie ciało, wielkie biodra i uda i mały biust... Strasznie mi z tym ciężko... Nie wiem już sama co robić... Nie potrafię zaakceptować, a tym bardziej nie potrafię się zmotywować do tego, aby zmienić siebie... Proszę o jakąkolwiek szczerą odpowiedź na temat tego co powinnam robić... Błagam...

Moja waga wynosi 61,5 kg, wzrost 160 cm, mam 16 lat, jestem kobietą, wcześniej nie próbowałam żadnych diet. Mój stopień aktywności jest niski, próbowałam ćwiczyć A6Weidera, ale po 4 dniach przestałam, nie chciało mi się. Chciałabym schudnąć jak najszybciej, muszę. U lekarza byłam i nie mam otyłości. Nie choruję na choroby przewlekłe. A moje posiłki to śniadanie, 2 śniadanie, obiad, kolacja. Obiad - czasem zupa, czasem mięso, ziemniaczki i mizeria albo coś. 1 śniadanie - często słodka bułka+ mleko. 2 śniadanie- słodka bułka. Kolacja do godz. 18:00 - kanapki. Tak wygląda mój codzienny dzień. Mam duży brzuch i grube uda (rozbudowane biodra).

Witam. Szukam pomocy, ponieważ sytuacja, w której się znalazłam zaczęła się robić coraz bardziej niebezpieczna. Mam 17 lat, w lutym bieżącego roku zaczęłam się odchudzać, ponieważ przy wzroście 170 ważyłam prawie 68 kilo. Wtedy jeszcze nie stosowałam diety, ale ćwiczyłam dwa razy dziennie na orbitreku po około 40 minut. W wakacje rozpoczęłam dietę i ćwiczyłam już po 50 minut. Efektem tego mojego odchudzania było to, że pod koniec wakacji ważyłam ok. 44 kilo. Chciałam tę wagę utrzymać, więc kontynuowałam dietę, ale ćwiczenia zmniejszyłam do 40 minut i tylko raz dziennie. Niestety waga poleciała w dół. Teraz ważę 40 kilo (w porywach waga pokazuje 39).

Nie wiem co mam robić. Początkowo czułam się bardzo dobrze, ale teraz zaczęły się problemy. Jestem jakaś taka słaba, może to zabrzmi idiotycznie, ale kiedy idę, to ja nie czuję, że idę, tzn. nie czuję ciężaru swojego ciała i mam wrażenie, że zaraz stracę równowagę i upadnę. Kiedy stoję, również nie czuję, że stoję i boję się, że upadnę. Czuję się jakbym była w stanie upojenia alkoholowego i miała za chwilę zemdleć. Ale koszmarem jest moment, gdy wychodzę do szkoły. Gdy tylko zamknę za sobą drzwi, zaczyna się walka z moją psychiką. Zastanawiam się czy dojdę na przystanek? Czy nie zemdleję po drodze? A co jeśli upadnę i nikt mi nie pomoże? Czy w ogóle wrócę do domu? Nie wiem, co mam robić, do kogo się zwrócić, nie chcę iść do nikogo obcego, a tym bardziej do kogoś znajomego lub z najbliższej rodziny. Dlatego zwracam się do Was: POMOŻCIE MI PROSZĘ!!!!