Martwię się o szwagierkę. W ciągu ostatnich kilku miesięcy bardzo schudła - zawsze była raczej szczupła, ale teraz wygląda jak 14-letnia dziewczynka! Zero bioder, zero biustu, bardzo koścista twarz... Ma dwóch wspaniałych synów - młodszy ma cztery lata, starszy sześć. Wygląda jak ich starsza siostra... Rzadko się widujemy - zaledwie kilkanaście razy w roku przy okazji różnych świąt, więc trudno mi podać konkretne szczegóły jej codziennego zachowania, ale zauważyłam, że w czasie ostatnich kilku spotkań nic nie jadła. Siedziała z boku, rozmawiała z bliskimi, ale momentami siadała z twarzą ukrytą w dłoniach, jakby zupełnie nieobecna - nigdy wcześniej nie zachowywała się w ten sposób. Jeśli ktokolwiek z rodziny zachęcał ją do zjedzenia czegokolwiek reagowała rozdrażnieniem, zaczynała się sprzeczka - ewidentnie nie chciała na ten temat nawet wspominać. Pokłóciła się o jedzenie z mężem, rodzicami - podniesionym głosem tłumaczyła, że kiedy jest głodna, to je, że nie jest już dzieckiem i nie trzeba jej pilnować.

Wydaje mi się, że ten jej dramatyczny spadek wagi zaczął się, kiedy zamieszkała z teściową. Nie bardzo się dogadywały, jej męża większą część czasu nie było w domu - chodził do pracy. Ona od urodzenia pierwszego dziecka nie wróciła do pracy i całe dnie spędzała w domu z dziećmi - z czego młodsze bardzo często chorowało, co dostarczało jej dodatkowych stresów. W tej chwili chłopcy chodzą już do przedszkola, a ona nadal zostaje w domu. Jej bliscy, którzy spędzają z nią więcej czasu, nieraz mówią, że żal jej, bo ciągle taka przemęczona chodzi - tylko obiektywnie patrząc, nie ma powodów do zmęczenia. Maż zawozi i przywozi maluchy, pracuje - ona zostaje sama w domu na całe dnie. Wiem, że w mieszkaniu zawsze jest co robić, ale nie tyle, żeby być chronicznie sennym i przemęczonym!

Jak dla mnie to jakieś zaburzenia odżywiania ona ma, ale w bliższej rodzinie - nie wiem - albo tego nie widzą, albo jest to temat tabu... Jak można jej pomóc? Czy w tej sytuacji mam prawo się wtrącać? Porozmawiać z kimś z jej bliskich, powiedzieć o moich spostrzeżeniach? Jeśli tak, to komu? Nie chcę wyjść na wścibską czy nieżyczliwą...

Witam serdecznie. Mam 20 lat i ważę 85 kg przy wzroście 170 cm :/. Chcę schudnąć 10 kg i wyrzeźbić sobie zgrabną sylwetkę (głównym problemem jest brzuch). Robię parę ćwiczeń, ale bez rezultatu (min. jazda na rowerze stacjonarnym, ćwiczenia rozciągające, ćwiczenia z hantlami, itd.). Nie stosowałem jeszcze żadnych diet (ktoś mówił mi o diecie 1000 Kcal, ale nie wiem czy w moim przypadku się sprawdzi i nie wiem też jak ułożyć sobie taką dietę co jeść, itd.). Zrobię wszystko, aby uzyskać swój cel i właśnie tylko proszę o skuteczne wskazówki. Z góry dziękuję.

Ważę 57 kg, mam 16 lat, jestem kobietą i mam 166 cm wzrostu. Jestem pływaczką jednak moja waga jest trochę za duża. Poza tym mam cellulit na udach i pośladkach. Nie choruję, nie mam stwierdzonej otyłości. Nigdy wcześniej nie stosowałam żadnej diety. Odżywiam się różnie, zależy na co mam ochotę, ale nie jem zbyt wielu słodyczy. Piję ok. 2 litrów napojów w ciągu dnia. Co mogę zrobić żeby schudnąć ok. 5 kg?

Witam, bardzo proszę o odpowiedź, jak to z tymi posiłkami jest. Otóż, wszędzie trąbi się o tym, że należy jeść te 5-6 małych posiłków dziennie, bo wtedy organizm (z fizjologicznego punktu widzenia) nie gromadzi zapasów, tylko spala na bieżąco. Rzeczywiście, jest to dość logiczne. Jednak - i tu moje pytanie: - na czym więc polega proces chudnięcia, skoro organizm na bieżąco otrzymuje dostawy paliwa (mimo, że są małe, ale jednak są)? - jak się przestawić na jedzenie małych a częstych porcji, jeżeli praktycznie przez całe życie jem tylko dwa razy dziennie, bo po prostu nie bywam głodna? I czy rzeczywiście ma sens zmiana tego nawyku, skoro jestem szczupła, a moja praca absolutnie nie pozwala mi na przestrzeganie tej zasady?

Mam 25 lat, jestem tzw. typem (chyba) węglowodanowym, ponieważ moja dieta opiera się głównie na węglowodanach prostych i złożonych. Przez ostatnie pół roku przytyłam ok. 7 kg, głównie dlatego, że głód (a bardziej apetyt) zaspokajałam słodyczami (zmiana pracy - sięganie po szybkie zapychające do wieczora przekąski typu ciasta, ciastka i desery mleczne) . Mięso jem bardzo rzadko, jeżeli już (i jeżeli w ogóle można rozpatrywać to w kategorii mięs) - parówki, lub jakaś wędlina drobiowa na kanapkę, ale jak podkreśliłam, po produkty białkowe czy też wysokotłuszczowe sięgam jedynie wtedy, gdy mam silną potrzebę, czyli stosunkowo rzadko.

Teraz staram się ograniczać słodycze, bo nie chciałabym już bardziej od nich przytyć. Moja waga, przy tym odżywianiu, mimo wszystko utrzymuje się teraz na stałym poziomie, chociaż nie ukrywam, wolałabym zgubić te 7 "przypadkowych" kilogramów. I tutaj już ostatnie pytanie (przepraszam za ten przydługi wpis) - Ponieważ nie chciałabym "przeprogramowywać się" na zwiększenie ilości białek w diecie, chciałabym schudnąć na węglowodanach złożonych. Zastanawiam się, nad takim modelem diety, który zakładałby spożycie ww prostych w godzinach porannych (aby szybko postawić się na nogi), a następnie późnym popołudniem zjadać posiłek typu kuskus z warzywami, ewentualnie ryż z tuńczykiem, itp). Niestety nie mam możliwości rozłożenia posiłków na cały dzień. Od wczesnych godzin porannych jestem w ciągłym ruchu, aż do godziny 15-16, a szybkie "śniadanie" jem zwykle ok godziny 10 00.

Dodam, że rano wypijam ok. litra zielonej herbaty, zaś wieczorem popijam czerwoną, a sporadycznie kieliszek białego półwytrawnego wina przed spaniem. Proszę o odpowiedź na moje pytania i pomoc w doprecyzowaniu mojej diety, serdecznie dziękuję.

Witam. Jestem dziewczyną i mam 16 lat. Do niedawna należałam do osób, którym zaciska się żołądek ze stresu. Przez szybki tryb życia zaczęłam chudnąć, moi rodzice tym się zaniepokoili, a ja zobaczywszy, że się o mnie martwią za nic nie chciałam przytyć. Zaczęłam liczyć kalorie itd. i tak z 47 kg, które było moją stałą wagą odkąd przestałam rosnąć, czyli od 1 gimnazjum zrobiło się pod koniec 2 gimnazjum 40 kg. Jednak wszyscy zmuszali mnie do jedzenia, przez co w wakacje popadłam w bulimię, po pewnym czasie sama zaczęłam się obżerać i wymiotować i tyć. Obecnie od pół roku nie wymiotuję, nawet nie chcę do tego wracać.

Mam jednak obecnie inny problem, ponieważ nadal się objadam. Nie umiem normalnie jeść, non stop tyję, i to nie jest tak, że się głodzę i później mam napady głodu. Tylko po prostu jem chyba z 5 000 kcal dziennie, teraz ważę 60 kg, ale ciągle waga rośnie, kiedyś uważałam się za atrakcyjną, jednak teraz już tak nie jest. Nie chcę wychodzić z domu, codziennie płaczę, bo nie umiem tego opanować, po prostu muszę non stop jeść. I to nie tylko owoce i warzywa, ale potrafię zjeść słoiczek kremu czekoladowego, czy 10 cukierków. Codziennie muszę zjeść coś kalorycznego. Już nie mieszczę się w żadne spodnie. Nie wiem jak to powstrzymać. Pomocy! Dodam, że mam 167 wzrostu i od roku nie mam miesiączki, przez to że tak schudłam.

Witam! Zdążyłam przeczytać artykuł z dietą dla osób pracujących w nocy jednak muszę zadać dodatkowe pytania. Pracuję fizycznie wraz z mężem za granicą na nocne zmiany. Z początku zdążyłam schudnąć 5 kg jednak tak szybko jak schudłam znowu nabrałam nie 5 lecz 7kg. Nie miałam apetytu więc nie jadłam. Niestety teraz nie udaje mi się nie jeść w nocy gdyż jestem tak głodna, że mi słabo. Kiedy wracamy jemy śniadanie, wstajemy po południu jemy obiad a później już jemy w pracy na dwóch przerwach. Mój posiłek w nocy składa się z kanapki, owoców i jogurtu. Czy to zbyt dużo? Powinnam zrezygnować w ogóle z chleba i ziemniaków?

Jedyny mój problem to to, że jak przybieram na masie wszystko idzie mi w brzuch. Mój mąż ma także problem z brzuchem. Jemy dużo warzyw i owoców. Prawie w ogóle słodyczy. Mam ciągłe zmiany nastrojów. I ciężko jest mi się zmusić w tygodniu do aktywności fizycznej. Mam 25 lat, a nie mam ochoty nigdzie wychodzić i na jakąkolwiek rozrywkę. Ciężko jest mi się z tym pogodzić ponieważ 3 lata temu ważyłam 47 kg przy wzroście 160 cm teraz ważę 60. Prosze o poradę