Jestem kobietą w wieku 54 lata. Bardzo dużo przeszłam w swoim życiu. HTZ (plastry), brałam od 8 lat, ale teraz ze względu na chorobę serca (sztuczna zastawka mitralna) musiałam przerwać i dla mnie zaczął się horror, uderzenia gorąca, nie przespane noce i te nerwy nie wiadomo, skąd się biorą. Nic mi się nie chce, nawet z domu mi ciężko wyjść nieraz już mi czarne myśli chodzą po głowie. Byłam u psychologa i psychiatry, wypisał tylko receptę, o nic się nie pytając i tyle z tego wszystkiego. Pozwalam sobie co drugi dzień wypić drinka, niecałą setkę przed snem i się rozluźniam, ale to chyba złe rozwiązanie. Najgorzej to jest rano, dawniej wstawałam o 7 rano i wszystko mogłam zrobić, a teraz nie mogę zejść z łózka i nic nie mogę zrobić. Biorę jakieś leki uspakajające i ziołowe, różne próbowałam, ale boję się znowu reakcji z alkoholem i sama nie mogę sobie poradzić, a rodzina nie wierzy, że się źle czuję i jeszcze więcej dołują. Leki uspakajające biorę już dawno, może nie zawsze, ale od operacji serca nieraz potrzebowałam, ale teraz już nie działają, bo są za słabe. Już nie mam siły pisać, mam dość wszystkiego, chodzenia po lekarzach i prosić się o wszystko. Poradźcie coś? Błagam?

Kobieta 34 lata. Poród 1 przedwczesny (ciąża po leczeniu hormonalnym). Zaburzenia hormonalne zdiagnozowane jako PCO. Od kilkunastu lat z pozytywnym skutkiem przyjmuje środki antykoncepcyjne mające uregulować cykle miesięczne i wyrównać poziom hormonów. Kilka miesięcy temu w mammografii wykazano mikrozwapnienie 4 mm, opis: łagodna dysplazja sutka, nieokreślona. Mammografia wykonana ze względu na obciążenie rakowe w rodzinie: ojciec - rak nerki, dziadek - rak krtani, siostra matki - rak piersi, wszyscy zachorowali wcześnie. Zalecenia onkologa: bezwzględnie odstawić leki hormonalne i to do końca życia! Stanowisko ginekologa: odstawienie leków jest przedwczesne i nieuzasadnione, gdyż są to częste zmiany w piersiach, a rezygnacja z leczenia grozi pacjentce niepłodnością (gwarantuje to), innymi możliwymi następstwami jak cukrzyca, zwiększa szansę na raka endometrium, ostereoporoza, ect., ginekolog uważa, iż powinnam kontynuować leczenie i być pod bardziej wnikliwą opieką onkologa i że ten swoją decyzją cytuję "poszedł na łatwiznę". Kto ma rację?

Nie biorę żadnych leków hormonalnych, do wiosny tego roku miałam regularne krwawienia, co miesiąc trwające około 5 dni, następnie krwawienia zaczęły się wydłużać, tak, iż przerwa między nimi zaczęła wynosić tydzień, czyli 3 tygodnie krwawienia i tydzień przerwy. Zrobiłam wszystkie badania usg dopochwowe i biochemiczne krwi, cytologię okazało się, iż mam przerost endometrium 7mm i miesiąc temu miałam zabieg abrazji, wyniki są dobre. Miałam 3 tyg. spokoju, bez krwawienia, a teraz mija 6 tydzień od zabiegu i zaczęłam znowu krwawić. Kiedy to się może skończyć i czy bez kuracji hormonalnej to mi przejdzie? W lipcu skończyłam 53 lata, uprawiam sport, wspinaczka wysokogórska, bieganie itd. Do tej pory czułam się bardzo dobrze, a teraz słabnę. Nie chce brać hormonów, wolę sport. Pozdrawiam Adela

Jestem kobietą, mam 42 lata. W styczniu tego roku stwierdzono u mnie ropnia prawej piersi, który został nacięty w szpitalu, potem miałam kurację antybiotykiem. To był drugi przypadek w przeciągu miesiąca ta sama pierś i też ropień. Byłam na pierwszej wizycie u onkologa, jestem po mammografii i czekam na wynik. Mam czasami bóle w piersi w postaci rwania lub ukłucia, czasami jest wyciek, ale jest lepiej. Mam prośbę - czy mogą oznaczać te objawy coś złego? Chciałabym powiedzieć, iż jestem w okresie menopauzy. W miarę regularne miesiączki miałam do sierpnia, od tego czasu miałam w grudniu, a ostatnią w lutym przez jeden dzień. Czy te dwie sprawy mogą się łączyć? Mam wrażenie, że mój stan zdrowia się pogorszył.

Mam 49 lat. Od kilku lat mam nieregularne miesiączki. Najpierw wywoływane zastrzykami, potem dostałam tabletki dopochwowe na kurację prawie roczną. Niestety niewiele pomogły. Miesiączkę dostaję albo po dwóch, trzech tygodniach albo po ośmiu, a nawet dziewięciu. Ale to nie niepokoi mnie tak bardzo. Mam inny problem. Otóż od kilku tygodni źle sypiam i jestem nie do wytrzymania. Z byle powodu robię awanturę. Wciąż dopatruję się podstępu. Mam wrażenie, że nikt mnie nie lubi (no ja sama siebie już nie mogę znieść). Kupiłam w aptece tabletki. Przez miesiąc brania stan się pogarsza. Tak jakby w ogóle nie działały. Boję się przyjmować hormony, bo moja siostra miała raka piersi (jeszcze jest leczona), a mój tata miał raka jelita grubego, a teraz prostaty. Czytałam, że w takiej sytuacji lepiej z hormonami nie ryzykować, ale nie mogę żyć w ciągłym stresie. Mąż i tak jest cierpliwy, ale widzę, że męczy go moje zachowanie. Co mam robić? Jakimi środkami mogę sobie pomóc? Proszę o poradę.

Mam 37 lat, 2 lata temu miałam takie poziomy hormonów- FSH-126 PROLAKTYNA-7,61, obecnie od pół roku używam plastry z estrogenami i progestagenem S***** *****. Wiem, że to wczesna menopauza, moja mama miała menopauzę ok 50 r.ż, moja siostra choruje na tocznia. Czy mam choćby cień szansy na ciąże?- mam jedno dziecko.

Witam, mam 36 lat i od ponad roku przechodzę wczesną menopauzę. Powodem jest leczenie, które przechodziłam w wieku 20 lat, kiedy rozpoznano u mnie ziarnicę złośliwą. Szczerze mówiąc, nie radzę sobie z samą sobą. Nie poznaję siebie, swoich reakcji, wybuchów agresji i nieprzewidywalnych stanów depresyjnych. Leczę się endokrynologicznie, przyjmuję hormony, które wywołują menstruację. Mam 8 lat młodszego partnera. Proszę mi wierzyć, że choć kocham Go nad życie, nie mam już siły żyć. Zawsze byłam energiczną, zaradną kobietą. A teraz bez pracy, której nie mogę znaleźć (jak nigdy), zamknięta w swoim świecie. Mam wybuchy agresji, zupełnie niekontrolowane. Wszystko mnie boli. Wystarczy, że On mnie przytuli, a ja już jęczę, że boli. Wykonanie telefonu sprawia mi trudność. Nic mi się nie chce. Nie mówiąc już o seksie... Zastanawiam się, jak On to długo wytrzyma. Moje życie jest w ruinie, niczego nie kontroluję. Gdzie podziała się tamta dziewczyna? Nienawidzę siebie za to, że sprawiam najbliższym tyle cierpienia. Mój lekarz jest zdania, że może uda się przywrócić jeszcze pracę jajników. Chciałabym urodzić jeszcze dziecko (mam 13-letniego syna). Jestem zakochana i choć powinnam skakać z radości do nieba i dostać skrzydeł - mogłabym tylko płakać i to bynajmniej nie ze szczęścia. Proszę o poradę, co dalej robić, gdzie się zgłosić i czy można jakoś farmakologicznie lub w każdy inny sposób przywrócić mi chęć do życia i moje dawne Ja. Pozdrawiam.

WITAM Mam 38 lat, w wieku 33 lat miałam ostatni raz miesiączkę. Wtedy zrobiłam wyniki, prolaktyna była 188,8 FSH – 39,7, dwa lata później FSH 76,9, estriadol 14,3 teraz zrobiłam wynik TSH JEST 5,44 czekam na wizytę u endokrynologa (X-2010). Jestem cały czas zmęczona, nerwowa, płaczliwa, dokuczają mi uderzenia gorąca, mimo, że zazwyczaj jest mi zimno. Mam niskie ciśnienie 90/60, bardzo szybko się denerwuję. Od sierpnia 2009 nie palę papierosów. Przytyłam 10 kilo i to też wpływa na moje złe samopoczucie. Mam żylaki i takie ciało, że szybko robią mi się siniaki delikatne uderzenie i już.

Witam, mam 24 lata, od 6 lat nie miesiączkuje z powodu chemioterapii poprzedzajęcej przeszczep szpiku (AML). Z tego też powodu mam menopauzę i wszystkie jej objawy. Są one bardzo uciążliwe, tym bardziej, że studiuję dziennie. Byłam z tym problemem u lekarza ginekologa, dostałam doustną HTZ, stosowałam ją przez 3 miesiące, ale źle się po niej czułam: mdłości, zawroty głowy, trądzik i podniosły mi się transaminazy wątroby (a po przeszczepie chorowałam na HCV i byłam leczona interferonem skojarzonym z rybawiryną - od leczenia mineły 3 lata, wynik cały czas mam ujemny), jednakże wątrobę muszę oszczędzać. Pytałam panią doktor, czy może w moim przypadku nie byłaby lepsza HTZ w plastrach, ale powiedziała, że plastry nie wydzielają równomiernie hormonów (?). Jak już pisałam jestem młodą osobą i te wszystkie objawy są męczące. Przez te hormony mam zaburzone libido, zero zainteresowania sferą seksualną. Wiem, że jest to związane ze spadkiem estrogenów i innych hormonów (przez to też nie chcę się angażować w żaden związek). Ale czy tak już musi być? Czy w moim wieku muszę się już czuć jak kobieta w wieku 50-ciu lat i czy jest szansa, że jeszcze dostanę naturalną miesiączkę, a jeśli nie, to czy są jakieś środki, które wyrównałyby mi hormony i też pobudziły moje libido? Bardzo proszę o odpowiedź.

Nazywam się Anna Brenda i jestem lekarzem stażystą. W połowie stycznia odbywałam staż cząstkowy z psychiatrii na oddziale Pani Dr M. Radziwon-Zalewskiej, na tym samym na którym stażowała Pani lekarz neurolog Marta Jethon. Niestety nie znalazłam takiej możliwości aby się bezpośrednio skontaktować z Martą. Czy w związku z tym, mogliby Państwo przekazać jej moją wiadomość pomimo, że aktualnie nie mam ani zawrotów ani bólów głowy;-). Pozdrawiam, Ania Brenda Wiadomość dla M.Jethon: Cześć, pewnie jesteś zaskoczona? Raptem kilka zdań zamienionych, minęło już kilka tygodnia, wystarczająco dużo aby zapomnieć o sobie, gdyby nie artykuł w wysokich obcasach oraz ... "przeczytaj resztę tej wiadomości wysyłając maila na adres annabrenda@gmail.com"

Mam 51 lat, od maja zeszłego roku nie miesiączkuję. Od 2 miesięcy jestem na HTZ (estradiol + dydrogesteron). Używam też kremu dopochwowego, a mimo to utrzymują się problemy z seksualnością. Łechtaczka tragicznie pomniejszona (prawie jej nie ma), nadal utrzymująca się suchość pochwy, skąpe owłosienie łonowe, dyskomfort przy stosunku (poczucie kobiecości zerowe). Czy przy dłuższej terapii HTZ stan pochwy, łechtaczki i warg sromowych może ulec poprawie? Petting daje minimum satysfakcji. W jednej z odpowiedzi spotkałam się z opinią, że pewne zmiany w organizmie kobiety po menopauzie są nieodwracalne i zbyt późne wdrożenie HTZ nie da oczekiwanego efektu. Czy właśnie o tych zmianach była mowa? Do października ub.r. miałam tylko niewielką suchość pochwy, reszta była OK. Lekarz proponuje zamianę leku hormonalnego na syntetyczny preparat o właściwościach estrogenowych, gestagenowych i androgenowych, ale decyzję pozostawił mi (był lekko zniecierpliwiony moimi pytaniami). Kupiłam już ten preparat, lecz nadal się waham, lekarz nie potrafił mi przedstawić różnic w obu formach terapii i która z nich spełni moje oczekiwania (może żadna?), twierdzi, że każda kobieta może reagować inaczej, trzeba próbować! Bardzo proszę o opinię.

Mam 54 lata, zachowaną macicę. Mój lekarz ginekolog przepisał mi w ramach htz preparat estrogenowy 25mg. O ile ja się orientuję to powinnam dostać lek dwufazowy, który nie spowoduje przerostu endometrim macicy. Brałam już preparat estrogenowy ale 50mg i niestety musiałam poddać się ostatnio abrazji. Lekarz twierdzi, że na tzw. zachodzie właśnie leczy się tylko małymi dawkami estrogenu. Proszę o radę.  

Mam 53 lata, mąż 56, mam problemy z sexem. Straciłam chęć do współżycia, żadnego zainteresowania, ale kocham męża i nie chce skończyć z sexem. Proszę o pomoc w dokonaniu wyboru w/w tabletek nie biorę, nic innego, nie mam żadnych dolegliwości. Dziękuje bardzo za szybką odpowiedź, jeżeli to możliwe to na maila lucyna56@op.pl