Witam! 9 miesięcy temu urodziłam dziecko, po porodzie okres miałam przez 3 tygodnie. Dlatego, że karmię piersią, kolejną miesiączkę dostałam po 8 miesiącach, która trwała tydzień czasu. Tydzień po okresie zaczęłam krwawić nie mocno, ale nie było to takie plamienie, ale tylko jeden dzień, odczuwałam lekki ból brzucha nie taki jak przy miesiączce. Czy to może być ciąża, czy może mój organizm się oczyszcza po takiej przerwie bez miesiączki?

Witam. Mam 35 lat i jestem mamą. Moje dzieciątko ma 11 miesięcy, dopiero po kilku miesiącach od porodu tak naprawdę poczułam więź z dzieckiem, wcześniej niby kochałam moje dziecko, ale tak jakoś słabo, a może po prostu byłam zmęczona opieką nad dzieckiem, nie wiem. Po porodzie miałam problemy ze snem i znajduję się pod opieką poradni zaburzeń snu. Śpię już lepiej i zaczynam się wysypiać. Zaraz po porodzie miałam dziwne myśli w stosunku do mojego dziecka, wyobrażałam sobie co by było gdybym np. ucięła mu rękę, głowę i różne takie zupełnie pozbawione sensu pomysły. Nigdy nie byłam agresywna do syna, raz tylko go potrząsnęłam, gdy nie chciał spać i ja nie miałam już siły słuchać jego płaczu. Teraz te myśli powróciły, ostatnio jak go karmiłam to zastanawiałam się co by było gdybym go upuściła i złamała mu kręgosłup. Czy to jakieś myślowe odreagowanie zmęczenia opieki nad synkiem? Wiem, że to dziwne pomysły i sama zastanawiam się skąd się biorą, czy powinnam iść do lekarza? Jeśli tak to do jakiego specjalisty, mieszkam w okolicach Warszawy. Czuję się dobrze i panuję nad sobą, ale chce porady co zrobić w tej sytuacji. Marta

Witam, jestem mamą 9-miesiecznego dzidziusia. Od pewnego czasu jestem cały czas w złym humorze, awanturuję się, nie mam na nic siły, jestem zmęczona... Mój narzeczony już nie umie wytrzymać codzinnych kłótni, czasami zdarza nam się nawet wybuchnąć przy dziecku.

Czasami boję się, ze mogę go stracić, ale nie umiem się powstrzymać, bo zawsze mi coś nie pasuje, choć on się stara. Czy to depresja? Co zrobić, żeby wrócić do normalności? Proszę o pomoc! Może to depresja poporodowa? Z góry dziękuję! Młoda mama

Dzień dobry. Mam 32 lata. Przez całe życie mam problem z poczuciem własnej wartości - ojciec nigdy się mną nie interesował, nie bawił się ze mną i nie pytał jak mi idzie w szkole. Dla swoich dzieci chciała być lepszą matką niż mój ojciec rodzicem. Mama była zapracowana, zajęta domem i opieką nad chorą matką. Mam trójkę starszego rodzeństwa.

Czuję się brzydka i brakuje mi wiary we własne możliwości. Bardzo chciałam mieć dzieci, ale już w ciąży miałam wątpliwości czy chce tego dziecka, czy dam rade się nim zajmować. Po urodzeniu synka często czuje niechęć do niego, nie mam ochoty się nim zajmować, wszystkie czynności wykonuje mechaniczne. Wszystko mnie denerwuje: płacz dziecka, to że mu się ulewa, bałagan w domu, mąż który próbuje mnie uspokoić. Swoją złość wyładowuję na sobie albo rodzinie.

Jestem zniechęcona do życia, mam myśli samobójcze, chcę przestać być ciężarem dla rodziny. Czuję się wyrodną matką. Nie potrafię się pogodzić z tym, że nie urodziłam dziecka naturalnie i nie karmię go piersią, że za krótko próbowałam po porodzie (miałam mało pokarmu, a dziecko nie chciało ssać piersi). Rodzina próbuje mnie wspierać, ale ja czuję, że mnie nie rozumieją, nie wiedzą co czuję. Termin do psychologa mam na 5 października - jak mam przetrwać te dwa miesiące?

Po urodzeniu dziecka zaczęło mnie ściskać w gardle, utraciłam apetyt, spiam nieco gorzej niż poprzednio, nie czuję więzi z dzieckiem, ciągle się boję, że sobie z nią nie poradzę, kiedy ją nakarmię nie wiem co mam robić z nią, nic mnie nie cieszy, nie interesuje, czuję w sobie jakąś pustkę, która mnie przeraża.

Minęło już 4 miesiące, a ja nadal czuję jakby wszystko było bezcelowe, bezsensowne. Kiedy wychodzę na dwór z dzieckiem to pochodzę 2 godzinki i zaraz chcę wracać do domu, boję się iść do kogoś, bo myślę, że sobie nie poradzę z dzieckiem, nie czuję więzi z nią i jest mi z tym źle, kąpię, przewijam, usypiam, karmię, ale nie czuję tej więzi i mnie to przeraża. Jestem bardzo nerwowa, czasem wpadam w panikę - co ja mam zrobić, jak ona płacze, co jej jest? I myślę sobie, że sobie nie poradzę. Mam wyrzuty sumienia, że to moje dziecko, a wydaje mi się jakieś obce, wszystko robię byle się nią nie zajmować. Nie mogę sobie miejsca znaleźć.

Kiedy idziemy na spacer to chodzę po parku i myślę, że wszystko jest bezcelowe. Nie mogę usiedzieć długo w jednym miejscu i bardzo krępuję się karmić małą przy kimś i ciągle sprawdzam piersi, czy jest mleko w nich, czy się najada itd. Proszę o odpowiedź i poradę co robić.

Niedawno moja żona urodziła nasze drugie dziecko i od tego czasu jest ciągle zmęczona i płaczliwa. Nic jej nie cieszy, często ściska ją w gardle i ma kłopoty ze snem. Zajmuje się co prawda dziećmi, chodzi z nimi na spacery, ale po powrocie do domu jest znów przygnębiona i smutna. Nic jej nie cieszy, nie ma na nic ochoty i nie wie, co będzie robić następnego dnia. Poza tym martwi się o przyszłość - co będzie robić, gdy nasze dzieci pójdą do  szkoły... Proszę o pomoc - co mam zrobić, by poczuła się lepiej?

Kiedyś uważałam, że depresje i dołki to durne wymysły leniwych ludzi. Mam 24 lata, 5-miesięcznego syna... i nie chcę żyć. Męża sytuacja nie obchodzi. Jestem sama. Nie mam z kim rozmawiać. Spędzam dni wychowując syna. Zaczynam żałować wszystkiego co związane z moim mężem i dzieckiem. Przejawia się to napadami agresji, płaczem. Kiedyś byłam bystra, teraz czuje się tępa do potęgi. Chcę wyjść i nie wrócić. Nie oddychać.

Witam, w lutym urodziłam synka (poród naturalny), miesiąc później miałam usunięcie resztek poporodowych. W maju odwiedziłam ginekologa, który stwierdził, że wszystko jest w porządku i poinformował mnie, że pierwsza miesiączka po porodzie może być obfita i długa. Pierwszą miesiączkę dostałam 10 czerwca, trwała 1,5 dnia i była bardzo słaba, z lekkim skurczami i bólami podbrzusza. Druga miała miejsce 9 sierpnia. Trwała 3 dni, również była skąpa z lekkim bólem podbrzusza. Czy taka reakcja może być normalna po porodzie? Czy należy się niezwłocznie udać do lekarza?

Witam. Trzy miesiące temu urodziłam dziecko. Od około 2 miesięcy czuje się okropnie. Prawie codziennie płaczę, nie widzę sensu życia, jestem przygnębiona, smutna.

Jestem sama z tym problemem, u nikogo nie mogę znaleźć pomocy - mam na myśli męża, rodziców. Rodzina bagatelizuje problem, a ja czuję, że ze mną dzieje się coś niedobrego. Ostatnio dowiedziałam się, że mój mąż pisze sms-y z byłą swoją kobietą i od tego czasu straciłam do niego zaufanie, sprawdzam połączenia w jego telefonie, sprawdzam sms-y i choć on mi mówi, że nic go z tą kobietą nie łączy to ja i tak mu nie wierzę.

Co mam robić? Dłużej tak nie wytrzymam i proszę o pomoc. Z góry dziękuję. Joanna Z.

Witam, jestem 9 tygodni po porodzie. Poród rozpoczął się siłami natury, lecz w ostatniej fazie porodu synek cofnął się i owinął pępowiną, spadło tętno, więc konieczna była cesarka. Długo po porodzie krwawiłam, bo aż do 6. tyg. Na wizycie kontrolnej (w 6. tyg.) doktor trochę się zaniepokoiła, gdyż macica jeszcze się nie skurczyła (była jeszcze wielkości pięści), zrobiła USG i zaleciła przemywanie Tantum Rosa i zrobienie posiewu z pochwy. Wynik wyszedł ujemny, więc Pani Doktor stwierdziła, że jest wszystko okej. Skonsultowała jeszcze sprawę z położną, która była podczas porodu i stwierdziła, że macica może się kurczyć wolniej, gdyż goją się również szwy. Jest już 9 tyg. po porodzie, a u mnie cały czas występują brunatne upławy, jest ich dość sporo, a po stosunku dochodzi jeszcze ból i pieczenie. Bardzo proszę o pomoc, czy to jest coś groźnego? Moja Doktor jest na urlopie, więc wizytę mam dopiero za 3 tyg., a zaczynam się martwić, bo to za długo trwa.

Mam 21 lat, jestem kobietą. Leczę się już około 5 miesięcy - biorę tabletki, ale mam wahania nastrojów, raz jest dobrze, a raz źle. Mam takie dziwne myśli i zastanawiam się, czy to po tych tabletkach depresja jest chorobą wyleczalną - bardzo mnie to męczy. Proszę mi pomóc, dziękuję z góry.