Mam 17 lat, 168 cm wzrostu i ważę 52 kg. Podobno mam lekką niedowagę. Nie martwi mnie to aż tak bardzo, ale mam inny problem. Otóż od września chodzę na siłownię 5 razy w tygodniu na 1 godzinę. Na początku ważyłam 64 kg i teraz, kiedy schudłam, chciałabym utrzymać wagę. Ale zauważyłam, że na klatce piersiowej (na dekolcie) widoczne są żebra. Nie wiem, jak się tego pozbyć, bo na siłowni nie robiłam ćwiczeń na klatkę piersiową. A może powinnam? Od dawna też nie miałam miesiączki i dziwnie się z tym czuję. Dlatego proszę o pomoc. Chciałabym wiedzieć, jak powinien wyglądać mój przykładowy jadłospis żeby utrzymać wagę i żeby miesiączka wróciła. I co ćwiczyć, żeby żebra na dekolcie przestały być widoczne?

Witam. Mam 16 lat, jestem uczennicą 1. klasy Liceum Ogólnokształcącego i chyba mam mały problem. Otóż: od kilku miesięcy nie mogę uwolnić się od panicznego lęku przed przytyciem, wskutek czego wciąż chudnę. Mam 174 cm wzrostu i ważę 57 kg. Wiem, że moja waga najzupełniej mieści się w normie i nie chcę już chudnąć, jednak nie potrafię skomponować diety w ten sposób, aby jednocześnie nie przytyć, ponieważ sama myśl o przybraniu na wadze napełnia mnie odrazą i sprawia, że chce mi się płakać.

Nie rozmawiam o tym z mamą, bo boję się, że uzna mnie za osobę próżną, która zamiast skupić się całkowicie na nauce, zajmuje się tak błahym tematem jak własny wygląd. Mój jadłospis jest dość ubogi i mało zróżnicowany, przez co zaczyna mi brakować różnych witamin i mikroelementów, co objawia się m.in. szarą cerą, zajadami w kącikach ust. Bardzo proszę o radę - jak powinnam prawidłowo się odżywiać, aby dostarczyć organizmowi wszystkich potrzebnych składników i jednocześnie nie doprowadzić do zamienienia ich w tkankę tłuszczową? Dodam jeszcze tylko, że nie uprawiam wyczynowo żadnego sportu, ale zużywam sporo energii podczas nauki. Z góry serdecznie dziękuję za pomoc!

Mam 14 lat i od roku mam duże problemy z jedzeniem. Zaczęło się tak jak u większości, tym, że chciałam schudnąć - miałam 62 kg i 166 cm wzrostu. Ograniczyłam jedzenie, dużo ćwiczyłam itp. Z czasem jednak zauważylam, że jetem za chuda (45 kg) i po rozmowie z mamą poszłam do kilku psychologów. I to był błąd, gdyż powinnam iść do dietetyka (bo cały czas jadłam wszystko, tylko bardzo mało i nie wiedziałam jak wyjść z diety). Żaden psycholog mi nie pomógł, nie powiedział, jak mam jeść, żeby już nie chudnąć, ale żeby też nie przytyć do poprzedniej wagi. Ostatni raz byłam u psycholog, która wpisała mnie na tzw. oddział otwarty dla osób z problemami żywieniowymi. Zgodziłam się, gdyż miałam nadzieję, że wytłumaczą mi w końcu, jak je człowiek bez problemów - cały czas do tego dążę. Niestety, to był odział, na którym były osoby trochę niebezpieczne. Wytrzymałam tam 2 dni, a potem mama powiedziała, że to tylko wszystko pogarsza i już nigdy ze mną nie pódzie do nikogo.

Potem zaczęłam jeść wiecej, ale to się przerodziło w nałóg. Zaczęłam co prawda jeść więcej tłuszczy i rzeczy, które ograniczałam, ale jedzenie przerodziło się w moją rozrywkę. Nie mam co robić, to robię stos kanapek, ale zamiast je zjeść, ja przeżuwam je i wypluwam. Wiem, że to, co robię, jest złe. I właściwie w niczym mi to nie pomogło, ponieważ w ciągu ostatnich 2 miesięcy przytyłam ponad 10 kg. Potrafię tak przeżuwać nawet cały bochen chleba i żałuję, że kiedykolwiek zaczełam ''zabawę'' z dietami.

Myślę, że mam spowolniony metabolizm, i mimo tego jak postępuję z jedzeniem, codziennie jem śniadanie, obiad i kolację, gdyż nie chcę jeść tak mało jak przy 45 kg. Wiem, że najlepsze byłoby znalezienie jakiegoś zajęcia, by nie myśleć o jedzeniu i jeść tylko 4-5 posiłków, nie podjadać itp. Ale nie potrafię. Nie wiem, jak wrócić do normalności, a bardzo tego chcę, ponieważ wiem, że to, co robię jest pewnego rodzaju brakiem szacunku do samego siebie.

Mam 18 lat i jestem kobietą. 6 miesięcy temu ważyłam 53 kg, przy wzroście 168 cm. Nie byłam gruba, ale zaczęłam się odchudzać. Dziś ważę 45 kilogramów i od dwóch miesięcy nie mam miesiaczki. Bardzo żałuję podjętej decyzji. Teraz dopiero zdałam sobie sprawę, że wyglądałam dobrze, miałam świetną figurę. Teraz jestem wychudzona okropnie, brak mi biustu. Próby przytycia mi nie wychodzą, bo tyję tylko w udach i pośladkach okropnie i nigdzie więcej (a chodzi mi o masę górnej części ciała, nóg nie mam chudych). Jadłam 600 kalorii dziennie, bez tłuszczu i cukru. Ile powinnam teraz jeść, by nie było efektu jo-jo? Jak zwiekszać racje żywnościowe? Mam jeść słodycze? Co robić, by mniej tyć w udach i pośladkach, a więcej w górnej części ciała. Pomóżcie, bo już nie mam siły...

Jestem dziewczyną i mam 14 lat. Ważę 48 kg przy wzroście 167 cm. Dziesięć miesięcy temu zaczęłam się odchudzać. Jadłam dziennie 1200 kalorii i dużo ćwiczyłam (i nadal ćwiczę). Teraz jestem zadowolona z mojej wagi i ciała. Nie chcę więcej chudnąć. Więc co mam jeść i ile, abym nie przytyła ani nie schudła. Proszę o pomoc.