Witam, mam 24 lata i od 2,5 mam bulimię. Nie wymiotuję codziennie - zdarza mi się to na ogół raz, dwa razy w tygodniu. Niestety od 3 tygodni codziennie jem i wymiotuję. Nie mogę przestać. Mam złe samopoczucie, boli mnie głowa. Chciałabym skorzystać z wizyty u psychologa, ale jestem z dość małego miasta. Czy na kasę chorych mogę skorzystać z takiej wizyty? Boję się, że w przychodni mogą się nie przejąć moim problemem. Co robić???

Witam, mam 16 lat, od pewnego czasu, a w zasadzie to od dawna (o ile nie od zawsze) - staram się schudnąć. Nie jestem w stanie napisać, kiedy dokładnie przestałam nad tym panować. Pamiętam, że kiedyś tam daleko w przeszłości stosowałam, a raczej próbowałam przejść na dietę, lecz szybko porzucałam postanowienia. Jednak to się zmieniło jakoś rok temu, zawzięłam się i schudłam, dużo schudłam, przy okazji zanikł mi okres, zaczęły wypadać włosy - ogólnie stan zdrowia się pogorszył. Po takiej drastycznej diecie (nie przekraczałam nigdy 500 kcal, czasem w ogóle nie jadłam) skusiłam się na zjedzenie czegoś "porządniejszego", nie potrafiłam się opanować i zaczełam jeść wszystko, czego sobie odmawiałam - wtedy po raz pierwszy poznałam, co to są wyrzuty sumienia, miałam je ogromne, aż się trzęsłam nad sobą, nienawidziłam siebie w tamtej chwili. Zaraz zaczęłam intensywnie ćwiczyć, a na następny dzień odmówiłam sobie pokarmu. Jak najszybciej wróciłam do dawnej diety, ale nie potrafiłam odmawiać jedzenia tak jak wcześniej, ale że to były wakacje to miałam mnóstwo okazji na sport, zaraz spalałam to co zjadłam. Jednak pod koniec wakacji zdarzyło mi się wiele przykrości, wróciłam do domu i miałam wszystkiego dość, nic mnie nie obchodziło, nie wychodziłam z domu, a z nudów jadłam, jadłam, jadłam i jadłam. Na poczatku było ok, dopóki po miesiącu nie zauważyłam, że wszystkie pieniądze wydaję na jedzenie i że waga pokazuje o 7 kg! więcej niż niedawno. Załamałam się, ale mimo starań nie potrafiłam przestać jeść - gdy widziałam, że tyję, z bezradności jadłam jeszcze więcej. I z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień pogrążałam się w coraz większej obsesji, cały czas myślałam o jedzeniu. W końcu jakoś 3 miesiące temu postanowiłam skończyć z tym raz na zawsze, lecz to nie jest takie proste. Stosowałam głodówki - tak, wiem - najgorszą rzecz, ale nie mogłam inaczej. Jak zaczęłam jeść to nie mogłam się opanować, a nawet jeśli jadłam to cały czas wydawało mi się, że jem za dużo. Zaczełam stosować tabletki przeczyszczające. Wraz z nowym rokiem postanowiłam, że muszę nad tym zapanować, założyłam zeszyt, gdzie planowałam każde posiłki, byłam szczęśliwa, zaczynałam chudnąć, a przede wszystkim czułam się bezpieczna, już nie towarzyszył mi lęk związany z jutrzejszym dniem: czy znowu zawalę? Miałam zaplanowany każdy dzień. Ale po pewnym czasie zauważyłam, że nie mogę inaczej żyć. Pojechałam na wycieczkę, wstałam za późno i nie zjadłam zaplanowanego śniadania i nie zważyłam się (ważyłam się zawsze każdego dnia, nawet po kilka razy), nie mogłam się cieszyć z wolnego dnia, bo cały czas myślałam, że może przytyłam, czułam lęk. Obecnie jestem w stanie, że wieczorem wciskam sobie kity, że jutro będzie lepiej, a wcale nie jest: miałam zaplanowany dzień, ale nie uwzględniłam tego, że po powrocie ze szkoły będę sama w domu - gdy jestem sama to działa na mnie jak płachta na byka, "włącza mi się taka lampka w głowie", że mogę jeść, nikt nie będzie widział i właśnie tak dziś rzuciłam się na jedzenie, mimo że nie byłam głodna - w takim stanie nawet nie patrzę co jem, ważne jest, żebym jadła i jadła, a potem klęczę nad kiblem i próbuję to wszystko zwrócić. Siedzę i czytam blogi anorektyczek, bulimiczek, oglądam zdjęcia motywujące i CAŁY CZAS myślę o jedzeniu. Przez jakiś czas wydawało mi się, że każdy tak ma, ale w szkole zauważyłam, że tylko ja przeliczam wszystko na kcal i zwracam uwagę na każdego, kto co je. Wiem, że przez internet nie da się pomóc, ale ja chcę tylko wiedzieć - czy to jest normalne czy każdy się sobie nie podoba? Czy każdy ma wyrzuty sumienia po zjedzeniu czegoś nadprogramowego? Ja już nie jestem w stanie normalnie zjeść nie myśląc o tym. Doszłam do takiego stanu, w którym jedzenie jest wskaźnikiem moich uczuć - albo mnie uszczęśliwia albo sprawia, że mam doła.

Dzień dobry. Chciałbym panią zapytać o coś na temat odchudzania. Moja dziewczyna ma taki problem, że jest szczupła na brzuchu, wokół piersi, natomiast uda ma bardzo grube, a później na łydkach znów jest szczupła. Problem pojawił się odkąd w młodości brała jakieś leki. Od tamtego czasu ma grube uda. Od pewnego czasu zaczęła ćwiczenia na uda (przysiady, brzuszki). Mam pytanie, czy takie ćwiczenia wystarczą? Czy ewentualnie mogłaby brać jeszcze jakieś leki (np. wspomagające metabolizm). Dodam jeszcze, że nie objada się ona bardzo dużo, je w miarę rozsądnie. Od czasu do czasu jakieś słodycze. Czy pomoc lekarska byłaby wskazana? Jeśli tak, to do jakiego lekarza należy się udać? Rodzinnego czy diabetologa? Bardzo proszę o radę.

Waga: 53/54 kg, wiek: 14 lat, płeć: kobieta, tryb życia oraz stopień aktywności fizycznej: gram w piłkę nożną, ale to bieganie nic nie daje. Nie podejmowałam prób odchudzania. W mojej rodzinie nigdy nie było nadwagi ani otyłości. Nie byłam u lekarza, żeby sprawdzić swoją wagę. Jem 3 razy dziennie - śniadanie: płatki na mleku, obiad: zupa i 2 danie, kolacja: kanapki. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe.

Jestem Agnieszka i mam 18 lat. Mój wzrost to 170 cm, a waga to 68 kg. Zazwyczaj ważyłam 58 kg i chciałabym wrócić do tej wagi, a nawet schudnąć jeszcze więcej. Stosowałam kiedyś diete kopenhaską i wytrwałam tydzień i schudłam 3kg. Jednak musiałam ograniczać wszystko, dlatego chciałabym zastosować inną dietę. Wcześniej nie uprawiałam dużo sportu, ale od niedawna biegam, dystans na 10 km, jest to duży wyczyn i mam nadzieję, że będzie widać skutki po miesiącu intensywnej pracy. Chciałabym dobrać taką dietę, która pozwoli mi cieszyć się płaskim brzuchem i szczupłymi nogami. Wiem, że nie jestem gruba, ale nie czuję się najlepiej w swoim ciele i bardzo chciałabym to zmienić, ale potrzebuję wskazówek. Bardzo proszę o radę, bedę wdzięczna za każdą wskazówkę.

Mam 14 lat i podczas ferii złamałam rękę. W tym czasie przytyłam. U mnie nie tyją żadne miejsca tylko brzuch! Mam 79 cm w obwodzie na wysokości pępka! Cały czas muszę wciągać brzuch - mam tego dość. Jem słodycze i popcorn itp. Ćwiczę chodzę na siatkówkę ale gdy miałam złamaną rękę nie mogłam chodzić ani uprawiać żadnego sportu. Byłam na obozie rowerowym w wakacje bardzo schudłam i nabrałam mięśni, ale teraz nie mam możliwości na taki wysiłek. Diety itp. nie mogę mam w domu małego brata, mama więc podporządkowuje się do niego i mam długo lekcje i chodzę na obiady w szkole. Nie wiem co mam zrobić aby z 79 cm mieć 65 cm! Może mam zmienić jakoś swój plan dnia? Nie wiem jak mam go ułożyć!

Dzień dobry. Chciałbym panią zapytać o odchudzanie. Moja dziewczyna ma taki problem, że jest szczupła na brzuchu, wokół piersi, natomiast uda ma bardzo grube, a później na łydkach znów jest szczupła. Problem pojawił się odkąd w młodości brała jakieś leki. Od tamtego momentu ma grube uda. Z kolei od jakiegoś czasu zaczęła ćwiczenia na uda (przysiady, brzuszki). Mam pytanie: czy takie ćwiczenia wystarczą, czy ewentualnie mogłaby brać jeszcze jakieś leki (np. wspomagające metabolizm)?

Dodam jeszcze, że nie objada się bardzo dużo, je w miarę rozsądnie. Od czasu do czasu jakieś słodycze. Czy pomoc lekarska byłaby wskazana? Jeśli tak, to do jakiego lekarza należy się udać? Rodzinnego czy diabetologa? Bardzo proszę o radę.

Witam. Ćwiczę na siłowni, biegam i gram w piłkę nożną dosyć intensywnie. Od kilkunastu dni nie spożywam produktów mlecznych, bo zacząłem mieć poważne problemy z nimi związane (problem z cerą). Głównie z powodu nietolerancji laktozy (tak mi się wydaje). Odstawiłem więc mleko, jogurty, twaróg, choć dotychczas moja dieta opierała się głównie na nich - oczywiście nie popadam w skrajność i od czasu do czasu coś sobie z tego zjem. Jak wiemy, to głównie w tych produktach mamy dużo wapnia. Podobno ten roślinny jest źle przyswajany, dlatego spożywanie fasoli czerwonej codziennie nie przyniosło odpowiednich efektów. Kilka dni po odstawieniu produktów mlecznych zaczęły boleć mnie mięśnie i stawy. Postawnowiłem kupić wapń rozpuszczany w tabletkach. 300 miligramów = jedna tabletka. Czy to będzie w porządku? Czy taki wapń jest dobrze wchłaniany? Czy jest to dobrej jakości wapń? Oczywiście od czasu do czasu zdecyduję się na jakiś produkt mleczny, ale to będzie zdecydowanie za mało.

Witam! Ważę 95 kg przy wzroście 176 cm. Mam bardzo zwisający brzuch, jest mi naprawdę ciężko, w szkole wyzywaja mnie od grubasów. Wreszcie powiedzialem sobie dość! Napisałem tutaj, gdyż mam nadzieję, że uzyskam dobrą odpowiedź. Na śniadanie jem: płatki z mlekiem, chlebem, czasem kanapki i kakao czy herbatę. Na drugie śniadanie kanapkę z szynka, serem. Na obiad zależy, gdyż mama gotuje różnie. Kolacja to zupki chińskie, kanapki, tosty. Mało się ruszam, dużo siedzę przed komputerem, TV, ogólnie w domu.

Jeszcze chciałbym napisać, aby nie pisać odpowiedzi: "udaj się do dietetyka", gdyż nie chcę, aby mama wiedziała, że aż tak zacząłem się przejmować swoim wyglądem. Jeszcze jedno, zacząłem robić 6 weidera (aktualnie na 2 tygodniu) i czy to tylko wyrabia mięśnie, czy pozwala schudnąć? Dziękuję!

Mam 21 lat, ważę 59 kg chciałabym schudnąć jakieś 4 kg. Obecnie szukam pracy, siedzę w domu, więc mój stopień aktywności jest bardzo mały. Często jest tak że chce schudnąć, ale nie podejmuję się żadnej diecie ani ćwiczeniom. W mojej rodzinie nie występuje otyłość. Nie choruję. Nie chodzi mi o zrzucenie poprzez głodzenie się tych 4 kg tylko jakimś sposobem... Powiem jak chciałabym aby pomogli mi Państwo w dobraniu ćwiczeń na brzuch. Nie chodzi mi tak o utratę wagi jak o płaski brzuch... Proszę o pomoc.

Witam. Od niedawna (tj. od jakichś 2 tygodni) zwiększył mi się apetyt - nie wiem co może być przyczyną nagłych napadów głodu. Zawsze miałam "hopla" na punkcie mojej wagi i praktycznie co roku się odchudzam, ponieważ nie umiem utrzymać stałej wagi. Obecnie mam 18 lat, 164 cm wzrostu i ważę 62 kg. Kiedyś wytrzymywałam 8 godzin w szkole o samej bułce, teraz jem bułkę, batona, jogurt i nadal jestem głodna. Przychodzę do domu, jem obiad i nadal jestem głodna. Choć czuję, że jestem już najedzona, to jeśli ktoś by mi "podstawił pod nos" czekoladę, to bym ją zjadła. Martwię się, że może to być początek jakiejś choroby, np. cukrzycy? Proszę o pomoc.

Witam. Jestem załamana! W swoim ciele czuję się okropnie. Nie widzę kobiecych kształtów, tylko grube uda i brzuch. Mam serdecznie tego dość. Mam 167 cm wzrostu i ważę 59 kg. W ciągu paru tygodni przytyłam 2 kg, co spowodowało, że nie potrafię na siebie patrzeć. Próbowałam różnych diet, nawet ćwiczeń... nic! Jestem osobą bardzo leniwą, nie potrafię się za siebie zabrać (aktywność), co próbuję, to się poddaję, ponieważ nie widzę rezultatów. Przez to wszystko mam ochotę sięgnąć po tabletki, a nawet wymaszerować do ubikacji (choć zawsze uważałam to za głupotę). Proszę o pomoc, jak schudnąć? Jaką stosować dietę? Bez efektu jo-jo...