Witam, mam 24 lata i od 2,5 mam bulimię. Nie wymiotuję codziennie - zdarza mi się to na ogół raz, dwa razy w tygodniu. Niestety od 3 tygodni codziennie jem i wymiotuję. Nie mogę przestać. Mam złe samopoczucie, boli mnie głowa. Chciałabym skorzystać z wizyty u psychologa, ale jestem z dość małego miasta. Czy na kasę chorych mogę skorzystać z takiej wizyty? Boję się, że w przychodni mogą się nie przejąć moim problemem. Co robić???

Mam ogromny problem: mam 17 lat i waże 80 kg!! Aktualnie jestem po raz któryś na diecie Dukana i do teraz zgubiłam od listopada 9 kg! Chciałabym zgubić jeszcze 20! Co mam zrobić, aby szło mi dobrze w osiągnięciu mojej wymarzonej wagi? Czy dieta Dukana jest aż tak zła? Przecież wiele osób ją stosowało i nic im nie było!

Witam, mam 16 lat, od pewnego czasu, a w zasadzie to od dawna (o ile nie od zawsze) - staram się schudnąć. Nie jestem w stanie napisać, kiedy dokładnie przestałam nad tym panować. Pamiętam, że kiedyś tam daleko w przeszłości stosowałam, a raczej próbowałam przejść na dietę, lecz szybko porzucałam postanowienia. Jednak to się zmieniło jakoś rok temu, zawzięłam się i schudłam, dużo schudłam, przy okazji zanikł mi okres, zaczęły wypadać włosy - ogólnie stan zdrowia się pogorszył. Po takiej drastycznej diecie (nie przekraczałam nigdy 500 kcal, czasem w ogóle nie jadłam) skusiłam się na zjedzenie czegoś "porządniejszego", nie potrafiłam się opanować i zaczełam jeść wszystko, czego sobie odmawiałam - wtedy po raz pierwszy poznałam, co to są wyrzuty sumienia, miałam je ogromne, aż się trzęsłam nad sobą, nienawidziłam siebie w tamtej chwili. Zaraz zaczęłam intensywnie ćwiczyć, a na następny dzień odmówiłam sobie pokarmu. Jak najszybciej wróciłam do dawnej diety, ale nie potrafiłam odmawiać jedzenia tak jak wcześniej, ale że to były wakacje to miałam mnóstwo okazji na sport, zaraz spalałam to co zjadłam. Jednak pod koniec wakacji zdarzyło mi się wiele przykrości, wróciłam do domu i miałam wszystkiego dość, nic mnie nie obchodziło, nie wychodziłam z domu, a z nudów jadłam, jadłam, jadłam i jadłam. Na poczatku było ok, dopóki po miesiącu nie zauważyłam, że wszystkie pieniądze wydaję na jedzenie i że waga pokazuje o 7 kg! więcej niż niedawno. Załamałam się, ale mimo starań nie potrafiłam przestać jeść - gdy widziałam, że tyję, z bezradności jadłam jeszcze więcej. I z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień pogrążałam się w coraz większej obsesji, cały czas myślałam o jedzeniu. W końcu jakoś 3 miesiące temu postanowiłam skończyć z tym raz na zawsze, lecz to nie jest takie proste. Stosowałam głodówki - tak, wiem - najgorszą rzecz, ale nie mogłam inaczej. Jak zaczęłam jeść to nie mogłam się opanować, a nawet jeśli jadłam to cały czas wydawało mi się, że jem za dużo. Zaczełam stosować tabletki przeczyszczające. Wraz z nowym rokiem postanowiłam, że muszę nad tym zapanować, założyłam zeszyt, gdzie planowałam każde posiłki, byłam szczęśliwa, zaczynałam chudnąć, a przede wszystkim czułam się bezpieczna, już nie towarzyszył mi lęk związany z jutrzejszym dniem: czy znowu zawalę? Miałam zaplanowany każdy dzień. Ale po pewnym czasie zauważyłam, że nie mogę inaczej żyć. Pojechałam na wycieczkę, wstałam za późno i nie zjadłam zaplanowanego śniadania i nie zważyłam się (ważyłam się zawsze każdego dnia, nawet po kilka razy), nie mogłam się cieszyć z wolnego dnia, bo cały czas myślałam, że może przytyłam, czułam lęk. Obecnie jestem w stanie, że wieczorem wciskam sobie kity, że jutro będzie lepiej, a wcale nie jest: miałam zaplanowany dzień, ale nie uwzględniłam tego, że po powrocie ze szkoły będę sama w domu - gdy jestem sama to działa na mnie jak płachta na byka, "włącza mi się taka lampka w głowie", że mogę jeść, nikt nie będzie widział i właśnie tak dziś rzuciłam się na jedzenie, mimo że nie byłam głodna - w takim stanie nawet nie patrzę co jem, ważne jest, żebym jadła i jadła, a potem klęczę nad kiblem i próbuję to wszystko zwrócić. Siedzę i czytam blogi anorektyczek, bulimiczek, oglądam zdjęcia motywujące i CAŁY CZAS myślę o jedzeniu. Przez jakiś czas wydawało mi się, że każdy tak ma, ale w szkole zauważyłam, że tylko ja przeliczam wszystko na kcal i zwracam uwagę na każdego, kto co je. Wiem, że przez internet nie da się pomóc, ale ja chcę tylko wiedzieć - czy to jest normalne czy każdy się sobie nie podoba? Czy każdy ma wyrzuty sumienia po zjedzeniu czegoś nadprogramowego? Ja już nie jestem w stanie normalnie zjeść nie myśląc o tym. Doszłam do takiego stanu, w którym jedzenie jest wskaźnikiem moich uczuć - albo mnie uszczęśliwia albo sprawia, że mam doła.

Waga: 53/54 kg, wiek: 14 lat, płeć: kobieta, tryb życia oraz stopień aktywności fizycznej: gram w piłkę nożną, ale to bieganie nic nie daje. Nie podejmowałam prób odchudzania. W mojej rodzinie nigdy nie było nadwagi ani otyłości. Nie byłam u lekarza, żeby sprawdzić swoją wagę. Jem 3 razy dziennie - śniadanie: płatki na mleku, obiad: zupa i 2 danie, kolacja: kanapki. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe.

Czy mogę stosować dietę Dukana? Mam sporą nadwagę - ważę 82 kg przy 164 cm wzrostu. Choruję na cukrzycę typu 2 - biorę tabletki. Nerki i wątroba - wyniki idealne, niski poziom cholesterolu. Podobno ta dieta przynosi zaskakujące efekty. Czy nie grozi mi kwasica? I czy nie podskoczy mi poziom cukru?

Jestem Agnieszka i mam 18 lat. Mój wzrost to 170 cm, a waga to 68 kg. Zazwyczaj ważyłam 58 kg i chciałabym wrócić do tej wagi, a nawet schudnąć jeszcze więcej. Stosowałam kiedyś diete kopenhaską i wytrwałam tydzień i schudłam 3kg. Jednak musiałam ograniczać wszystko, dlatego chciałabym zastosować inną dietę. Wcześniej nie uprawiałam dużo sportu, ale od niedawna biegam, dystans na 10 km, jest to duży wyczyn i mam nadzieję, że będzie widać skutki po miesiącu intensywnej pracy. Chciałabym dobrać taką dietę, która pozwoli mi cieszyć się płaskim brzuchem i szczupłymi nogami. Wiem, że nie jestem gruba, ale nie czuję się najlepiej w swoim ciele i bardzo chciałabym to zmienić, ale potrzebuję wskazówek. Bardzo proszę o radę, bedę wdzięczna za każdą wskazówkę.

Mam 15 lat. Ważę 56 kg i mam 158 cm wzrostu. Próby odchudzania się podejmowałam kilka razy, ale udało się tylko raz, schudłam 5 kg i taka waga utrzymuje się do tej pory. Nie choruję na choroby przewlekłe, u części mojej rodziny występuje nadwaga. Nie mam chorobowych przyczyn nadwagi. Mój dzienny jadłospis wygląda mniej więcej tak: małe śniadanie (rano nigdy nie mam ochoty jeść), średnie drugie śniadanie, duży obiad, mały podwieczorek (czasami owoce, ale czasem coś słodkiego) i średnia kolacja. W tygodniu mam 4 godziny WF-u, do tego joga (1 h) i taniec (jakieś 3 h). Chcę schudnąć tak, żeby moi rodzice się nie przyczepili, mam figurę klepsydry, ale chcę schudnąć trochę na udach i brzuchu.

Witam. Ćwiczę na siłowni, biegam i gram w piłkę nożną dosyć intensywnie. Od kilkunastu dni nie spożywam produktów mlecznych, bo zacząłem mieć poważne problemy z nimi związane (problem z cerą). Głównie z powodu nietolerancji laktozy (tak mi się wydaje). Odstawiłem więc mleko, jogurty, twaróg, choć dotychczas moja dieta opierała się głównie na nich - oczywiście nie popadam w skrajność i od czasu do czasu coś sobie z tego zjem. Jak wiemy, to głównie w tych produktach mamy dużo wapnia. Podobno ten roślinny jest źle przyswajany, dlatego spożywanie fasoli czerwonej codziennie nie przyniosło odpowiednich efektów. Kilka dni po odstawieniu produktów mlecznych zaczęły boleć mnie mięśnie i stawy. Postawnowiłem kupić wapń rozpuszczany w tabletkach. 300 miligramów = jedna tabletka. Czy to będzie w porządku? Czy taki wapń jest dobrze wchłaniany? Czy jest to dobrej jakości wapń? Oczywiście od czasu do czasu zdecyduję się na jakiś produkt mleczny, ale to będzie zdecydowanie za mało.

Witam! Ważę 95 kg przy wzroście 176 cm. Mam bardzo zwisający brzuch, jest mi naprawdę ciężko, w szkole wyzywaja mnie od grubasów. Wreszcie powiedzialem sobie dość! Napisałem tutaj, gdyż mam nadzieję, że uzyskam dobrą odpowiedź. Na śniadanie jem: płatki z mlekiem, chlebem, czasem kanapki i kakao czy herbatę. Na drugie śniadanie kanapkę z szynka, serem. Na obiad zależy, gdyż mama gotuje różnie. Kolacja to zupki chińskie, kanapki, tosty. Mało się ruszam, dużo siedzę przed komputerem, TV, ogólnie w domu.

Jeszcze chciałbym napisać, aby nie pisać odpowiedzi: "udaj się do dietetyka", gdyż nie chcę, aby mama wiedziała, że aż tak zacząłem się przejmować swoim wyglądem. Jeszcze jedno, zacząłem robić 6 weidera (aktualnie na 2 tygodniu) i czy to tylko wyrabia mięśnie, czy pozwala schudnąć? Dziękuję!

Witam. Od niedawna (tj. od jakichś 2 tygodni) zwiększył mi się apetyt - nie wiem co może być przyczyną nagłych napadów głodu. Zawsze miałam "hopla" na punkcie mojej wagi i praktycznie co roku się odchudzam, ponieważ nie umiem utrzymać stałej wagi. Obecnie mam 18 lat, 164 cm wzrostu i ważę 62 kg. Kiedyś wytrzymywałam 8 godzin w szkole o samej bułce, teraz jem bułkę, batona, jogurt i nadal jestem głodna. Przychodzę do domu, jem obiad i nadal jestem głodna. Choć czuję, że jestem już najedzona, to jeśli ktoś by mi "podstawił pod nos" czekoladę, to bym ją zjadła. Martwię się, że może to być początek jakiejś choroby, np. cukrzycy? Proszę o pomoc.

Witam. Jestem załamana! W swoim ciele czuję się okropnie. Nie widzę kobiecych kształtów, tylko grube uda i brzuch. Mam serdecznie tego dość. Mam 167 cm wzrostu i ważę 59 kg. W ciągu paru tygodni przytyłam 2 kg, co spowodowało, że nie potrafię na siebie patrzeć. Próbowałam różnych diet, nawet ćwiczeń... nic! Jestem osobą bardzo leniwą, nie potrafię się za siebie zabrać (aktywność), co próbuję, to się poddaję, ponieważ nie widzę rezultatów. Przez to wszystko mam ochotę sięgnąć po tabletki, a nawet wymaszerować do ubikacji (choć zawsze uważałam to za głupotę). Proszę o pomoc, jak schudnąć? Jaką stosować dietę? Bez efektu jo-jo...