Dzień dobry! Mam ogromny problem. Wiem, że jest bardzo poważny - przy wzroście 182 cm ważę 124 kg (wiek 34 lata). Pojawił się u mnie od pół roku zespół metaboliczny. Mam cały czas podwyższone ciśnienie 145/95 160/100. W dodatku w przeszłości chorowałem na nerwicę i chyba się ona u mnie pojawiła znowu. Lekarz pierwszego kontaktu powiedział, że tylko obniżenie wagi doprowadzi do pewnej normalizacji w organizmie. Twierdzi, że każde 10 kg mniej to o 10 mm niższe ciśnienie.

Problem tylko w tym, że nie wiem jakich diet stosować i gdzie szukać porady. Jestem zdeterminowany, bo mam dwóch wspaniałych synów (jeden 2 latka i drugi dwa m-ce) i naprawdę chcę patrzeć jak dorastają, a oni zapewne chcą mieć ojca. Na nic ostatnio nie mam siły - przychodzę z pracy (przy biurku) to jestem tak zmęczony, że kładę się i tak do wieczora. Wszystkie sprawy zostają na głowie mojej małżonki. Bardzo chcę to zmienić. Proszę o poradę.

Chcę wreszcie coś zmienić.. Czuję się źle w swoim ciele.. Każdy tak mówi i ja też to wiem że grubo wyglądam. Mam nadwagę.. Prowadzę raczej siedzący tryb życia.. Kilka razy próbowałam diet i ćwiczeń.. ale zazwyczaj po 2 tyg. z powodu braku efektów zaprzestawałam ćwiczeń.. Nie jem regularnych posiłków właściwie to jem obiad i czasem zjem kolacje.. Nie piję również często wody ani herbaty.. Więc co mogę zrobić?

Witam! Mam 19 lat, mam 170 cm wzrostu i ważę obecnie 55 kg. Wiem, że moja waga w obecnym stanie jest prawidłowa. Jednak nie mogę jej zaakceptować. Około 4 lat temu ważyłam 75 kilogramów. Zaczął się dla mnie wówczas stresujący okres, gdyż chciałam dostać się do wymarzonego liceum. Zaczęłam się odchudzać, nie jadłam praktycznie nic, wymiotowałam i bardzo dużo ćwiczyłam. W pewien sposób chciałam zwrócić na siebie uwagę moich rodziców. I udało się, gdy trafiłam do szpitala z objawami zawrotów głowy, okazało się, że ważyłam wtedy 49 kg.

Po rozmowie ze szpitalnym psychologiem dostałam skierowanie do poradni psychologiczno-pedagogicznej, miałam nadzieję, że tam ktoś mi pomoże. Podczas rozmowy z psychologiem w poradni dawałam mu wiele sygnałów, że mam zaburzenia odżywiania, jednak ten skierował mnie do psychiatry z diagnozą depresji. Postanowiłam sama sobie z tym poradzić, choć nie było to łatwe. Udało mi się przytyć do 61 kg i utrzymać tę wagę przez okres 2 lat. Początkowo czułam się bardzo dobrze, jednak teraz znów mam problem. Podczas rodzinnej uroczystości moja ciocia zażartowała sobie niewinnie, że tu i ówdzie mam nieco za dużo ciałka. Wystarczyły tylko te słowa i znów zaczęłam się odchudzać. Moje myśli są wciąż takie same: kalorie, ćwiczenia, dieta, dieta, dieta.

Postrzegam siebie jako osobę otyłą. Mimo tego że każdy twierdzi, że nie mam z czego się odchudzać. W ciągu miesiąca schudłam 6 kg. Nie jem praktycznie nic, a jeśli już zjem chociaż mały posiłek, to prowokuję wymioty. Jestem osłabiona, mam zawroty głowy. Proszę o poradę. Chcę sobie pomóc, ale nie wiem jak. Nie chcę drugi raz przechodzić przez to piekło. Z góry dziękuję za odpowiedź.

Mam 13 lat, w czerwcu będę miała 14. Mam 160 cm wzrostu i ważę ok. 43-44 kg. Jeszcze w październiku ważyłam 46 kg i od tamtej pory zaczęłam się odchudzać - dlatego, bo uważałam, że jestem za gruba. Teraz też się ''odchudzam''. Mój dzień wygląda tak: rano nie jem śniadania, jedynie tylko w szkole zjem jakiegoś małego batonika zbożowego. Po szkole zawsze wracam albo około 15 albo koło 16 i wtedy jem mały obiad. Kolacji nie jem. Wszyscy mówią mi, że jestem bardzo chuda, że widać mi żebra i inne kości itd. (wszyscy, czyli koleżanki, koledzy i rodzina ), ale ja i tak tego nie słucham, bo uważam, że nadal jestem gruba. Mama mi mówi, że jeżeli dalej tak będe robić to niedługo mogę wpaść np. w jakąś anoreksję lub w coś innego.

Gdy byłam mała, nigdy nie byłam chuda ani gruba - niby taka normalna. Teraz niby jestem szczupła, a na brzuchu, gdy stoję, to tego aż tak nie widać, ale jak np. usiądę to widać takie jakby ''fałdki z tłuszczem''?! i mnie to strasznie denerwuje. Co powinnam zrobić, żeby pozbyć się tych ''fałdek''? Chciałabym jeszcze się odchudzić i dojść tak do 41-42 kg. Bardzo proszę o szczerą i szybką odpowiedź!

Choruję na bulimię od roku. Chcę się leczyć, bo nie podoba mi się to, jak wyglądam. Moje BMI wynosi ok. 16. Byłam już u specjalisty i namawia mnie on na przyjście na program stacjonarny na minimum 14 dni. Nie wiem, co mam robić, wiem, że potrzebuję pomocy, ale czy nie wystarczy pomoc terapeutyczna? Nie mam depresji ani żadnych innych objawów spowodowanych wyniszczeniem organizmu przez bulimię. Nie wiem, co dadzą mi 2 tygodnie w zamknięciu...