Od pewnego czasu mam pewien problem. Nie wiem, z kim mam o tym porozmawiać, próbowałam z mamą, ale ona bagatelizuje to. Otóż postanowiłam schudnąć, miałam nadwagę. Założyłam sobie zeszyt i wszystko tam zapisywałam. Jadłam jakieś 400-450 kcal przez dwa miesiące, czasem zdarzało mi się zjeść 600-700 kcal, ale potem szybko wracałam do tamtej dawki. Kiedy zjadłam za dużo, dręczyły mnie wyrzuty sumienia, poczucie winy... Raz zdarzyło się tak, że jadłam te 700 kcal i uważałam, że to za dużo, więc chciałam wywołać wymioty. Wtedy akurat jakoś podupadłam na duchu, było mi już wszystko jedno i postanowiłam spróbować. Nie wychodziło. Próbowałam przez jakiś czas, ale nic.

Potem wróciłam do ustalonej dawki kalorii i nie przekraczałam jej, czułam się dobrze, przez cały czas chudłam. Doszło do tego, że prawie w ogóle nic nie jadłam przez tydzień. Było to związane z tym, że mój były chłopak się do mnie nagle odezwał, musiałam jakoś odreagować, wszystkie wspomnienia wróciły. Zaczęłam: 380 kcal, 260 kcal, 180... 150... Po tygodniu takiej głodówki czułam się okropnie, byłam słaba, robiło mi się ciemno przed oczami, było mi strasznie zimno... Nie mogłam zasnąć i dotarło do mnie, że to już nie jest normalne, że powinnam zacząć jeść więcej, np: dieta 1000 kcal, dużo owoców, warzyw... Tak też teraz robię, ale po tygodniu normalnego jedzenia miałam „napad”. Na śniadanie zamiast zjeść 250 kcal, zjadłam trochę więcej (może 300-350 kcal) i znów próbowałam zwymiotować. Nie udało się jednak.

Boję się, że będę mieć „kompulsy”, bo kiedyś już tak miałam, nawet nie wiedziałam, że to kompulsywne objadanie się. Nie chcę wracać do dawnej wagi, przez te dwa miesiące schudłam jakieś 20 kg i dalej jestem tłusta, chcę chudnąć dalej... Dziwne, że chciałabym mieć niedowagę, wolę to niż moje okropnie grube nogi. Naprawdę są grube, ważę 64 kg na 170 cm wzrostu. Mam ciche marzenie, żeby ważyć mniej niż 50 kg, ale wiem, że to niemożliwe. Boję się też tego, że znów przestanę jeść, tak jak to bywało wcześniej. Czuję się dziwnie, często nie potrafię tego opisać, jestem coraz bardziej płaczliwa, kłótliwa. Nie mam do kogo się zwrócić. Jedzenie nie sprawia mi trudności, obsesyjnie myślę o jedzeniu, planuję, liczę kalorie, zapisuję. Nie wiem, co to jest. Czy anoreksja? Czy może bulimia? A może połączenie ich dwóch? Chciałabym prosić o radę i wytłumaczenie mi, co to za zaburzenie, bo sama czuję, że jest coś nie tak... Proszę o pomoc.

Witam, chciałabym się dowiedzieć, czy jest możliwe, że wystąpi u mnie efekt jo-jo. Rok temu odchudzałam się w sposób taki, że jadłam dosłownie wszystko, tylko ograniczyłam słodycze i nie jadłam kolacji. W chwili obecnej ważę bardzo mało (42 kg / 172 cm) i chcę przytyć. Jem 6 posiłków dziennie i staram się zwiększyć ich kaloryczność. Wcześniej również jadłam normalnie.

Mam 13 lat jestem chłopakiem ważę 73kg i mam 169cm wzrostu. Nie jestem za bardzo aktywny fizycznie czasami chodzę na basen a na w-f staram się jak mogę ale to na nic. Ostatnio przestaje jeść dużo słodyczy. Potrafię całe dni nie jeść a dopiero na wieczór godz. 21 najeść się i iść spać. Proszę pomóżcie mi schudnąć powiedzcie jak się odżywiać i jakie ćwiczenia stosować.

Od dłuższego czasu mam ogromny problem z zaakceptowaniem własnego ciała, mam 170 cm wzrostu i ważę 48 kg, wiem, że to mało, mam sporą niedowagę. Mój problem polega na tym, że praktycznie jestem cały czas na diecie, mogłabym jeszcze schudnąć, nie widzę tego, że jestem już za chuda, pomimo uwag rodziców i znajomych. Cały czas wydaje mi się, że zawsze mogę wyglądać lepiej - chudziej. Mam obsesję na kontrolowaniu tego, co jem, na liczeniu kalorii - nie mogą się od tego uwolnić. Przeliczam każdy posiłek. Dziennie jadam od 600 do 1000 kcal. Gdy zjem czegoś za dużo, mam ogromne wyrzuty sumienia i jak najszybciej chcę się pozbyć nadmiaru kcal - intensywnie ćwicząc. Potrafię zrobić 600 brzuszków na raz, 800 nożyc, to również mój ogromny problem, jestem od tego uzależniona. Gdy np. w w jednym dniu odpuszczę sobie ćwiczenia, wydaje mi się, że momentalnie przytyję, zanikną mięśnie.

Jestem świadoma tego, co robię i jakie są tego skutki. Bardzo chciałabym żyć jak normalna dziewczyna, dobrze zjeść, nie mieć wyrzutów sumienia z powodu zjedzenia za dużo słodyczy czy fast foodów. Po przeczytaniu artykułu na temat anoreksji zaczęłam się bardzo niepokoić. Mam prawie wszystkie objawy. Piszę o tym z nadzieją, że pomoże mi Pani/pomożecie w jakikolwiek sposób poradzić sobie z problemem, który mnie przerasta. Wiem, że pewnie powinnam zgłosić się osobiście do psychologa, ale spróbuję najpierw pomocy tutaj. Czekam z niecierpliwością na odpowiedź.

Mam 15 lat - niedługo 16. Przy wzroście 175 cm waga 53 kg. Zaczęłam się odchudzać ok. 2 miesiące temu, wtedy ważyłam 67 kg. Początkowo odchudzałam się w zdrowy sposób, wyeliminowałam słodycze, jasne pieczywo, ziemniaki itp., z czasem jednak zaczęłam liczyć każdą kalorię, stopniowo eliminowałam posiłki i produkty z mojego codziennego menu. Zdarzały się kilkudniowe głodówki, dzienna dawka kalorii nie przekraczała 350. Chciałabym móc normalnie jeść i nie tyć, moja waga, jak dla mnie, nadal jest za wysoka, chciałabym ważyć 50 kg, ale już nie chudnę, bo moja mama zorientowała się, że coś ze mną nie tak, każe mi jeść, a ja jedząc (i tak te 350 kcal dziennie), przytyłam 1 kg. Załamałam się, znów wyrzucam jedzenie, kłamię, że jadłam, nie chcę przytyć, nie mogę już na siebie patrzeć. Jest mi ciągle strasznie zimno, mam lodowate sine ręce, kręci mi się w głowie, muszę powoli wstawać, bo mam „zamroczenia”. Nie wiem, jak mam sobie pomóc.

Witam mam 25 lat jestem kobitką mam 158 cm wzrost i ważę 46 kg, i potrzebuje takiej porady, albo może bardziej wskazówek ... Mieszkam obecnie w Irlandii i jak każdy popełniam błędy żywieniowe wiedząc o tym ale mój tryb życia i praca miesza i doprowadza czasami, że człowiek sięga po złe jedzenie ja i mój mąż staramy się bronić, ale kusi. Chcę to zmienić może znacie jakieś strony lub jesteście w stanie wskazać książki ze zdrowymi przepisami dietetycznymi zaznaczę, że nie jestem doświadczoną panią w domu w gotowaniu choć dużo czytam jak zdrowo dobierać jedzenie. Po drugie jest taki jeszcze problem choruje na astmę i alergię i jestem jednym z niejadków takich mniejszych trochę wybrednych nie lubię cebuli, pora, pietruszki w korzeniu selera, ale lubię brokuły, kalafior, cukinie. Przed ślubem miałam większą motywacje częściej chodziłam na siłowni ale nie stosowałam diety jadłam normalnie tylko mniej tłusto nie lubię za bardzo obżerać się słodyczami jem wybrane rzeczy takie jak jogurty Monte i oczywiście owoce czasami jakąś czekoladę ze trzy kostki. Staram się  jeść 4 do 5 posiłków tak jak czytałam na waszej i innych stronach dotyczących odchudzania. Nie jestem tez gruba ani przy kości jedyny problem jest taki, iż jak przytyje to idzie mi w brzuch może poradźcie mi co powinnam odrzucić a co nie... Dziękuję