Witam. Mam 18 lat, ważę 56 kg przy 160 cm. Nie uważam, że jest tragicznie aczkolwiek chciałabym troszkę zmniejszyć moją pupę. Brzuszka nie mam ale nie jestem zadowolona z moich ud. Jakie polecacie ćwiczenia? Najlepiej takie do wykonywania samodzielnego w domu. Od wiosny planuję rower i basen ale nie chciałabym tak długo czekać. Pozdrawiam :)

Mam 15 lat i ważę 99 kg. Mam 175 wzrost. To duża nadwaga. Od 6 roku zaczęłam bardzo tyć. W miesiącu potrafilam przybrać 5 kg. Straram się schudnąć, ale mi to jakoś nie wychodzi. Jem dużo slodkiego, a przy uprawianiu sportu mam problemy. Palę papierosy. Jem też duże porcje wieczorem, co jest też niezdrowe. Proszę bardzo o pomoc. Z góry dziekuję i pozdrawiam.

Dzień dobry, w lutym ubiegłego roku trafiłam do psychiatry, który zdiagnozował u mnie anoreksję, co wydaje mi się kompletną bzdurą. Chodziłam przez jakiś czas do psychologa, bo chciałam wyleczyć się z natrętnych myśli po zjedzeniu najmniejszych porcji i natychmiastowego wymiotowania po nich. Zmieniałam psychologów kilka razy, ale z żadnym nie znajdywałam wspólnego języka.

Mój ojciec zrobił mi w domu wielką awanturę, gdy o wszystkim się dowiedział i wrzeszczał jak opętany - „Może kupię Ci od razu trumnę?! Kładź się i umieraj!”. Od tamtej pory patrzą mi na ręce, nawet w szkole. Ojciec zmusza mnie do jedzenia rzeczy typu pizza, fast foody, kiełbasy, mięso i jedzenie, za którym wie, że nie przepadam, a w dodatku, w godzinach nocnych 21-23 i nie rozumie, że ja w tych godzinach nie jem. On tego nie rozumie! W ogóle nie można się przy nim odezwać, bo dostaje się „po pysku” i momentalnie człowiek jest zrównany z ziemią. Nie ma szans na jakąkolwiek rozmowę. On jest despotą i faraonem. Kiedy mieliśmy mieć terapię rodzinną, wydarł się na mnie, że to moje fanaberie i nigdzie jeździć nie będzie. Z krzykiem - „Weź się za siebie głupia dziewucho!”, witał i żegnał mnie każdego dnia.

Wpadłam w bulimię, bo znęca się nade mną psychicznie. Kiedyś to były tylko okresy bulimiczne, kilka dni wymiotowania + przeczyszczacze i dalej głodowanie. Z każdym miesiącem jest coraz gorzej, szczególnie w weekendy, jak jestem w domu. Wymiotuję po 8-9 razy dziennie. Teraz przez ostatnie dwa tygodnie to było po 5-6 razy dziennie, codziennie, zdarza mi się wymiotować krwią. W akademiku jest niby lepiej, ale sytuacje, gdzie ponoszą mnie nerwy, zawsze kończą się w WC. Przed świętami ważyłam 47 kg, przy wzroście 172 cm, teraz 50,4 kg/172 cm (a do wizyty miałam ważyć min. 52 kg). We wtorek miałam kolejną wizytę u mojego lekarza - on o wszystkim wie, mówię mu, jak jest, niczego nie ukrywam, on ciągle ma mnie za anorektyczkę! Leki, które mi przepisał (a wie, że i tak ich nie biorę, ponieważ) zwiększają apetyt, a to mi jest w ogóle niepotrzebne, bo ja staram się odwrócić uwagę od jedzenia, a nie dodatkowo stymulować myśli i pragnienia ku jedzeniu. Powiedział na wizycie, że gdyby nie fakt, że jestem pełnoletnia, i że w związku z tym bez mojej zgody nie może nic zrobić, to już dawno zamknąłby mnie na oddziale, podłączył do sond i siedział przy mnie 24 godz. na dobę, żebym nie wymiotowała, nie brała tabletek i nie ćwiczyła. Że on nie ma mocy sprawczej, bym zaczęła jeść, przestała wymiotować i brać tabletki i żebym przytyła i to wszystko jest w moich rękach, ale że mam się nad tym zastanowić, bo jestem młoda.

Fakt, w tym roku będę miała 19 lat i nie była to moja fanaberia, wiem dlaczego tak się stało. Moja matka i jej siostra miały ED (teraz już nie...), do tego moja patologiczna rodzina. Dorastanie w poczuciu wiecznej winy, kreowanie mnie przez ojca na perfekcjonistkę, do tej pory to robi (np. dlaczego to nie jest poukładane kolor do koloru i wielkość do wielkości? - to do farb i pędzli), przy czym krzyczy i wymusza tę czynność kilka razy. Sama do tego doszłam, bo często rozmawiam z sobą. Chciałabym jednak przestać wymiotować i się przeczyszczać, tylko jak nad tym zapanować, skoro lekarz nie może bez mojej zgody umieścić mnie w ośrodku - moja waga nie gra roli? Nawet gdybym ważyła 30 kg?

Mam 18 lat, od zawsze byłam otyłym dzieckiem, w 2 klasie liceum postanowiłam się odchudzać, w pół roku schudłam 24 kilo (z 96 na 72 kg, wzrost 170 cm) i tu zaczynają się problemy. Nie radzę już sobie, albo głoduję i nie jem nic, piję tylko herbatę z miodem i coca colę light, albo jem wszystko, potrafię przez godzinę zjeść tyle, ile normalnie przez cały dzień albo 2 dni, a później biorę tabletki przeczyszczające - 5 B***. Wyrzuty sumienia nie pozwalają mi spać, ciągle myślę o tym, czy schudnę - moje marzenie 55 kg.

Drugi mój problem, to samotność, mam 18 lat i jeszcze nie miałam chłopaka, wszyscy dookoła zakochani, a ja udaje singla, który lubi samotność. Chciałabym kogoś, kto mnie zrozumie i zaakceptuje, ale wiem, że z tą wagą nic z tego. Mam znajomych i mam przyjaciółkę (szczupła, piękna, która ciągle mówi, że musi się odchudzać, to jak ja mam się czuć, skoro mam nadwagę, a ona niedowagę i się odchudza, wszyscy się w niej kochają, a ja słucham o jej nowych facetach i później w domu płaczę, bo chciałabym chociaż jeden dzień przeżyć tak jak ona). Nie chcę jej zamartwiać i nic jej nie mówię - raz znalazła u mnie B***, ale powiedziałam, że to jednorazowe. Uwierzyła. Rodzice nic nie wiedzą o moich problemach, sądzę, że uznaliby to za fanaberię dla nich, liczy się tylko to, abym świetnie napisała maturę, a ja już nie mogę, nie mam siły żyć i cieszyć się życiem, bo nie widzę w tym żadnego celu, tak bardzo chciałabym być przez chwilę chociaż szczęśliwa...

Witam. Chodzi oto że nie potrafię schudnąć. Ważę prawie 85 kg a moj wzrost wynosi 169 ! Nie wiem co robić i nie wiem jak sobie poradzić. Nie potrafię być chyba silna, już kiedyś próbowałam i lipa wytrzymałam tydzień! A do tego na moim brzuchu mam rozstępy! Jak się ich pozbyć ?! Lubię jeść, ale nie opycham się, słodycze również uwielbiam, ale nie aż tak często i dużo. Pije wodę... alkohol też na imprezach się znajdzie... Nie opycham się  po nocach .... możecie mi pomoc ?!

Mam nadkwasotę już od dłuższego czasu, od roku biorę tabl. typu p***, właściwie nie mogę przestać ich brać, bo znów doskwiera mi uporczywa nadkwasota, niestrawność i mdłości, staram się  jeść w małych ilościach, lekko nie jeść po 18tej, nie piję alkoholu, nie palę, kawę piję taka niskodrażniąca, muszę bo mam niskie ciśnienie, badanie gastroskopowe robiłam w zeszłym roku, lekarz niczego niepokojącego się nie dopatrzył, bakterii też nie miałam.... nie wiem już co z tym począć, czy można tak leki brać przez cały czas? Co zrobić, żeby pozbyć się  tej dolegliwości na długi czas?

Witam, mam 17 lat i nie radzę sobie z przytyciem :(. Przez 2 miesiące potrafię przytyć tylko 1  kg, otóż od małego byłam chuda. Zazwyczaj jest tak że jem śniadanie rano ( jak zdążę bywa że czasami nie zjem) potrafię nie jeść do 16:00 czyli w czasie szkoły, powód ?nie mam ochoty, mam nudności, a jak przyjdzie ból brzucha to nie da się wytrzymać :(. Jak przychodzę ze szkoły to potrafię wszystko zjeść, nie wiem czy udać się do ginekologa chociaż byłam, ale u Anglika, ponieważ mieszkam za granicą. Od roku mam problemy z brakiem okresu, niestety powiedziano mi, że to normalne ponieważ tak działają ,Hormony u nastolatki' i że to niebawem się unormuje chociaż w to zbytnio nie wierzę. Mam 167 cm wzrostu i niestety ważę 45 kg. Proszę jakieś informacje dotyczące diety. Pozdrawiam