Witam. Mam 18 lat, ważę 56 kg przy 160 cm. Nie uważam, że jest tragicznie aczkolwiek chciałabym troszkę zmniejszyć moją pupę. Brzuszka nie mam ale nie jestem zadowolona z moich ud. Jakie polecacie ćwiczenia? Najlepiej takie do wykonywania samodzielnego w domu. Od wiosny planuję rower i basen ale nie chciałabym tak długo czekać. Pozdrawiam :)

Mam 15 lat i ważę 99 kg. Mam 175 wzrost. To duża nadwaga. Od 6 roku zaczęłam bardzo tyć. W miesiącu potrafilam przybrać 5 kg. Straram się schudnąć, ale mi to jakoś nie wychodzi. Jem dużo slodkiego, a przy uprawianiu sportu mam problemy. Palę papierosy. Jem też duże porcje wieczorem, co jest też niezdrowe. Proszę bardzo o pomoc. Z góry dziekuję i pozdrawiam.

Dzień dobry, w lutym ubiegłego roku trafiłam do psychiatry, który zdiagnozował u mnie anoreksję, co wydaje mi się kompletną bzdurą. Chodziłam przez jakiś czas do psychologa, bo chciałam wyleczyć się z natrętnych myśli po zjedzeniu najmniejszych porcji i natychmiastowego wymiotowania po nich. Zmieniałam psychologów kilka razy, ale z żadnym nie znajdywałam wspólnego języka.

Mój ojciec zrobił mi w domu wielką awanturę, gdy o wszystkim się dowiedział i wrzeszczał jak opętany - „Może kupię Ci od razu trumnę?! Kładź się i umieraj!”. Od tamtej pory patrzą mi na ręce, nawet w szkole. Ojciec zmusza mnie do jedzenia rzeczy typu pizza, fast foody, kiełbasy, mięso i jedzenie, za którym wie, że nie przepadam, a w dodatku, w godzinach nocnych 21-23 i nie rozumie, że ja w tych godzinach nie jem. On tego nie rozumie! W ogóle nie można się przy nim odezwać, bo dostaje się „po pysku” i momentalnie człowiek jest zrównany z ziemią. Nie ma szans na jakąkolwiek rozmowę. On jest despotą i faraonem. Kiedy mieliśmy mieć terapię rodzinną, wydarł się na mnie, że to moje fanaberie i nigdzie jeździć nie będzie. Z krzykiem - „Weź się za siebie głupia dziewucho!”, witał i żegnał mnie każdego dnia.

Wpadłam w bulimię, bo znęca się nade mną psychicznie. Kiedyś to były tylko okresy bulimiczne, kilka dni wymiotowania + przeczyszczacze i dalej głodowanie. Z każdym miesiącem jest coraz gorzej, szczególnie w weekendy, jak jestem w domu. Wymiotuję po 8-9 razy dziennie. Teraz przez ostatnie dwa tygodnie to było po 5-6 razy dziennie, codziennie, zdarza mi się wymiotować krwią. W akademiku jest niby lepiej, ale sytuacje, gdzie ponoszą mnie nerwy, zawsze kończą się w WC. Przed świętami ważyłam 47 kg, przy wzroście 172 cm, teraz 50,4 kg/172 cm (a do wizyty miałam ważyć min. 52 kg). We wtorek miałam kolejną wizytę u mojego lekarza - on o wszystkim wie, mówię mu, jak jest, niczego nie ukrywam, on ciągle ma mnie za anorektyczkę! Leki, które mi przepisał (a wie, że i tak ich nie biorę, ponieważ) zwiększają apetyt, a to mi jest w ogóle niepotrzebne, bo ja staram się odwrócić uwagę od jedzenia, a nie dodatkowo stymulować myśli i pragnienia ku jedzeniu. Powiedział na wizycie, że gdyby nie fakt, że jestem pełnoletnia, i że w związku z tym bez mojej zgody nie może nic zrobić, to już dawno zamknąłby mnie na oddziale, podłączył do sond i siedział przy mnie 24 godz. na dobę, żebym nie wymiotowała, nie brała tabletek i nie ćwiczyła. Że on nie ma mocy sprawczej, bym zaczęła jeść, przestała wymiotować i brać tabletki i żebym przytyła i to wszystko jest w moich rękach, ale że mam się nad tym zastanowić, bo jestem młoda.

Fakt, w tym roku będę miała 19 lat i nie była to moja fanaberia, wiem dlaczego tak się stało. Moja matka i jej siostra miały ED (teraz już nie...), do tego moja patologiczna rodzina. Dorastanie w poczuciu wiecznej winy, kreowanie mnie przez ojca na perfekcjonistkę, do tej pory to robi (np. dlaczego to nie jest poukładane kolor do koloru i wielkość do wielkości? - to do farb i pędzli), przy czym krzyczy i wymusza tę czynność kilka razy. Sama do tego doszłam, bo często rozmawiam z sobą. Chciałabym jednak przestać wymiotować i się przeczyszczać, tylko jak nad tym zapanować, skoro lekarz nie może bez mojej zgody umieścić mnie w ośrodku - moja waga nie gra roli? Nawet gdybym ważyła 30 kg?

Mam 18 lat, od zawsze byłam otyłym dzieckiem, w 2 klasie liceum postanowiłam się odchudzać, w pół roku schudłam 24 kilo (z 96 na 72 kg, wzrost 170 cm) i tu zaczynają się problemy. Nie radzę już sobie, albo głoduję i nie jem nic, piję tylko herbatę z miodem i coca colę light, albo jem wszystko, potrafię przez godzinę zjeść tyle, ile normalnie przez cały dzień albo 2 dni, a później biorę tabletki przeczyszczające - 5 B***. Wyrzuty sumienia nie pozwalają mi spać, ciągle myślę o tym, czy schudnę - moje marzenie 55 kg.

Drugi mój problem, to samotność, mam 18 lat i jeszcze nie miałam chłopaka, wszyscy dookoła zakochani, a ja udaje singla, który lubi samotność. Chciałabym kogoś, kto mnie zrozumie i zaakceptuje, ale wiem, że z tą wagą nic z tego. Mam znajomych i mam przyjaciółkę (szczupła, piękna, która ciągle mówi, że musi się odchudzać, to jak ja mam się czuć, skoro mam nadwagę, a ona niedowagę i się odchudza, wszyscy się w niej kochają, a ja słucham o jej nowych facetach i później w domu płaczę, bo chciałabym chociaż jeden dzień przeżyć tak jak ona). Nie chcę jej zamartwiać i nic jej nie mówię - raz znalazła u mnie B***, ale powiedziałam, że to jednorazowe. Uwierzyła. Rodzice nic nie wiedzą o moich problemach, sądzę, że uznaliby to za fanaberię dla nich, liczy się tylko to, abym świetnie napisała maturę, a ja już nie mogę, nie mam siły żyć i cieszyć się życiem, bo nie widzę w tym żadnego celu, tak bardzo chciałabym być przez chwilę chociaż szczęśliwa...

Witam. Chodzi oto że nie potrafię schudnąć. Ważę prawie 85 kg a moj wzrost wynosi 169 ! Nie wiem co robić i nie wiem jak sobie poradzić. Nie potrafię być chyba silna, już kiedyś próbowałam i lipa wytrzymałam tydzień! A do tego na moim brzuchu mam rozstępy! Jak się ich pozbyć ?! Lubię jeść, ale nie opycham się, słodycze również uwielbiam, ale nie aż tak często i dużo. Pije wodę... alkohol też na imprezach się znajdzie... Nie opycham się  po nocach .... możecie mi pomoc ?!

Mam nadkwasotę już od dłuższego czasu, od roku biorę tabl. typu p***, właściwie nie mogę przestać ich brać, bo znów doskwiera mi uporczywa nadkwasota, niestrawność i mdłości, staram się  jeść w małych ilościach, lekko nie jeść po 18tej, nie piję alkoholu, nie palę, kawę piję taka niskodrażniąca, muszę bo mam niskie ciśnienie, badanie gastroskopowe robiłam w zeszłym roku, lekarz niczego niepokojącego się nie dopatrzył, bakterii też nie miałam.... nie wiem już co z tym począć, czy można tak leki brać przez cały czas? Co zrobić, żeby pozbyć się  tej dolegliwości na długi czas?

Witam, mam 17 lat i nie radzę sobie z przytyciem :(. Przez 2 miesiące potrafię przytyć tylko 1  kg, otóż od małego byłam chuda. Zazwyczaj jest tak że jem śniadanie rano ( jak zdążę bywa że czasami nie zjem) potrafię nie jeść do 16:00 czyli w czasie szkoły, powód ?nie mam ochoty, mam nudności, a jak przyjdzie ból brzucha to nie da się wytrzymać :(. Jak przychodzę ze szkoły to potrafię wszystko zjeść, nie wiem czy udać się do ginekologa chociaż byłam, ale u Anglika, ponieważ mieszkam za granicą. Od roku mam problemy z brakiem okresu, niestety powiedziano mi, że to normalne ponieważ tak działają ,Hormony u nastolatki' i że to niebawem się unormuje chociaż w to zbytnio nie wierzę. Mam 167 cm wzrostu i niestety ważę 45 kg. Proszę jakieś informacje dotyczące diety. Pozdrawiam

Mam prawie 18 lat, 174 cm wzrostu i ważę 56 kg. Od około miesiąca zaczęłam się odchudzać, najpierw odstawiłam słodycze, mięso, potem makaron. Obecnie jem ok. 300 kcal dziennie, a po każdym posiłku mam odruch wymiotny, boję się zjeść cokolwiek, bo od razu widzę siebie jako wielkiego słonia. Wszystko zaczęło się od chamskiego komentarza... Zaczęło zmieniać się moje zachowanie, boję się wychodzić z domu. Kiedy muszę wyjść do szkoły, mam odruch wymiotny. Wszystkim się strasznie przejmuję. Zaczęłam mieć idealny porządek, chorobliwie starać się o dobre oceny - nigdy nie miałam większych problemów w szkole, ale nie było to dla mnie tak ważne. Codziennie potrzebuję mieć plan, którego się ściśle trzymam.

Od jakichś dwóch tygodni chodzę przybita, próbuję z tym walczyć, znaleźć powody do uśmiechu, ale naprawdę nie mogę! Co się stało z tamtą mną? Radosną, wygadaną, szczęśliwą? Koleżanki mówią, że mogę mieć anoreksję, bo nic nie jem i zachowuję się, jakbym miała się lada chwila zabić (czasem mam takie myśli), ale przecież ja mam już 18 lat. Zawsze się odchudzałam, ale nigdy nic poważnego mi nie było. Przecież okres dojrzewania mam za sobą, czy rzeczywiście mogę mieć ED?