Witam! Mam 17 lat i 170 cm wzrostu, ważę 67 kg. Moje problemy z wagą były niemal od zawsze. Jako 9 letnia dziewczynka miałam nadwagę. W wieku 13 lat zmobilizowałam się, wzięłam za siebie i schudłam (przy wzroście 168 ważyłam 48 kg). Lata leciały, stosowałam wciąż tę samą dietę, ale stopniowo zaczęłam dodawać więcej owoców i orzechów. Zanim się obejrzałam miałam 16 lat, aktualny wzrost i wagę - okropną - 69 kg! To było zeszłej zimy. Płakałam, załamałam się, czułam, że to co osiągnęłam- zmarnowałam. Kolejne postanowienie - do wakacji schudnąć do 54 kg. I rzeczywiście na diecie początkowej 800 kcal, potem 400 kcal osiągnęłam swój cel. Myślałam, że wszystko OK, ale bliscy martwili się o mnie, twierdzili, że jestem za chuda. Wydawało mi się to głupie, niedorzeczne.

Zaczęły się wakacje, a wraz z nimi zanik miesiączki totalny + wypadanie włosów, a nawet pogorszył mi się wzrok, kręciło mi się w głowie, byłam osłabiona i ciągle śpiąca. Wystraszyłam się. Zaczęłam jeść, ale tak, że momentami objadałam się bez granic - tłumacząc sobie, że następnego dnia zastosuję dietę - do tej pory jej nie zastosowałam, a przyzwyczajenie pozostało. W efekcie wróciłam do wagi początkowej. Nie wiem co teraz. Mam rzadkie ciało na udach. Porobiły mi się rozstępy. Czuję się masakrycznie, nie akceptuję swojego ciała, przeraża mnie fakt, że nie mieszczę się w swoje ubrania z wakacji. Jednocześnie nie umiem już radzić sobie z napadami wilczego głodu. Chcę od jutra zastosować nową dietę - białkową. Czy ona mi pomoże? W ogóle co mi pomoże? Dietetyk - racja, ale nie chcę pociągać rodziców na taki wydatek...

Dzień dobry Pani. Piszę, ponieważ zainteresowała mnie Pani wypowiedź odnośnie odpowiedzi na pytanie "Jak wyjść z kompulsywnego objadania się?". Moja siostra od 7 lat zmaga się z zaburzeniami odżywiania. Na początku była anorektyczką, od kilku lat jest bulimiczką. Dlatego postanowiłam napisać do Pani. Bardzo proszę o podpowiedź, jak jej można pomóc? Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy jak to naprawdę wygląda. Mieszkałyśmy w innych miastach. Teraz od kilku miesięcy mieszkamy znowu razem i widzę to naocznie i jestem przerażona. Chcę jej pomóc, lecz nie wiem jak. Każdego dnia widzę jak się z tym wszystkim męczy: jedzenie + codzienność typu szkoła, znajomi itp., życie... po prostu serce się kraje. I tak dzień za dniem.

Chodzi od roku do psychologa, jednak terapia nic nie daje. Ona sama powiedziała, że zatoczyła koło. Zastanawiam się dlaczego nie pomogła. Dlaczego nie widać efektów. Raz w tygodniu godzina, czasem dwa razy w tygodniu przez cały rok - wydawało mi się, że to pomoże. W czym może tkwić problem? Przy tym mam pytanie, czy psycholog to samo, co psychoterapeuta? Może po prostu jest u złej osoby, w sensie nieodpowiedniej dla jej problemów? Co robimy nie tak? Jak znaleźć specjalistę, z którym praca przyniesie wyniki? Chciałam także zapytać, czy w przypadku tak długiego czasu trwania tych zaburzeń, to czy u niej też można postawić na "zestaw" opisany przez Panią: psychoterapeuta + dietetyk + dieta 4-5 posiłków dziennie + dzienniczek posiłków? Czy zna Pani godnego polecenia psychoterapeutę z Wrocławia i okolic, z którym praca mogłaby jej pomóc wyrwać się z tej beznadziejnej choroby? Pozdrawiam serdecznie. Proszę także o kontakt mailowy.

Witam, mam 20 lat, 160 cm i 47 kg. Ogólnie jestem chuda - nogi i ręce jak patyki, tyłek też mały. Jednak mam dosyć duży biust i duży brzuch. Brzuch jest naprawdę duży, nie jakaś tam fałdka. Odkąd pamiętam mam ten problem. Mam go dosyć. Może jakieś skuteczne porady? Stosowałam 6w i nie bardzo mi to szło. Niestety obecnie też nie mam czasu na żadne ćwiczenia... POMOCY!

Witam, potrzebuję natychmiastowej pomocy. Muszę schudnąć 13 kg w 3 tygodnie i nie wiem, jak to zrobić. Znaczy wiem wszystko o dietach i ćwiczeniach, wyczytałam z biologi człowieka i z tego zdawałam maturę. Wiem, że trzeba ćwiczyć, regularnie jeść. Ale największy problem to psychika, jeszcze 2 miesiące temu byłam szczęśliwa, miałam 43 kg i wszystko było ok. Ale ostatnio przytyłam z 10 kg, mam ok. 50, jestem załamana, chcę się powiesić. Ma to związek z przeprowadzką itd. Załamałam się nie chciało mi się ćwiczyć, chociaż wcześniej regularnie to robiłam. Wszystkie smutki i problemy zajadałam, i doszłam do 50 kg. Nie mogę patrzeć na siebie w lustrze, płaczę i chcę się zabić, i dalej jem. To silniejsze ode mnie, jak 1 dzień jest lepiej, to kolejnego znów się obżeram, potem wymiotuję albo i nie, i mam ochotę się zabić, nie wiem co robić. Pomocy! Z góry dziękuję, jesteś moją ostatnią nadzieją. Pozdrawiam, spasiona191