Mam 12 lat, 159 cm i ważę 50 kg. Wiem, że masa jest prawidłowa, dlatego nie chcę jej zrzucać, chcę jedynie zgubić brzuch. Mam 74 cm w pasie, to bardzo dużo. Proszę o jakiś tygodniowy jadłospis, żebym mogła trochę zrzucić sadła. Chcę też zgubić tłuszcz z ud i pupy. Proszę też o jakieś ćwiczenia. 1-2 razy w tygodniu jeżdżę konno, w wakacje prawie codziennie. Na wf-ie ćwiczę regularnie, chodzę na treningi, ćwiczę brzuszki w domu i nic to nie daje. Pomocy!

Witam... Mam 15 lat, 173 cm wzrostu a moja waga to 64 kg;[... Co mam zrobić, żeby schudnąć?... Help;] Kiedyś robiłam dziennie 200 brzuszków, do tego dużo innych ćwiczeń na inne partie ciała, raczej nic mi nie dały;[ i nie jestem zadowolona z tego, co widzę w lustrze. Uważam, że moje ciało nie ma takiego kształtu, jaki chciałabym, aby miało.... Już w wieku 14 lat miałam swoją pierwszą dietę. Nie choruję na choroby przewlekłe. Co mam zrobić? Jak się odchudzać? Jakie ćwiczenia stosować? Oczywiście nie chcę wyglądać jak anorektyczka;] Z góry dzięki;]..;*

65 kg, 18 lat, kobieta. Jestem uczennicą, w ciągu prawie całego dnia mój tryb życia jest siedzący, ale staram się w miarę możliwości uprawiać jakiś sport, głównie siatkówkę, którą bardzo lubię. Ograniczałam słodycze. Słodkich napojów nie pijam w ogóle. Mój jadłospis: 6:00 - śniadanie: np. kromka chleba z żółtym serem i pomidorem 11:00 - II śniadanie: kanapka z pomidorem + owoc 15:00 - 16:00 – obiad: brokuły, fasolka szparagowa + makaron ryżowy (nie jadam mięsa i wędlin) 18:00 – kolacja: tutaj różnie bywa, głównie pieczywo + żółty ser, pomidor, ogórek. Wieczorem staram się już nie jeść, ale zawsze jakiś owoc wpadnie mi w ręce. Piję tylko niegazowaną wodę mineralną i miętę. Mam niedoczynność tarczycy od 5 lat.

Waga 120 kg, 169 cm wzrostu, 30 lat. Pracuję fizycznie od 5.00 rano, w godzinach nienormowanych, do godziny 17.00-19.00. W weekendy nawet do 20.00. Wcześniej jeździłem na rowerku stacjonarnym i chodziłem 4 dni w tygodniu na siłownię. Teraz moja aktywność fizyczna oprócz pracy jest minimalna (pracuję w cukierni non stop na stojąco), stosowałem diety niskowęglowodanowe, ale za to wysokobiałkowe. Nie używałem soli, jadłem warzywa i mięso gotowane na parze. W mojej rodzinie są osoby otyłe, zwłaszcza babcia i mama.

Raczej nie choruję na choroby, które mogą być przyczyną otyłości. Aczkolwiek mam nadciśnienie, które leczę i podwyższony cukier oraz lekkie problemy z wątrobą, też leczę. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe. Piję dużo wody mineralnej, smakowe (truskawka, jabłko). Jeśli chodzi o posiłki, to niestety nie trzymam się godzin, jem zazwyczaj po pracy, niezależnie o której wrócę i czasem podjem w pracy jak znajdę czas.

Witam! Chciałabym schudnąć. Ważę 60-62 kg przy wzroście 165 cm. Mam 12 lat i jestem dziewczyną. Nie podejmowałam wcześniejszych prób odchudzania się. W mojej rodzinie występuje nadwaga o dwa pokolenia wstecz. Nie choruję na żadną chorobę przewlekłą. Prowadzę w miarę siedzący tryb życia. Dodam jeszcze, że nie mogę przejść obojętnie obok lecza, gołąbków i omletów z ostrym farszem.

Jeżeli mój psychiatra, do którego jeżdżę na kontrole i który przepisał mi leki antydepresyjne (muszę je brać ok. co 1 miesiąc), nie uzna mnie za wyleczonego z anoreksji do 18 roku życia (mam 17 lat), to będę uznany za chorego psychicznie i wpiszą mi w papiery chorobę? Czy nie? Czy po 18 latach mogę zrezygnować z leczenia, jeśli nie będę chciał? Proszę o pomoc w tej kwestii. Kolejne pytanie, czy mają prawo z powrotem zamknąć mnie w szpitalu, bez mojej zgody? Czy jeżeli odmówię brania leków, to mogą mnie wsadzić do szpitala?

Odchudzać zaczęłam się dawno temu, gdy ważyłam jeszcze 68 kg. Potem doszło większe ograniczenia jedzenia i wyczerpujące ćwiczenia. W tej chwili ważę 44 kg przy wzroście 164 cm. Nie umiem sobie sama z sobą poradzić. Od czasu do czasu mam ,,napady'' obżarstwa, po czym albo okropnie dużo ćwiczę, albo zażywam tabletki przeczyszczające. Nie wiem co mam zrobić. Chcę być chudsza, ale waga się zatrzymała, razem z miesiączką i dobrym nastrojem;/

Jestem 19-letnią dziewczyną, mam 168 cm wzrostu i nie wiem ile ważę, ponieważ boję się na nią wejść. Ostatnio (miesiąc temu) było to coś między 44-47 kg. Jestem załamana, bo nie potrafię sobie radzić z jedzeniem. Jako dziecko byłam bardzo pulchna, razem z moją siostrą potrafiłyśmy zjeść bochenek chleba na jeden posiłek. Miałam nadwagę, najwięcej ważyłam 54 kg przy 157 cm i 63 kg przy 168 cm. Moja mama odkąd pamiętam była na diecie, z małym jednak skutkiem, ale ja wiedziałam co robić, żeby schudnąć. Udało mi się to, kiedy poszłam do liceum, w kilka miesięcy moja waga spadła z 63 do 47 kg.

Przyznam, kiedy tyle ważyłam ciągle kłóciłam się z rodzicami, a inni wmawiali mi chorobę. Nie miałam okresu, ale czułam się świetnie. Byłam zadowolona ze swojego wyglądu i potrafiłam cieszyć się życiem, nie szukając ucieczki od codzienności w jedzeniu. Niestety, zostałam zmuszona do przytycia, żeby dostać miesiączkę. Zaczęłam objadać się w weekendy, najpierw były to tylko niedziele, później soboty, a potem nawet piątki i poniedziałki. Jadłam bardzo dużo słodyczy, ulubionych ciast i lodów. Jednak to nie dawało mi zadowolenia, przeciwnie, jedzenie sprawiało, że po minucie przyjemności, kiedy to zjadałam - moje ulubione wafelki, robiłam się wściekła. Miałam ogromny brzuch i ciągłe problemy żołądkowe. Trwało to ok. 1,5 miesiąca, wtedy to postanowiłam, że się odchudzam. Miałam już okres, więc nie było powodu, żebym dalej jadła. Szczególnie, kiedy mój wujek powiedział, że wyglądam normalnie, ale nie jestem zbyt chuda. To przelało czarę goryczy.

Od lipca 2008 do lutego 2009 roku z 54 kg (tyle ważyłam po okresie objadania się w wakacje i po jednym z napadów) schudłam do 42 kg. Kiedy moi rodzice denerwowali się, że jestem anorektyczką, a nie normalną dziewczyną, ja tryumfowałam. Gdy ktoś mówił mi, że wyglądam okropnie, to tłumaczyłam sobie, że po prostu zazdrości. Uwielbiam oglądać zdjęcia z tamtego okresu, bo byłam wtedy uosobieniem szczęścia. Jednak wszystko co dobre, kiedyś się kończy, od pół roku znowu nie miałam okresu, a grypa żołądkowa przyprawiła mnie o ogromny strach, że coś złego się ze mną dzieje. Znowu przytyłam, ale już bez napadów, że wpychałam sobie do buzi wszystko.

Dostałam okres i po wakacjach, kiedy okazało się, że ważę 53 kg postanowiłam znowu przejść na dietę. Od poniedziałku do piątku miałam jeden jadłospis: śniadanie - 50g serka wiejskiego light, otręby i 20g płatków zbożowych naturalnych obiad - zupa warzywna, talerz kolacja - sałatka z pomidora,ogórka i sałaty (po ok 100g) i kilka wafli ryżowych. Jednak w weekend pozwalałam sobie na więcej: piątek - ulubione płatki z owocami na kolację, sobota - na śniadanie to samo, na obiad i kolację najczęściej jakieś słodycze niedziela - początkowo były to słodycze i rodzinne obiadki z mięsem i ziemniakami, później tylko słodycze. Ważyłam ok. 44 kg i nie byłam zadowolona z tego, że nie potrafię żyć bez słodyczy i jeść mniej w weekend.

Kiedy przeprowadziłam się z domu, ok. 2 miesięcy temu, wreszcie udało mi się schudnąć, a moja siostra powiedziała, jak mnie zobaczyła: „Coś ty ze sobą zrobiła?”. Byłam strasznie dumna. Niestety od miesiąca objadam się, a mój brzuch jest ogromny, boję się wejść na wagę, okresu nie mam od 3 miesięcy. Strasznie wypadają mi włosy i mam ciągłe wahania nastrojów. Chcę się zacząć odchudzać, ale najczęściej moja chęć mija po śniadaniu i znowu coś jem. Pomóżcie, co mam robić? Moim dużym problemem jest jeszcze to, że strasznie puchnie mi twarz i nogi. Czym to może być spowodowane? Będę wdzięczna za odpowiedź i serdecznie pozdrawiam.