Witam, wydaje mi się, że wolno spada mi masa ciała! Obecnie ważę 76 kg przy wzroście 165 cm, urodziłam dwójkę dzieci i dużo przytyłam! Aktywność fizyczna tylko przy dzieciach, w ciągu dnia nie mam kiedy ćwiczyć, a wieczór jestem wyczerpana i nie mam na nic siły! Wcześniej odchudzałam się wiele razy, najwięcej schudłam po pierwszym dziecku, sama dobrałam dietę, jadłam warzywa, owoce, piłam dużo wody, zmniejszyłam porcję, ale jadłam częściej, zero cukru, wtedy schudłam 10 kg!

Ostatnio po drugim dziecku przytyłam 10 kg i znów próbuję się odchudzać, sama, jednak schudłam tylko 3 kg i na tym waga stanęła. Próbowałam dietę dr. Dukana, schudłam 5 kg w 3 tyg. Na początku czułam, że jest bardzo fajna, ale później czułam się słaba, a przy dzieciach trzeba dużo siły! W rodzinie nie występuje nadwaga ani otyłość! Nie mam żadnych chorób!

Mój jadłospis: 9.00 - śniadanie (2 kromki chleba z pełnego ziarna lub graham, 2 plasterki chudej szynki, pół pomidora lub 2 jajka i 2 kromki chleba z pełnego ziarna, lub 2 parówki i 2 kromki chleba!) 12.00 - obiad (2 skrzydełka 1 ogórek konserwowy, pół pomidora, 1 kromka chleba, 2 łyżki sałaty lub chudy rosołek z 2 kromkami chleba) 18.00 - kolacja (wygląda tak jak śniadanie! Czasami, ale nie zawsze, jakieś przekąski np. marchew, jabłko, pomarańcza, banan) 23.00 - do spania wypijam od 2 do 3 litrów wody!

Ostatnio na takiej diecie chudnę po 0,5 kg dziennie, lecz czasami nawet w ogóle lub przybędzie 0,5 kg, ważę się zawsze przed śniadaniem! Wydaje mi się, że wolno chudnę. Czy taki jadłospis jest dobry? Ile powinnam ważyć? Chciałabym przynajmniej 60 kg! Ile czasu potrzeba by zrzucić 16 kg?

Witam, mam 17 lat, 160 cm wzrostu i 58 kg wagi. 4 miesiące temu przeszłam na popularną ostatnio dietę proteinową i schudłam 7 kg w trakcie miesiąca, jednak przerwałam dietę, ponieważ bardzo bolał mnie brzuch, ponadto przez cały czas byłam zmęczona i nie miałam na nic siły. Chciałabym znaleźć odpowiednią, zdrową dietę, która nie jest tak wyczerpująca dla organizmu. Mam problem z jedzeniem regularnych posiłków, gdyż zwykle się spieszę i nie mam czasu. Próbowałam ćwiczeń, ale zwykle rezygnuję po tygodniu lub dwóch, bo nie przynoszą rezultatów. Co jeszcze mogę zrobić?

Mam 12 lat, 159 cm i ważę 50 kg. Wiem, że masa jest prawidłowa, dlatego nie chcę jej zrzucać, chcę jedynie zgubić brzuch. Mam 74 cm w pasie, to bardzo dużo. Proszę o jakiś tygodniowy jadłospis, żebym mogła trochę zrzucić sadła. Chcę też zgubić tłuszcz z ud i pupy. Proszę też o jakieś ćwiczenia. 1-2 razy w tygodniu jeżdżę konno, w wakacje prawie codziennie. Na wf-ie ćwiczę regularnie, chodzę na treningi, ćwiczę brzuszki w domu i nic to nie daje. Pomocy!

Witam... Mam 15 lat, 173 cm wzrostu a moja waga to 64 kg;[... Co mam zrobić, żeby schudnąć?... Help;] Kiedyś robiłam dziennie 200 brzuszków, do tego dużo innych ćwiczeń na inne partie ciała, raczej nic mi nie dały;[ i nie jestem zadowolona z tego, co widzę w lustrze. Uważam, że moje ciało nie ma takiego kształtu, jaki chciałabym, aby miało.... Już w wieku 14 lat miałam swoją pierwszą dietę. Nie choruję na choroby przewlekłe. Co mam zrobić? Jak się odchudzać? Jakie ćwiczenia stosować? Oczywiście nie chcę wyglądać jak anorektyczka;] Z góry dzięki;]..;*

65 kg, 18 lat, kobieta. Jestem uczennicą, w ciągu prawie całego dnia mój tryb życia jest siedzący, ale staram się w miarę możliwości uprawiać jakiś sport, głównie siatkówkę, którą bardzo lubię. Ograniczałam słodycze. Słodkich napojów nie pijam w ogóle. Mój jadłospis: 6:00 - śniadanie: np. kromka chleba z żółtym serem i pomidorem 11:00 - II śniadanie: kanapka z pomidorem + owoc 15:00 - 16:00 – obiad: brokuły, fasolka szparagowa + makaron ryżowy (nie jadam mięsa i wędlin) 18:00 – kolacja: tutaj różnie bywa, głównie pieczywo + żółty ser, pomidor, ogórek. Wieczorem staram się już nie jeść, ale zawsze jakiś owoc wpadnie mi w ręce. Piję tylko niegazowaną wodę mineralną i miętę. Mam niedoczynność tarczycy od 5 lat.

Waga 120 kg, 169 cm wzrostu, 30 lat. Pracuję fizycznie od 5.00 rano, w godzinach nienormowanych, do godziny 17.00-19.00. W weekendy nawet do 20.00. Wcześniej jeździłem na rowerku stacjonarnym i chodziłem 4 dni w tygodniu na siłownię. Teraz moja aktywność fizyczna oprócz pracy jest minimalna (pracuję w cukierni non stop na stojąco), stosowałem diety niskowęglowodanowe, ale za to wysokobiałkowe. Nie używałem soli, jadłem warzywa i mięso gotowane na parze. W mojej rodzinie są osoby otyłe, zwłaszcza babcia i mama.

Raczej nie choruję na choroby, które mogą być przyczyną otyłości. Aczkolwiek mam nadciśnienie, które leczę i podwyższony cukier oraz lekkie problemy z wątrobą, też leczę. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe. Piję dużo wody mineralnej, smakowe (truskawka, jabłko). Jeśli chodzi o posiłki, to niestety nie trzymam się godzin, jem zazwyczaj po pracy, niezależnie o której wrócę i czasem podjem w pracy jak znajdę czas.

Jeżeli mój psychiatra, do którego jeżdżę na kontrole i który przepisał mi leki antydepresyjne (muszę je brać ok. co 1 miesiąc), nie uzna mnie za wyleczonego z anoreksji do 18 roku życia (mam 17 lat), to będę uznany za chorego psychicznie i wpiszą mi w papiery chorobę? Czy nie? Czy po 18 latach mogę zrezygnować z leczenia, jeśli nie będę chciał? Proszę o pomoc w tej kwestii. Kolejne pytanie, czy mają prawo z powrotem zamknąć mnie w szpitalu, bez mojej zgody? Czy jeżeli odmówię brania leków, to mogą mnie wsadzić do szpitala?

Odchudzać zaczęłam się dawno temu, gdy ważyłam jeszcze 68 kg. Potem doszło większe ograniczenia jedzenia i wyczerpujące ćwiczenia. W tej chwili ważę 44 kg przy wzroście 164 cm. Nie umiem sobie sama z sobą poradzić. Od czasu do czasu mam ,,napady'' obżarstwa, po czym albo okropnie dużo ćwiczę, albo zażywam tabletki przeczyszczające. Nie wiem co mam zrobić. Chcę być chudsza, ale waga się zatrzymała, razem z miesiączką i dobrym nastrojem;/

Jestem 16-letnią kobietą o wzroście 168 cm i wadze 55 kg. Na wakacje w 2009 roku 8 lipca trafiłam do Szpitala Zdroje w Szczecinie na Oddział Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej. Pod koniec sierpnia wyszłam stamtąd. Leczyłam się na anoreksję. Moja najmniejsza waga, przy której trafiłam tam, to 41 kg. Dziś jest lepiej, choć raz przybieram na wadze, a raz tracę... niedużo, ale jednak. Przybieram, bo objadam się, a chudnę też ze względów stresowych, gdyż zżera mnie stres, więc są wahania wagi - nieduże, bo od 1 do 2 kg.

Przez pierwszy miesiąc przebywania w domu było w miarę dobrze (nie przejadałam się, jadłam często, ale w mniejszych ilościach, oczywiście bez żadnych wstrętów do jedzenia, bo jem wszystko, zarówno tłuste jak i słodkie. Byłam szczęśliwa, pełna sił i radości do życia, niczym się nie przejmowałam). Później zaczęły się pojawiać problemy (zaparcia, wzdęcia, objadanie się, oczywiście bez wymiotów i bez stosowania żadnych środków przeczyszczających, częste bóle brzucha, żołądka, kolki żołądkowe, bóle głowy, a nawet chwilowe zawroty głowy). Na dzień dzisiejszy nie mam już tych objawów. Czasem tylko się zdarza ból głowy czy senność.

Nie czuję dużej radości z życia. Ciągle trzymam w sobie złość do mamy i brata, że zamknęli mnie w tym szpitalu. Denerwuje mnie również często mama, np. tym, że ciągle wypytuje mnie i mówi o jedzeniu (o niczym innym nie chce ze mną rozmawiać). Inaczej traktuje mnie, a inaczej brata. Jak ja się źle czuję, to powtarza mi, że jak coś zjem, to się lepiej poczuję (chociaż nie mam na nic ochoty, gdyż ciągle jest mi niedobrze), a jak tego nie zrobię, to zaczyna mnie obrażać i wypominać o anoreksji. W przypadku brata, jak on nie chce jeść, to jego nie zmusza. Podam też inny przykład. Jak ja nie zjem obiadu, to zaczyna się to samo wypominanie, a jak brat nie zje, to nawet ją to nie obchodzi. Jak ja zajmuję się gimnastyką, to się czepia, że pewnie chcę schudnąć, a brata ciągle namawia, żeby chodził na jakiś sport. Dlatego nie czuję żadnej radości z życia.

Jedynie przy kim czuję się szczęśliwa i z kim mogę o wszystkim porozmawiać to Andrzej (były chłopak mamy, z którym zerwała znajomość, kiedy byłam w szpitalu). Dla mnie to był wielki szok, gdy mi o tym powiedziała. Obwiniałam się o to zerwanie, że pewnie przeze mnie. I tak po tym jak wróciłam ze szpitala, kontaktowałam się z nim, choć mama o tym nie wiedziała. Na dzień dzisiejszy się pogodzili za moją sprawą, ale się ze sobą nie spotykają często. Gdzieś raz na 2 tygodnie. On mnie nie wypytuje o jedzenie, tak jak robi to mama. Z nim można o wielu rzeczach porozmawiać. Jak byłam w szpitalu to ciągle myślałam, że jak wyjdę, to będziemy szczęśliwą rodziną.

Mam jeszcze problem z przyjściem okresu. Ciągle go nie ma, a ja tak bym chciała, żeby się pojawił. Nie wiem co dalej robić. Każdy dzień jest taki sam. Dobrze, że przynajmniej na tańce się zapisałam, gdyż tam się rozluźniam. Od razu mówię, że chodziłam przez około rok do psychologa (kobiety), ale nic mi nie pomagała. Co z tego, że ja jej wszystko mówiłam. Ona i tak nie mówiła, o tym co myślę mamie. Trudno mi żyć, choć są dni wesołe, ale zdarzają się raz na 2 miesiące. Proszę o pomoc, bo ciężko mi w życiu.

Jestem 19-letnią dziewczyną, mam 168 cm wzrostu i nie wiem ile ważę, ponieważ boję się na nią wejść. Ostatnio (miesiąc temu) było to coś między 44-47 kg. Jestem załamana, bo nie potrafię sobie radzić z jedzeniem. Jako dziecko byłam bardzo pulchna, razem z moją siostrą potrafiłyśmy zjeść bochenek chleba na jeden posiłek. Miałam nadwagę, najwięcej ważyłam 54 kg przy 157 cm i 63 kg przy 168 cm. Moja mama odkąd pamiętam była na diecie, z małym jednak skutkiem, ale ja wiedziałam co robić, żeby schudnąć. Udało mi się to, kiedy poszłam do liceum, w kilka miesięcy moja waga spadła z 63 do 47 kg.

Przyznam, kiedy tyle ważyłam ciągle kłóciłam się z rodzicami, a inni wmawiali mi chorobę. Nie miałam okresu, ale czułam się świetnie. Byłam zadowolona ze swojego wyglądu i potrafiłam cieszyć się życiem, nie szukając ucieczki od codzienności w jedzeniu. Niestety, zostałam zmuszona do przytycia, żeby dostać miesiączkę. Zaczęłam objadać się w weekendy, najpierw były to tylko niedziele, później soboty, a potem nawet piątki i poniedziałki. Jadłam bardzo dużo słodyczy, ulubionych ciast i lodów. Jednak to nie dawało mi zadowolenia, przeciwnie, jedzenie sprawiało, że po minucie przyjemności, kiedy to zjadałam - moje ulubione wafelki, robiłam się wściekła. Miałam ogromny brzuch i ciągłe problemy żołądkowe. Trwało to ok. 1,5 miesiąca, wtedy to postanowiłam, że się odchudzam. Miałam już okres, więc nie było powodu, żebym dalej jadła. Szczególnie, kiedy mój wujek powiedział, że wyglądam normalnie, ale nie jestem zbyt chuda. To przelało czarę goryczy.

Od lipca 2008 do lutego 2009 roku z 54 kg (tyle ważyłam po okresie objadania się w wakacje i po jednym z napadów) schudłam do 42 kg. Kiedy moi rodzice denerwowali się, że jestem anorektyczką, a nie normalną dziewczyną, ja tryumfowałam. Gdy ktoś mówił mi, że wyglądam okropnie, to tłumaczyłam sobie, że po prostu zazdrości. Uwielbiam oglądać zdjęcia z tamtego okresu, bo byłam wtedy uosobieniem szczęścia. Jednak wszystko co dobre, kiedyś się kończy, od pół roku znowu nie miałam okresu, a grypa żołądkowa przyprawiła mnie o ogromny strach, że coś złego się ze mną dzieje. Znowu przytyłam, ale już bez napadów, że wpychałam sobie do buzi wszystko.

Dostałam okres i po wakacjach, kiedy okazało się, że ważę 53 kg postanowiłam znowu przejść na dietę. Od poniedziałku do piątku miałam jeden jadłospis: śniadanie - 50g serka wiejskiego light, otręby i 20g płatków zbożowych naturalnych obiad - zupa warzywna, talerz kolacja - sałatka z pomidora,ogórka i sałaty (po ok 100g) i kilka wafli ryżowych. Jednak w weekend pozwalałam sobie na więcej: piątek - ulubione płatki z owocami na kolację, sobota - na śniadanie to samo, na obiad i kolację najczęściej jakieś słodycze niedziela - początkowo były to słodycze i rodzinne obiadki z mięsem i ziemniakami, później tylko słodycze. Ważyłam ok. 44 kg i nie byłam zadowolona z tego, że nie potrafię żyć bez słodyczy i jeść mniej w weekend.

Kiedy przeprowadziłam się z domu, ok. 2 miesięcy temu, wreszcie udało mi się schudnąć, a moja siostra powiedziała, jak mnie zobaczyła: „Coś ty ze sobą zrobiła?”. Byłam strasznie dumna. Niestety od miesiąca objadam się, a mój brzuch jest ogromny, boję się wejść na wagę, okresu nie mam od 3 miesięcy. Strasznie wypadają mi włosy i mam ciągłe wahania nastrojów. Chcę się zacząć odchudzać, ale najczęściej moja chęć mija po śniadaniu i znowu coś jem. Pomóżcie, co mam robić? Moim dużym problemem jest jeszcze to, że strasznie puchnie mi twarz i nogi. Czym to może być spowodowane? Będę wdzięczna za odpowiedź i serdecznie pozdrawiam.