Mam 17 lat. Od kwietnia tego roku jestem chora na anoreksję. Przez ok. 1,5 miesiąca z 52 kg schudłam do 38 kg przy wzroście 168 cm. Od 10 czerwca leżałam w szpitalu psychiatrycznym, z którego uciekłam 1 sierpnia. Przybralam tam na wadze do 44 kg. Teraz ważę 47 i chcę przytyć. Czy miesiączka powróci, gdy przytyję, czy też zależy to od innych czynników? Bardzo się też martwię, czy nie będę miała nawrotów choroby, skoro nie ukończyłam terapii. Jednak ja czuję w sobie taką siłę i chęci, by żyć, że nie mam zamiaru znów się głodzić. Anoreksja to przecież nie jest wyjście z problemów. Bo wreszcie otrzymałam od mamy i ludzi zrozumienie, docenienie i wsparcie. Zainteresowali się mną i dostrzegli moje wartości dopiero wtedy, gdy stałam się wyniszczona i teraz zmieniam swoje życie. Dlatego też boję się, że gdy znów czymś się załamię, to moja radość codzienności się skończy i znów przestanę jeść, tak jak robiłam to przez 1,5 miesiąca :(

Zastanawiam się też, czy nie przerodzi się to w bulimię, bo ja bardzo lubię jeść i mam ochotę na wszystko i dużo. Ciągle chodzę najedzona, czasem aż przejedzona. Proszę o zrozumienie i poradę. Z góry dziękuję.

Mam problem ze sobą. Od 3 lat zmagam się z odchudzaniem. Zawsze miałam bardzo niską samoocenę wynikającą głównie z dzieciństwa, ale nigdy na taką skalę jak teraz. Na chwilę obecną mam 17 lat i ważę ok. 51 - 52 kg przy wzroście 166 cm. Jest jednak jedno ale. Odkąd pamiętam cierpię na tzw. wilczy głód. Podczas napadu jestem w stanie zjeść dosłownie wszystko, w mega ilościach. Kiedyś towarzyszyły temu tylko wyrzuty sumienia i ciągłe próby odchudzania 'od jutra'. Teraz od trzech miesięcy regularnie wymiotuję, nawet po nie tak dużych ilościach spożywanych pokarów - podczas napadów, głównie po zjedzeniu słodyczy. Czuje wstręt do siebie i swojego ciała, kiedy patrzę na siebie w lustrze, mam łzy w oczach. Na zmianę głodzę się, by potem najeść się podczas napadu i zwymiotować. Ciągle mam rany w przełyku, bóle gardła, ranki na palcach. Z jednej strony wiem co robię, jak destrukcyjnie na siebie działam, chciałabym sobie pomóc, coś z tym zrobić, a z drugiej strony panicznie boję się przytyć, nie wyobrażam sobie inaczej - jeść coś bez wyrzutów sumienia i nie wymiotując. Cokolwiek zjem, moja pierwsza myśl - toaleta. Nie wiem co ze sobą robić, nie mam już siły. Czuję się grubo. Kiedy wymiotuję mam wyrzuty sumienia, kiedy nie zwymiotuję jeszcze większe...