Witam! Mam 32 lata, 170 cm wzrostu, waga 57-59 kg, jestm kobietą. Pracuję w biurze, do pracy chodzę piechotą, 2 razy w tygodniu uczęszczam na zajęcia fitness, w domu staram się także poćwiczyć ok. 15 minut. Nie wiem, czy moje menu jest prawidłowe, ponieważ mam często "napady" na słodycze, chleb, żółty ser. Ok. 5:30- 6:30 piję kawę z mlekiem 2%, jem śniadanie: płatki z jogurtem naturalnym i owoc lub kromkę chleba razowego z 2 plastrami wędliny drobiowej, 1-2 rzodkiewki, ogórek kiszony oraz 100 g sera chudego. Ok. 9:30-10:00 jem kanapkę (2 kromki) z pieczywa żytniego z wędliną drobiową (2 plastry), sezonowe warzywo lub bułka sojowa z twarogiem naturalnym z sezonowym warzywem. Ok. 13:00 piję 200-250 g jogurtu naturalnego/lub naturalny +owocowy, jabłko. Ok. 16:00 obiad - zupa (z makaronem, ryżem lub kaszą, gotowanym kurczakiem) lub II danie typu leczo, porcja mięsa, ryba z ziemniakami, ryżem lub makaronem, surówka. Ok. 19:00 lekka kolacja (kromka pieczywa chrupkiego z kefirem lub jogurt z ziarnami lub ryba w galarecie). W ciągu dnia piję herbaty ziołowe typu pokrzywa, rumianek, herbatę zieloną i wodę.

Proszę o opinię, czy dostarczam odpowiednią ilość poszczególnych pokarmów? Charakter pracy pozwala na jeden posiłek w postaci kanapki, a jogurt czy kefir musi być w wersji do picia. Jak walczyć z apetytem na słodycze - jeść raz w tygodniu, zrezygnować w ogóle? Pozdrawiam.

Kiedyś szybko przytyłam i zaczęłam się odchudzać przy pomocy Meridii. Ciągle było mi "mało" i schudłam tak, że byłam już na skraju niedowagi. Cieszyłam się, że w końcu jestem chuda i mogę mieć kontrolę nad tym, co wkładam do ust. Wydawało mi się, że nauczyłam się racjonalnie odżywiać. Po jakimś czasie stopniowo zaczęły się pojawiać "napady objadania". Coraz więcej i więcej, coraz bardziej kaloryczne produkty. Teraz praktycznie nie ma dnia, żeby się nie obiadać. Najgorsze są noce, wybudzam się i pałaszuję lodówkę. Co mogę z tym zrobić? Może to jakaś nerwica? W czasie takiego napadu jem bez opamiętania, nie mogąc przestać i nie czując sytości. Następnego dnia czuję się zmęczona i brak mi energii. Prowadzę dość aktywny tryb życia, jednak jak mam chwilę wolną i siedzę w domu bez zajęcia to dopadają mnie takie napady kompulsywnego jedzenia. Często rezygnuję z czegoś ważnego, ze spotkań towarzyskich, sportu na koszt jedzenia :/ Boję się, że kiedyś przez to nie pójdę do pracy, bo tak sie objem, że nie będę w stanie... Proszę o radę.

Mam 16 lat, 166 cm i ważę 45 kg. Jeszcze niecały rok temu ważyłam 60 kg; jadłam w nocy, codziennie pizza, wielka paczka chipsów, lody, bułki z dżemem tuż przed spaniem, a także mnóstwo soli; ogólnie rzecz biorąc - niezdrowo. Zaczęłam mieć problemy z cerą, bolał mnie brzuch. Postanowiłam to zmienić. Zaczęło się od całkowitego wyeliminowania słodyczy (z tym mi poszło łatwo, wolę słone, smażone, fast foody), potem jedzenie do godziny 18. Potem już jakoś samo się potoczyło, niejedzenie po 17, zakaz masła, wieprzowiny, smażenie bez tłuszczu, 0 fast foodów.

Jednak od czerwca jeszcze się to zmieniło: jazda rowerem codziennie 5-15 km, basen 3 x w tygodniu, wszystko "light", bez tłuszczu, gotowanie na parze, na obiad owoce, kalafior albo fasolka. Teraz w roku szkolnym jest już trochę lepiej. Jem ryby, mięso (tylko z indyka lub kurczaka), jogurty naturalne, serki i mleko 0% tłuszczu. Codziennie planuję sobie, co i na której przerwie będę jadła, w jakich ilościach. Przepisy niskokaloryczne znam na pamięć. Nie jem makaronu, rzadko ciemny ryż, kaszę, mleko 0,5% z otrębami, rzadko ze zwykłymi płatkami, nie jem po 18-tej, owoce przed obiadem, bo mają wysoki IG.

We wrześniu znajomi dziwili się jak schudłam, byłam dumna jak paw z tego powodu, nadal jestem, pokonałam siebie i swoje słabości, pokazałam silną wolę! Kilku nauczycieli pytało, co się stało, tłumaczyłam to obozem tanecznym i problemami z żołądkiem. Cieszyłam się, myślałam, że poprawiłam sobie zdrowie i kondycję, do czasu pierwszego sprawdzianu na wf. Biegaliśmy. Mój czas był o wiele gorszy od tego sprzed wakacji. Jak to się mogło stać? Przecież wyrabiałam kondycje całe lato!

Jest mi także ciągle zimno. Rzadziej się uśmiecham, jakbym nie miała na to siły... Badania krwi wykazały 24% neutrocytów (norma to 40-74) i 76% limfocytów (norma to 19-48). Nie wiem, czy to ma jakiś związek. Jem dużo, zwłaszcza rano i w szkole, dziennie ok. 1600-1850 kcal, jednak nie wiem jakie mam zapotrzebowanie w moim stanie. Nie chodzę głodna, jednak cały czas kontroluję godziny jedzenia, czy przypadkiem nie zjadłam za dużo, wszędzie chodzę ze swoim jedzeniem. Czy to już choroba? Czy powinnam coś zmienić? Liczbę kalorii, stosunek do jedzenia? Czy powinnam przytyć? Nie chcę.

Witam, po ponad dwóch latach w miarę normalnego życia, psychiatra zdiagnozował nawrót anoreksji. Jednak nie chce podjąć się leczenia mnie, twierdząc, że nie jest w tym zakresie kompetentny. Sugeruje leczenie szpitalne, na które ja z kolei nie wyrażę zgody - jestem jeszcze w miarę dobrym stanie (45 kg przy 165 cm), a wspomnienia z poprzednich pobytów nie zachęcają mnie do tego. Czy znacie Państwo jakąś placówkę w Warszawie, gdzie mogłabym uzyskać pomoc w ramach NFZ? Gdziekolwiek dzwonię, otrzymuję odpowiedź, że nie zajmują się zaburzeniami odżywiania. Proszę o pomoc, bo jestem przerażona, a kolejnego poważnego nawrotu po prostu nie przeżyję - jestem już zbyt zmęczona tą ciągłą walką o siebie. Nie spodziewałam się, że to nastapi - wydawało mi się, że wszystko jest pod kontrolą.