Moja 6 miesieczna coreczka ma najprawdopodobniej skaze bialkowa, juz od miesiaca jest na nutramigenie i nie widze zadnych zmian-nic, nawet jest jeszcze gorzej poniewaz ta "skaza" pojawila sie na ciele a wczesniej miala na buzce,teraz gdy skonczyla pol roczku pije nutramigen2,tzn nie chce pic,czasami robi rzadka zielona kupke.Co mam zrobic?Zapisac sie do jakiegos alergologa?Zmienic mleko,wczesniej pila bebilon pepti,czy to wogole jest skaza?Bardzo prosze o jakies wskazowki.Dziekuje i serdecznie pozdrawiam

Witam serdecznie. Mam 15-miesięcznego synka, u którego pojawiły się niedawno pewne problemy. W połowie kwietnia pojawił się katar (zielonkawy) i zaczęły bardzo ropieć oczka. Na zmianę raz jedno, raz drugie. Pojawiła się też gorączka, ale tylko na czole, reszta ciała była chłodna. Po natychmiastowej wizycie lekarz pogotowia stwierdził anginę ropną i przepisał antybiotyk. Nazajutrz nie było żadnych objawów. Nie było ropy w oczkach ani kataru, dziecko było energiczne i nie miało problemów z jedzeniem.

Lekarz rodzinny wykluczył anginę, ale miał podejrzenie alergii. Zalecił wapno, zyrtec i biodacynę. Wykonaliśmy wymaz z nosa na eozynofile i oznaczyliśmy IgG (po kilkudniowym odstawieniu zyrtec). Eozynofile ujemne, IgG za niskie na alergię (0,7). Wczoraj znowu pojawił się ten sam schemat, zaczęło silnie ropieć oko, potem pojawił się katar, a na końcu gorączka 37,5. Słyszałam o zapaleniu spojówek u dziecka. Czy takie objawy mogłyby pasować? Dziecko nie ma przekrwionych oczu, ale budzi się z zaklejonym okiem. Proszę o szybką odpowiedź, pozdrawiam.

Witam.

Mój problem sprowadza się nie tylko do zadania sobie i najbliższej osobie pytania "z czym się zmagamy?", ale też na uświadomieniu mu tego, że mamy problem.

Opowiem może pokrótce o co chodzi: otóż miewamy różne okresy - lepsze i gorsze. Kiedyś przeważały lepsze, ale niestety ostatnio górę biorą niestety te złe... Mój narzeczony ma pourazową padaczkę skroniową po wypadku w 2002 roku. Staram się nauczyć go regularnego brania leku p/padaczkowego, ale póki co ja dbam o pamięć w tej kwestii :) Leczymy sie u neurologa, chodzimy na regularne wizyty. Niestety, to nie jedyna choroba, na którą (jak mi się wydaje) cierpi mój narzeczony. Trudno mi to wszystko opisać, więc może po prostu przedstawię jak to zazwyczaj wygląda: Narzeczony bierze leki p/padaczkowe 2 x dziennie. I tak np. przez 2 tygodnie wszystko jest w porządku: bierze lek i nic się po nim nie dzieje. Jest z natury dość nerwowy, więc neurolog przepisuje mu hydroxyzine 25mg, żeby brał sobie w stanach zwiększonego stresu. I tak bierze sobie swój lek na padaczkę i od czasu do czasu hydroxyzine. Przez pewien czas jest dobrze - funkcjonuje całkiem normalnie. I nagle po np. dwóch tygodniach coś zaczyna się dziać. Zazwyczaj (to już moje osobiste obserwacje) wiąże się to z zaostrzeniem przewlekłego zapalenia zatok. Zaczyna się od przykrego zapachu (słodko-alkoholowego) z ust, który ponoć jest właśnie związany z zapaleniem zatok. Stopniowo dołączają się kolejne objaw-: zawroty głowy (nasilone po przyjęciu leku na padaczkę), uczucie"mieszania się w głowie", zły nastrój, złe samopoczucie, asertywność, niecierpliwość, spowolnienie motoryczne: "rozlazła" mowa, zaburzenia równowagi, błędny wzrok, szybkie, a nawet bardzo szybkie męczenie się. W takich okresach hydroxyzina zupełnie nie pomaga i zazwyczaj kończy się tym, że wzywamy znajomą doktor, która kroplówkami "usypia" narzeczonego twardym farmakologicznym snem na 8 - 10 godzin, potem na 4 - 5 dni rozpisuje cloranxen i zazwyczaj to pomagało. Po tych kilku dniach wracał do siebie i na kolejne 2 - 4 tygodnie był spokój. Niestety, ostatnio nawet ta citowa "kuracja" nie odniosła skutku: uspokajały go na czas trwania snu i może 2 - 3 godziny potem. Po zakończeniu brania cloranxenu znowu pojawiał się dół.

Już nie wiem, co mam robić. Neurolog nie potrafi pomóc, ja tym bardziej. Namówiłam narzeczonego na pójście do psychiatry, pomyślałam, że może on ustawi mu jakieś leki, które pomogą pozbyć się tych dolegliwości cielesnych i duchowych. Pomyślałam też, że może przed psychiatrą wreszcie narzeczony tak naprawdę się otworzy i opowie o swoich bólach, lękach, obawach. Może psychiatra będzie potrafił tak pokierować jego myśleniem, żeby zdał sobie sprawę, że jest jakieś wyjście z tej trudnej sytuacji.

Bardzo proszę o jakąś radę, cokolwiek. Jesteśmy młodzi, za niecały miesiąc się pobieramy, ja już jestem zmęczona, on też, widzę to i wiem... Najgorsze jest to, że on już nie wierzy, że ktokolwiek, cokolwiek jest w stanie przywrócić mu normalność...

Pozdrawiam i bardzo proszę o odpowiedź.

J.

Witam, chciałbym opowiedzieć o mojej historii i proszę o pomoc. Zaczęło się to ok. 7 miesięcy temu, kiedy mąż stracił dobrą prace. Miałam wtedy duszności, kołatanie serca, to była chyba nerwica. Doktor zalecił mi magnez dożylnie, potem mąż wyjechał za granicę, bardzo to przeżyłam, te dolegliwości przeszły. Byłam ten czas wtedy u mamy, bo nie mogłam być sama w domu. Zaczęły się głupie myśli samobójcze, chciałam żeby to przeszło. Modliłam się, żeby rano już o tym nie myśleć, ale to powracało i trwa do dzisiejszego dnia. Wyjechałam do męża za granicę z dziećmi, myślałam że to przejdzie. Ściągnęlam go nawet stamtąd, żeby był tu ze mną. Znaleźliśmy pracę, ale ani on, ani ja nie jesteśmy z niej zadowoleni. 

Cały czas wynajduję sobie jakieś problemy, a to że nie mam studiów, że praca mnie nie satysfakcjonuje, że mamy kredyt, bo kupiliśmy dwa lata temu mieszkanie i nie ma tyle pieniędzy, a chciałabym zmienić samochód itd. Cały czas się dołuję, nie chcę mi się wstawać, bo praca nie taka. Kiedyś byłam wesołą osobą, nie przejmowałałam się takimi rzeczami, a teraz wszystkim.

Byłam u psychologa, ale nie było poprawy, więc poszłam do psychiatry, który przepisał mi lek SULPIRYD 50MG dwa razy dziennie po dwie. Jak robiło się trochę lepiej to odstawiałam, jak gorzej to znowu brałam, jak biorę te tabletki to mam zanik miesiączki, czy to normalne? Czy mam je dalej stosować? Cały czas, jak budzę się rano, wpędzam się w doła. Mąż mnie wspiera, ale chce teraz wyjechać za granicę, żeby uzbierać na kredyt. A ja muszę dać sobie jakoś radę, chcę myśleć pozytywnie i cieszyć się jak kiedyś. Mam dwie wspaniałe córeczki, jak przychodzą mi te okropne myśli mówię sobie, że ja ich nie mogę zostawić.

Proszę o pomoc, kiedy to się skończy? Jestem już tym zmęczona, chcę normalnie żyć. Błagam, pomóżcie.

Witam. Leczę się u dermatologa od 16 pażdziernika 2008. Do lekarza chodzę regularnie co miesiąc. Przez pierwsze dwa miesiące miałem przepisany Aknemycin Plus, potem na miesiąc Differin i znowu przez miesiąc Aknemycin Plus, następnie 2 miesiące Skinoren żel, po którym było nawet dość dobrze. Jednak teraz już od 2 tygodni używam Zinerytu, z którego nie jestem zadowolony. O ile przez pierwsze może 5 dni pomagał, tak teraz mam bardzo dużo pryszczy zwłaszcza na czole, takich ropnych, czerwonych, bolących, ale też białych. I pytanie: czy to jest efekt wysypu i przejdzie, czy mam iść jak najszybciej do lekarza? Może też tak ktoś miał? Do nawilżania używam Cetaphil MD. POMOCY!

Od ubiegłego roku uskarżałam się lekarzowi pierwszego kontaktu na złe samopoczucie, bóle karku, pleców, stawów, ciągłe zmęczenie i nerwowość. Zwróciłam również uwagę na nagły, znaczny spadek wagi. Obecnie ważę 54 kilogramy przy wzroście 160 cm (wcześniej ważyłam 59 kg). Dodam, że nigdy wcześnie nie uskarżałam się na żadne dolegliwości, a u lekarza bywałam tylko 1, 2 razy do roku w przypadku jakiegoś przeziębienia.

Wreszcie przypomniałam sobie, że w 2006 r. (sierpień - wrzesień) ukąsił mnie kleszcz. Umiejscowił się we włosach z tyłu głowy, dlatego jego obecność zauważyłam dopiero, o ile pamiętam, po kilku dniach. Samodzielnie nie miałam możliwości kontrolować, czy pojawił się rumień (z powodu umiejscowienia kleszcza). Byłam wtedy w 7 miesiącu ciąży. Po urodzeniu dziecka zapomniałam o kleszczu w nawale innych obowiązków.

W marcu bieżącego roku zrobiłam badanie laboratoryjne z krwi na boreliozę, wynik był dodatni. Indeks próbki: 1,18. Od 12 marca 2009 r. przyjmuję doxycyklinum 100 mg 3x1 oraz Fluconazole 150 mg raz na tydzień. Leczenie ma trwać przez trzy miesiące, czyli do 12 czerwca. Jednak dolegliwości nie ustępują. Jest coraz gorzej.

Bolą mnie wszystkie stawy: najbardziej kolanowe, poza tym wszystkie stawy w dłoniach, łącznie z przegubami, w stopach, barki, ostatnio nawet biodra. Cały czas odczuwam sztywność karku, bóle pleców wzdłuż kręgosłupa. Dolegliwości nasilają się wieczorem i w nocy. Poza tym mam dziwne wrażenie, jakby ubyło mi mięśni w udach: nad kolanami zrobiły mi się wgłębienia, niewielkie, ale zauważalne. Czy to normalne, że nie ma żadnej poprawy? Z góry bardzo dziękuję za odpowiedź.

Jestem młodym mężczyzną w wieku 19 lat. Z trądzikiem walczę już jakieś 4-5 lat bez jakichkolwiek efektów, występuje on u mnie tylko na twarzy. W czasie trwania tego leczenia zauważyłem, że sytuacja pogarsza się na okres zimowy, natomiast w okresie letnim skóra wygląda trochę lepiej. 2 razy stosowałem kurację antybiotykową (każda z nich trwała około 10 miesięcy), która dała chwilową, minimalną poprawę, aktualnie stosuję preparaty do użytku zewnętrznego typu: atrederm 0,025% i 0,05% aknemycin - maść robioną w aptece. Staram się pić duże ilości wody (około 1,5 litra dziennie), zrezygnowałem ze słodyczy oraz pikantnych potraw. W chwili obecnej wypryski głównie powstają w okolicach czoła, a jeśli chodzi o policzki i brodę to pozostały dość liczne ślady w postaci czerwonych plamek, które w ciągu najbliższych paru miesięcy zamierzam usunąć u kosmetyczki. Cała ta sytuacja coraz gorzej wpływa na moje samopoczucie i boje się, że może się to nigdy nie skończyć. Bardzo proszę o pomoc i z góry dziękuję.

Dzień dobry, leczę się na depresję już od 2003 roku, z tym że zgłoszenie się do psychiatry bylo spowodowane "dziwnymi" objawami i lekarz wtedy zasugerował początek schizofrenii. Jednak w moim odczuciu mam objawy depresji już od końca szkoły podstawowej. Od 92 roku i właściwie sądzę, że nigdy tak naprawdę nie miałam nawet remisji. Do psychologa zgłosiłam się po raz pierwszy w 99 r. i za jego sugestią zrobiłam 3-letnią terapię DDA. To może pomogło na rok. Byłam leczona Seronilem, Lerivonem, Asentrą, Wellbutrinem, ablilify. Może na jakiś czas pomógł ten pierwszy lek, potem brałam go chyba drugi raz, ale już wtedy nie pomógł. Ten pierwszy raz, gdy była poprawa, mógł być też spowodowany ukończeniem kilkutygodniowej terapii grupowej behawioralno-poznawczej. Od tamtej pory, tj. od około 5 lat, żaden z tych leków nie pomógł. Teraz mam już potwierdzoną diagnozę schizofrenii, ale poza dwoma epizodami, gdy nie brałam leków, nie mam objawów "pozytywnych" schizofrenii, aż "negatywnych" właśnie dokucza mi depresja. Myślę, że jest to stan średniego nasilenia, bo wstaję z łóżka i jem (niestety apetyt zbyt duży) i czasami mi się uda umyć i pójść na zajęcia na uczelnię, ale to za mało, żeby skończyć studia, w domu się w ogóle nie uczę, prawie nie spotykam się z ludźmi, w domu nic nie robię, nie mam żadnych zainteresowań (straciłam je pod koniec podstawówki, trochę w liceum obudziły się nowe, ale nie dawały mi już takiej satysfakcji, jak tamte). Nie wychodzę z domu, jak nie muszę, wyjście jest dla mnie problemem, bo mi się nie chce i trzeba się umyć. Tak w ogóle to nic mi się nie chce, a przy tym strasznie się nudzę, co jest bardzo przykrym uczuciem. Boję się, co będzie, gdy zabraknie najbliższej osoby, która teraz mnie wspiera i mogę sobie pozwolić na taki "próżniaczy" tryb życia. W związku z tym mam pytanie dotyczące leczenia depresji elektrowstrząsami. Podobno jest bardzo skuteczne, tylko jest zagrożenie zaburzeń pamięci. Chciałam zapytać, czy w przypadkach podobnych do mojego stosuje się ten sposób leczenia, czy jeszcze się próbuje inne leki. Jakie są koszty przeprowadzenia takiego zabiegu szacunkowe? I jakie jest ryzyko, jak to jest z tą pamięcią potem? Czy są jeszcze jakieś inne zagrożenia i jaka jest skuteczność elektrowstrząsów?

Od kilku miesięcy męczy mnie suchy dudniący kaszel czasami bez przyczyny częściej jednak po wysiłku, śmiechu oraz ucisk w klatce piersiowej. Lekarz pulmolog stwierdził stan zapalny oskrzeli. Po leku Miflonide Budesonidum wynik spirometrii uległ poprawie. Przeprowadzone testy alergiczne miały wynik ujemny IgE całkowite również nic nie wykazało. Nie wiem jaka jest różnica między astmą a stanem zapalnym oskrzeli, czy mogę prosić o wyjaśnienie tej różnicy? z góry dziękuję

Szanowni Państwo! Kilkanaście lat temu, zanim zacząłem się szczepić, ostrzej przechodziłem nie tylko grypę, ale i inne podobne do grypy infekcje i przeziębienia. Dość często zdarzało się, że musiałem przeleżeć z gorączką parę dni w łóżku. Nawet zwykłe przeziębienia i katary przebiegały ostrzej, lało się z nosa jak z kranu przez tydzień, oczy miałem czerwone, załzawione i mimo braku gorączki czułem się nieraz bardzo źle. Odkąd zacząłem się szczepić, to dostaję jedynie łagodnych infekcji przypominających lekkie przeziębienie - zwykle jest to 3-4 dniowy lekki katar, lekki ból gardła, czasem chrypka i bez gorączki. Objawy tych infekcji dają się łatwo złagodzić lekami typu Gripex, Sudafed i tabletkami do ssania. Mam takie pytanie - wprawdzie ochronne działanie szczepionki przeciw grypie jest oczywiste, ale czy ta szczepionka może w jakiś sposób podwyższać odporność przeciwko przeziębieniom i innym grypopodobnym infekcjom? Bo odkąd się szczepię, to zwykłe przeziębienia też przechodzę łagodniej niż przedtem, nie mam już takich wodnistych i męczących katarów, przy tym przeziębienie trwa krócej. A wszędzie piszą, że przed przeziębieniem szczepionka nie chroni.Chciałem się dowiedzieć, czym w takim razie spowodowane jest łagodniejsze przechodzenie nawet zwykłych przeziębień i katarów? Pozdrawiam :) Robert Róg

U mojej trzymiesięcznej córki ponad miesiąc temu stwierdzono alergię pokarmową. Miała takie objawy jak: częste ulewanie, przewracanie w brzuszku, bóle brzucha, codzienny stan podgorączkowy, wysypkę która zamieniła się na AZS. Piła już mleko takie jak: humana ha, isomil, bebilon pepti, a obecnie jest na nutrmigenie. Niestety, objawy się nasilają. Lekarz mówił, że to może być coś z wątrobą. Dał nam skierowanie do gastroendokrynologa.

Psychozę poporodową miałam dwa razy. Pierwszy raz 10 lat temu. Pierwsze leczenie trwało rok lekiem rispolept. Drugi raz miałam dwa lata temu i obecnie dalej przyjmuję rispolept, mimo że czuję się dobrze, moja pani doktor nie chce mi odstawic leku. Dodam, że druga psychoza była łagodniejsza ale też wymagała leczenia szpitalnego.

Witam. Borykam się z trądzikiem już kilka lat (dokładnie 8) na początku były to niewielkie pryszcze, z czasem zaczęły pojawiać sie dość duże wykwity aż moja buzia cała pokryła się nieprzyjemnymi pryszczami.Leczyłam się od samego początku u dermatologa. Porady , lekarstawa pomagały ale tylko do momentu uodpornienia się na nie organizmu. Tak było za każdym razem ,aż w końcu przestały pomagać mi coraz silniejsze antybiotyki, maseczki, robione papki i tabletki. Trądzik byl coraz silniejszy, aż zaczeły pojawiać się zmiany potrądzikowe - teraz już niestety mam sporą ilość na policzkach blizn dziurkowatych. Jest to dla mnie okropny defekt. Źle się czuję, mając odkrytą twarz, staram się nie ujawniać moich blizn,ale jest to bardzo trudne, w szczególności, gdy towarzyszy mi słońce... Rozpisałam się, ale pytanie jakie kieruję należy uprzedzić moją historią. Deramtolog stwierdził, że na jesieni należy zacząć kurację Aknenorminem. Dużo czytałam i obawiam się tej metody - nie dostaje 100% pewności, że trądzik zniknie raz na zawsze... Moje pytanie brzmi: czy gdyby mi się udało zwalczyć stan zapalny (trądzik) tą kuracją to czy później mogę walczyć o gładką cere bez blizn metodami medycyny estetycznej? A może blizny przy tej kuracji same znikną? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Mam 55 lat, od roku leczę się na astmę. Stwierdzono u mnie kaszlowy wariant astmy. Po każdej infekcji, choćby najmniejszej, zostaje mi kaszel. Coraz większy suchy i nieproduktywny, skąpe wykrztuszanie, stan podgorączkowy. Lekarz internista odsyła mnie do specjalisty od astmy, ponieważ nie wysłuchuje zmian w płucach i oskrzelach. Lekarz alergolog zwiększa mi natomiast leki na astmę (alvesco, singulair, Oxis), zaleca mi również pić ogromne ilości wody. Piję, ile mogę, robię sobie inhalacje z ziół i kaszlę, kaszlę, kaszlę wiele dni. Od tego suchego kaszlu boli mnie wszystko: głowa, brzuch, piersi, gardło. Jestem uczulona na aspirynę, biorę tylko i wyłącznie leki na astmę. Dziś kaszlę już piąty dzień i już nie mam siły. Zaczynam się zastanawiać, czy nie powinnam wezwać pogotowia wieczorem podczas takiego ataku, który doprowadza mnie do wymiotów. W artykule mówi się o lekach rozrzedzających wydzielinę. Jakie to leki? A co z terapią antybiotykową? Dlaczego nikt mi jej nie zleca. Jedyne, co mam robić, to unikać infekcji, brać leki na astmę i *zalewać* się wodą. Ale to mi nie pomaga. Jak mam dalej żyć? Czuję, że w końcu się uduszę albo z wysiłku wywołanego kaszlem coś mi pęknie w głowie. Błagam o pomoc, co mam robić? Irena