Witam serdecznie wszystkich. 6 miesięcy temu zaczęłam miewać dziwne objawy. Najpierw objawy były rzadkie, ale teraz się nasilają.

A objawy miewam takie jak: ideę coś załatwić albo się śpieszę i jestem podekscytowana, to przychodzi to niespodziewane uczucie duszności, omdlenia, mdłości, lekkie zawroty głowy i uczucie braku powietrza i uczucie ciężkiego ciała! To się dzieje z mną przez kilkanaście minut, po czym puszcza mnie. Po tych objawach czuję się roztrzęsiona i bez energii, jestem zmęczona i senna.

Czy to fobia? Albo jakiś lęk? Błagam o odpowiedź, bo nie wiem, co robić? Pozdrawiam serdecznie wszystkich. Katarzyna 25

Witam. Mam 20 lat. Odkąd pamiętam męczy mnie następujący problem: denerwują mnie określone dźwięki, np. chrupanie jabłka, obieranie pistacji, obcinanie paznokci, mlaskanie, kaszel. Jednak nie jest to zwykłe podenerwowanie. Kiedy muszę słuchać owych odgłosów przez dłuższy czas, wpadam w dziwny stan. Dźwięk staje się autentyczną torturą. Mam ochotę jak najszybciej unicestwić jego źródło, uciec, umrzeć - wszystko, byle tylko TO się skończyło. Zdarza mi się zamykać w łazience i histerycznie płakać lub sprawiać sobie ból, by odwrócić uwagę od prawdziwego cierpienia. Ukrywanie tego, co przeżywam przed bliskimi jest dla mnie coraz trudniejsze, zwłaszcza w sytuacjach stresowych. Nigdy jeszcze nie rozmawiałam z nikim o mojej "przypadłości" i prawdę mówiąc, nie wiem, gdzie mogłabym znaleźć pomoc. Jak mam się przełamać, aby swobodnie na ten temat porozmawiać? A jeśli już rozmawiać, to z kim - z psychologiem, z psychiatrą, z mężem, z przyjaciółką? Boję się wstydu, etykietki "wariatka" i tego, że nikt tak naprawdę nie jest w stanie mnie zrozumieć. Proszę, pomóżcie mi... Kenna

Zacznę od początku tej sytuacji. Prawie rok temu pewnego dnia się obudziłem, myśląc (mówiąc w głownie myśli) i zacząłem słyszeć na nie odpowiedzi w głowie. Od tamtego dnia trwa to cały czas, około roku, 24 h na dobę, nie licząc snu, słyszę te "głosy". Czasem jeden, czasem całe rozmowy na mój temat, czasem wydaje mi się, że dołączają jakieś nowe głosy, i te stare opowiadają tym nowym o mnie. Wydają się niesamowicie prawdzie, jednak cały czas wiem, że nie jest to możliwe. Dziwna sprawa jest, że słyszę je jakby głośniej, mocniej podczas np. hałasu samochodów czy sprzętów elektronicznych, odgłosu samolotu, takiego, hm, pustego huku. Są ze mną zawsze, gdziekolwiek nie pojadę, czegokolwiek bym nie robił, gdziekolwiek bym nie był. Zdaję sobie sprawę, że nie są realne, jednak one cały czas przekonują mnie, że są. Wydaje mi się to niemożliwe, ponieważ słyszę je w głowie, jednak czasem wydaje mi się, że ludzie otaczający mnie gdzieś za oknem lub idący po drugiej stronie ulicy, rozmawiają właśnie o tym lub o mnie, jakby przekształcając ich wypowiedzi w głowie. Nie wiem, czasem myślę, że może mam w głowie jakiś głośnik czy coś, ale z drugiej strony ciągle wiem, że coś takiego nie stanieje. Czasem czuję jakbym miał jakąś manię prześladowczą, czuję, że ludzie, których znałem słyszą moje myśli, jedynie osoby, które dopiero poznaję, hm, do nich mam mniejszy lęk, że mnie słyszą. Zależy od dnia, czasem jestem pewny, że to jest prawdziwe i że ktoś naprawdę słyszy moje myśli, rozmawia o tym itp. A czasem wiem, że to jest tylko w mojej głowie, jednak nie potrafię sobie uświadomić ani jednego, ani drugiego na dłużej niż kilka dni. Pytanie, co z tym zrobić? Po pierwsze, czy istnieje jakieś prześwietlenie, np. RTG, po którym mógłbym sam siebie upewnić, że nie mam żadnych przedmiotów w głowie? Po drugie, co mogę zrobić, iść do lekarza, zacząć brać jakieś środki lecznicze, tabletki?

Jestem 30-letnią osobą do niedawna pełną energii, mam dwoje dzieci. W obecnej chwili nic mnie nie cieszy, najlepiej bym nie wychodziła z domu, nic mi się robić nie chce, nie mam do niczego pomysłu ani energii. Zdawałam egzaminy do policji dwa lata temu, to był mój wymarzony cel. Ćwiczyłam codziennie, żyłam tym. Zdałam egzaminy sprawnościowe, później doszłam do multiselektu – test psychologiczny. Byłam pewna, że zdam, nie miałam do siebie zastrzeżeń, aż tu nagle przyszło pismo, że nie zaliczyłam, prosimy spróbować za rok. Załamałam się rozczarowałam się, miałam pretensje do całego świata, dlaczego ja, przecież było tak dobrze. Później przestałam ćwiczyć straciłam nadzieję, że mi się uda. Jednak pracować trzeba – pracuję w Biedronce w sklepie spożywczym. Nie jest łatwo. Niedawno stwierdzono, że mam nerwicę lękową, nie mogę spać w nocy, boję się czegoś, nie wiem czego, śpię przy zapalonym świetle, mam wybicia w nocy serca. Byłam u lekarzy, wyniki pokazują, że jest okej, że to od nerwicy. Biorę C*** na uspokojenie, nie codziennie. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Mam problemy finansowe. Obecnie mąż stracił pracę, musiał wyjechać za granicę, ja zostałam sama z dwójką dzieci i pracą. Przerosło mnie to, nie daję rady, coraz częściej choruję (angina), ciągle jestem słaba, zmęczona, drętwieją mi ręce, czasami to mam dziwny zanik w nogach. Nie wiem, co to jest, po prostu brak mi sił. Czuję, że nerwica wraca, duszę się, brak mi tchu, znowu mi serce wybija w nocy, wtedy wstaję na równe nogi i chwytam za lęki. Co mam dalej robić, co to jest za choroba, jak sobie z nią poradzić? Proszę o pomoc. Monika

Witam. Mam 19 lat. Leczyłem się 3 miesiące powodu depresji psychotycznej. Kiedy brałem neuroleptyk i antydepresant, nie miałem już omamów wzrokowych ani urojeń, jednak psychiatra mi go odstawił, bo po zwiększeniu dawki powodował u mnie problemy z chodzeniem. Dostałem neuroleptyk na aktywizację i antydepresant, lecz objawy zaczęły powoli powracać.

Raz widziałem przez chwilę obraz Matki Boskiej, a reszta objawów to urojenia. Czułem się obco w domu i myślałem, że moja matka jest podmienioną osobą, wszyscy ludzie się na mnie patrzą i mówią, myślałem, że pewne osoby czekały na mnie, by mnie zabić, nie poznawałem siebie w lustrze, miałem jakieś straszne oczy. Odczuwam również zaburzenie JA od tej pory, kiedy pojawił się pierwszy epizod, i trwa to do tej pory.

Czuję, że dokonała się we mnie jakaś przemiana i nie odczuwam świata i siebie tak, jak kiedyś. Nie potrzebuję już kontaktów z ludźmi. Nie mam już depresji, lecz pozostały takie objawy: apatia, utrata zainteresowań, zaniedbywanie higieny, zubożenie mowy. PS Kiedy pojawi się urojenie, to nie uważam tego za urojenie, bo to jest prawdziwe, dopiero po jakimś czasie uświadamiam sobie, że to tylko urojenie. Urojeń nie mam codziennie.

Czy to już początki procesu schizofrenicznego? W zaświadczeniu jest napisane, że grozi mi rozwój zab. schizoafektywnego.

Witam. Jestem 23-letnią kobietą, jestem alergikiem od dziecka (alergia na kurz, pyłki kwiatów, roztocza) - wiem o tym i nie biorę żadnych leków, tylko maści na chorobowo zmienione części skóry. Wciągu ostatnich 3 latach stałam się bardzo nerwowa, jestem także panikarą - biorę sporadycznie leki uspokajające xxx, czasami zdarza się nawet, że biorę je kilka dni pod rząd. Denerwuje mnie wtedy wszystko. Obecnie przebywam za granicą (Holandia) i mam poważny problem ze zdrowiem. Pracuję tutaj na różach, po ok. 8 h dziennie, w wekedny krócej, bez dnia przerwy. Często zdażały mi się dusznosci w pracy, myślę, że z nerwow, ale nigdy nic poważniejszego. Kilka dni temu koleżanka opwiedziała mi o dziewczynie, która pracując w takich warunkach jak ja, nabawiła się astmy, gardło bolało ją tak, że aż nie mogła jeść. Lekarka powiedziała jej, że nic jej nie jest i że samo jej przejdzie, a ona wróciła do Polski i się okazało, że za 3 h byłoby po niej, bo gardło jej się zaciskało i by się udusiła. Może ja się tym nakręciłam? W ten właśnie dzień, kiedy to usłyszałam, poczułam się gorzej - przy przełykaniu moje gardło zatrzymało się i starsznie się przestarszyłam. W ostatnich dniach jest ze mna gorzej, zaczęły się duszności oraz obrzęk krtani, teraz jestem na chorobowym, gdyż moja krtań puchnie. Bylam u lekarza i dostałam leki na pyłkowicę - xxx, ale one niezbyt mi pomagają. Wiem, że z nieleczonej alergii można nabawić się astmy. Wczoraj zaczęło bardzo puchnąć mi gardło, miałam zawroty głowy, trudności z mówieniem, jedzeniem, szczęka mi zesztywniała, jezyk i gardło też. Czekałam na chłopaka, aż wróci, żeby mnie zawiózł na pogotowie, ale za jakąś godzinę poczuałm się lepiej. W nocy natomiast nie mogłam zasnąć, denerwowałam się - znów gardlo zatrzasnęło się przy przełykaniu, a nawet dostałam samoistnego odruchu przełykania lub takiego dziwnego wrażenia i dziwnego dźwięku. Może te leki na alergię są za słabe? Dodam, że dostałam rano biegunki wczoraj i dziś też, po okolo 20-30 min od zażycia leku (a tabletkę mogę brać tylko raz dziennie). Czy możliwe, że lek nie zdążył się wchłonąć i nie zadziałał? Dziś wybieram się do lekarza, lecz starsznie się boję, czy mi tu pomogą. Boję się, czy zanim dojadę do Polski po drodze mi się nic nie stanie, a jeśli mam astmę i się uduszę? Strasznie się tego boję, czy to może być z nerwów? A może nerwy to nasilają? Co mi jest? Czy się nakręciłam? Czy może to zbieg okoliczności? Czy z nerwów może puchąć szyja/krtań? Proszę o pilną odpowiedź.

Witam. Mam 18 lat. Dwa dni temu spotkało mnie coś dziwnego. Ostatnio w moim życiu trochę się wydarzyło. Mój przyjaciel miesiąc temu trafił do szpitala psychiatrycznego. Z dnia na dzień coś się z nim stało. Ja rozstałem się z dziewczyną, ale teraz znowu jesteśmy razem.

Dwa dni temu stało się coś dziwnego. Gdy siedziałem wieczorem przy komputerze i słuchałem głośno muzyki, pomyślałem, że bez sensu jest być znowu z tą samą dziewczyną, że to był błąd. Myślałem o wakacjach i o tym, co będzie w przyszłości. Myślałem też o swoim przyjacielu, o tym, jak człowiekowi może stać się coś takiego. Nagle zaczęło mi szybciej bić serce. Zrobiło mi się gorąco, poczułem się dziwnie. Najpierw myslałem, że to chwilowe. Wyszedłem na dwór, żeby się uspokoić, jednak dalej się dziwnie czułem. Chciałem nawet prosić o pomoc rodziców, bo naprawdę myślałem, że coś mi się stało, bałem się o siebie. W nocy miałem problemy ze snem.

Mój przyjaciel zanim trafił do szpitala psychiatrycznego miał takie objawy, że spinał mięśnie i mówił bzdury. Jak zasypiałem, to wydawało mi się, że też zaczynam spinać mięśnie, na szczęście tak się nie działo. Wstawałem ciągle do łazienki, żeby obmyć sobie twarz i zapanować nad tym, co się dzieje. Bałem się sam zasnąć. Pomogło mi dopiero zapalenie światła w przedpokoju. To było w niedzielę, dzisiaj jest wtorek i ciągle mam jakieś dziwne myśli. Boję się, że mogę skończyć jak moj przyjaciel. Panicznie wręcz się tego boję, chociaż wiem, że nie mam takich samych objawów.

Mam tylko różne dziwne myśli, które mnie załamują. Wydaje mi się, że dużo rzeczy nie ma sensu. Gdy rozmawiam ze znajomymi nie myślę o tym, najgorzej jest, gdy zostaję sam. Wtedy zaczynam rozmyślać, że coś jest ze mna nie tak, że nic nie ma sensu. Proszę o szybką odpowiedź.

Mam dopiero niecałe 19 lat, więc nie ukrywam wstydu, że zadaję takie pytanie. Współżyłam z moim byłym chłopakiem od ponad roku. Tyle, że przez ten okres doszło do stosunku może około 5-6 razy. Wszystko to przez mój ogromny lęk przed niechcianą ciążą.

Wiem, wszyscy dookoła mówią mi, że najlepszym środkiem antykoncepcyjnym jest zwyczajna wstrzemięźliwość. Ale sama świadomość tego, że to tak ogromna przyjemność nie pozwala mi na takie wyjście. Z moim chłopakiem zerwaliśmy niedawno po 2 latach związku, myślę, że to między innymi dlatego, że nie mogliśmy dać naszym emocjom upustu... Na branie tabletek nie mogę sobie pozwolić - mam chore serce i lekarz kategorycznie zabronił mi łączenia antykoncepcji z lekami, które przyjmuję. Została mi zwykła prezerwatywa.

Myślę, że to wszystko zależy od mojej psychiki, ale nie wiem jakim argumentem się posłużyć, aby czuć się pewnie. Może uda mi się uratować związek...

Witam. Zawracam się z pytaniem, dotyczącym skutków nieleczonej nerwicy serca. Od jakiegoś czasu mam silne skurcze w okolicach serca. Często ból jest tak silny, że nie jestem się w stanie ruszyć. Skurcze z dnia na dzień nasilają się. Trwają kilka minut, jest częstotliwość jest coraz częstsza. Lekarz rodzinny zlecił badanie ekg, które nie wykazało żadnych zmian, a skurcze nadal są obecne. Powiedział, abym brała magnez i potas. W razie braku poprawy skieruje mnie do poradni kardiologicznej, gdzie zostanie mi założony holter. Witaminy niestety nie pomagają. Czy to może być nerwica serca? Jeśli tak, to jakie mogą być skutki jej nieleczenia? Inne niepokojące objawy to duża utrata masy ciała, zmęczenie, brak koncentracji, zmęczenie przy małym wysiłku, omdlenia.

Witam, mam 33 lata, od ponad roku leczę się na nerwicę lękową, chodzę do specjalistów, biorę leki. Mój lęk to zawał, śmierć. Boję się strasznie, że dostanę zawału nagle i umrę, albo stanie mi serce.

Miesiąc temu straciłam męża - pękł mu tętniak na mózgu. Odszedł cichutko w pracy. Mamy małego 5-letniego synka. Opiekuję się nim. Mieszkam ze swoim 91-letnim dziadkiem. Ma raka wątroby, jego dni, jak mówi lekarz z hospicjum, są policzone, a ja w tym lęku tkwię coraz bardziej. Teraz o to, że nagle umrę i zostawię samego synka. Dodam, że w zeszłym roku i tym miałam robione ze 40 razy ekg, tysiące badań, tomografię głowy. Wyniki idealne. Jestem otyła, ciśnienie książkowe, lipidy w normie...

Co robić, jak żyć? Żyję biologicznie, bo muszę, dla synka. Ataki mam te same co wszyscy z nerwicą lękową – bicie serca, zawroty głowy, trzęsące się nogi i ten potworny lęk – MAM ZAWAŁ! Pomocy!

Witam. Mam 30 lat i pewien problem. Od kilku lat coraz bardziej i częściej nasilają się u mnie napady lękowe. Zaczyna się od kołatania serca, przyspieszonego tętna i lęku przed ludźmi. Najgorsze jest to, że mam wrażenie, że nie utrzymam moczu i zaraz się zsikam przy ludziach i się skompromituję. Dzieje się to tylko i wyłącznie w przypadku, gdy są ludzie wokół mnie i jestem w miejscu, gdzie wiem, że nie mam szybkiego dostępu do toalety (autobus, obsługiwanie klienta w pracy, zajęcia w szkole itp.). Problem całkowicie znika kiedy jeden z dwóch warunków nie jest spełniony. Bardzo proszę o radę, co mam zrobić i gdzie się leczyć, bo jest coraz gorzej. Jacek

Witam! Właściwie nie wiem, od czego zacząć. Ma straszny problem z bratem. Odkąd pamiętam, był strasznie zamknięty w sobie. Jest nieśmiały, nie ma znajomych, nigdzie nie wychodzi, całymi dniami siedzi w domu, oglądając telewizję i grając w gry komputerowe. Siedzi po nocach, grzebiąc w Internecie (zaspokajając swoje naturalne, męskie potrzeby), potem śpi do południa.

Ma 24 lata, a jego życie towarzyskie nie istnieje. Nigdzie nie pracuje, jest na utrzymaniu rodziców. Nawet do urzędów jeździ z tatą!!! Bardzo mało mówi, a na pytania odpowiada pojedynczymi słowami (burcząc coś pod nosem). Największy problem jest w tym, że jemu jest dobrze, tak jak jest. Nie widzi w ogóle problemu w swoim zachowaniu. Nie ma potrzeby osiągnięcia czegoś w życiu, dążenia do czegoś...

Kiedyś namawialiśmy go na wizyty u specjalisty (psychologa), ale stanowczo odmawia. Nie wiem, co w takiej sytuacji mam robić? Przecież rodzice nie będą żyć wiecznie, a ja nie zamierzam utrzymywać go przez cale życie! Też chcę założyć rodzinę, wyprowadzić się... Nie wiem, co robić... Strasznie mnie męczy ta sytuacja... Gdy rozmawiam z rodzicami na ten temat, zbywają mnie mówiąc: "Co my na to poradzimy?". To niesprawiedliwe...

Ja, owszem, mieszkam z nimi, ale pracuję (na 2 etatach). Sama zarabiam na swoje potrzeby. On nie pracuje nigdzie, a pieniądze oraz utrzymanie zapewniają mu rodzice, twierdząc, że "dużo nie potrzebuje"... Czytając to, co napisałam, stwierdzam, że to jakaś paranoja... Będę wdzięczna za jakąkolwiek wskazówkę. Pozdrawiam!

Jestem 36-letnim mężczyzną i leczenie psychiatryczne zacząłem w okresie ostatniej klasie technikum w 1993. Na początku lekarze i psycholodzy stwierdzali zaburzenia osobowości. Brałem trójpierscieniowe leki przeciwdepresyjne, lek z grupy SSRI oraz benzodiazepiny. Te dwa ostatnie w 1996 roku po tym jak nieskutecznie wg mnie byłem leczony przez psychiatrę kobietę w przychodni. Nie chciała przepisywać mi benzodiazepin tylko neuroleptyki, leki uspokajające i przeciwdepresyjne.

A ja dalej byłem w dołku i próbowałem w 1994 podciąć żyły z powodów, które teraz wydają mi się błahe. Wtedy byłem bierny i wycofany . No i w 1996 zbawienie dał mi lek uspokajający z grupy benzodiazepin u prywatnego psychiatry. Miałem straszny nastrój, a po zażyciu tego leku po południu, bo chciałem, żeby działał do końca dnia, dostawałem istnego błogostanu i wszystkie złe, dobijające nastroje mijały. Niestety, problemy w domu z tatą i pracą nie lubianą w ogrodnictwie, a także wcześniejsze próby samobójcze spowodowały, iż nawet leki przeciwdepresyjne i benzodiazepiny w końcu poległy i zażyłem 100 tabletek rzeczonego leku.

Byłem pod respiratorem i wylądowałem w szpitalu psychiatrycznym i tak od 1996 roku po tej próbie wraz z następnymi oraz łóżkiem i wycofaniem przewegetowałem do 2007 roku. Były szpitale, psycholodzy, psychiatrzy i chyba wszystkie psychotropy testowane na mnie. Nic nie rokowało poprawy, a lata 2001-2007 to istne dno. Zatrucia lekami, reanimacje, degradacja. W 2006 lęk napadowy spowodowany być może właśnie nadużywaniem substancji psychoaktywnych spowodował największy koszmar, jaki miałem podczas tych lat.

Ataki były codziennie i w końcu ani leki z grupy SSRI ani benzodiazepiny przestały być skuteczne i po roku byłem tak zdesperowany, iż jako człowiek wściekły na Boga i ateista pojechałem do klasztoru w Gidlach i popiłem winka w ampułce, o dziwo nawet się modląc. Po prostu byłem już tak zdesperowany, iż powiedziałem, że spróbuję wszystkiego, byle ataki ustały. Do dziś mówię, że tam chyba cud jakiś nastąpił, przemiana, bo ataki ustępowały i były słabsze, aż w październiku 2007 roku zupełnie odeszły. Skończyły się zatrucia lekami, skończyły się pobyty w łóżku i zwrot o 180 stopni. Życie w odwrotną stronę. Mój lekarz długoletni, psychiatra, mówił, iż nie rokował mi poprawy po tylu latach i nie miał jeszcze takiego pacjenta!

Idylla trwała do lutego 2010 roku, czyli całkiem niedawno, kiedy być może zawiedziony brakiem owocnych poszukiwań w Internecie intymnych przyjaźni doprowadziłem do kolejnej próby - skok z wysokości. Leżałem z połamanym kręgosłupem, z przewierconą czaszką trzy tygodnie na Śląsku w Piekarach . Teraz chodzę w gorsecie. Jednak po tej zaskakująco niespodziewanej próbie, po której byłem w strasznym dołku i różnych psychicznych kryzysach, nie poddałem się! Nie wróciło łóżko, ale lekka fobia społeczna, po której teraz nie ma śladu, i tylko gorset hamuje mnie przed wyjazdem do klubu dla osób z podobnymi kłopotami, brakuje kina, towarzystwa, ale na dzień dzisiejszy jest całkiem nieźle.

Trochę odszedłem od wiary po tej próbie, ale nie trwało to długo i teraz wierzę, że znowu góra pomoże. Po tym wypadku - próbie leczył mnie psychiatra z Bytomia i zmieniał diagnozy i leki jak rękawiczki. Była mania rozpoznana, potem schizofrenia prosta, hipomania, różne neuroleptyki itd... Przygodę z nowym psychiatrą zakończyłem, bo powiedział mamie, że on nie wie, co mi jest, do niczego mu nie pasuje, no i wróciłem do starego psychiatry, który zaakceptował moją prośbę o lek przeciwdepresyjny, o którym nie chciał słyszeć ten z Bytomia. Teraz jest rewelacja!

Jest lek, lęki i przygnębienie mijają, poza tym na sen benzodiazepiny, lek stabilizujacy nastrój, neuroleptyk i doraźnie beta-bloker i benzodiazepina krótko działająca, ale po leku przeciwdepresyjnym spożycie benzodiazepin i beta-blokera znacznie spadło. Rozpoznawano więc u mnie różne typy schizofrenii - nigdy nie miałem głosów ani omamów, CHAD, hipomanię, depresję. Pewna psycholog od lat idzie pod prąd i twierdzi, że nigdy nie miałem i nie mam schizofrenii, a raczej stany zaburzenia osobowości oraz napięcie i stany lękowe .

Moje IQ wynosi około 115 - badanie z 1993 roku wg testu Binneta na kwadratach. Na pewno nie jestem zdrowy w pełni psychicznie, ale logika i przytomność umysłu nawet jednego psychiatrę skłoniły do stwierdzenia, że on nie czuje i nie widzi u mnie choroby psychicznej. Były to kwalifikacje na tzw. centrum aktywności w klubie dla osób po lub w trakcie zaburzeń psych. lub remisji. Dokładnie był to wrzesień 2009. Lekarz jednak się chyba pomylił, bo owszem było bezobjawowo, ale lutowa próba? I teraz znowu prawie całkiem nieźle.

Czy są to rzuty? Czy w przyszłości dalej będzie tak zmiennie? Mam I grupę inwalidzką i 800 zł co miesiąc. W zeszłym roku mój psychiatra wątpił czy otrzymam ponownie rentę na komisji, gdyż nawet podjąłem studia zaoczne w 2008 roku na farmacji, ale zlikwidowano naszą grupę, bo za mało chętnych, a były to studia płatne. W grudniu mam komisję rentową po pięciu latach i chyba po przejściach z lutego otrzymam dalsze uprawnienia. Marne pocieszenie, ale pracować nie dam rady więc i dobre te 800 zł, i pomoc rodziców, z którymi mieszkam na wsi. Mam wygodne życie i dobrą opiekę, tylko niszczę nerwy mamie przez te wszystkie lata, choć ostatnie lata napawają optymizmem, ale co dalej?

Mam 13 lat, chodzę do I gimnazjum. Od początku roku miewam problemy w szkole, typu lęki, obawy. Boję się, że zemdleję, mam dziwne uczucia itp. Na początku mówiłem sobie OK,  to tylko stres, tak zawsze bywa w nowej szkole, i wtedy zapisałem się do drużyny koszykówki. Na początku było tak, jak w szkole, ale potem była poprawa w szkole i na koszu, ale wypisałem się z kosza. Było dobrze, ale wszystko wróciło i znowu od ok. 2 tygodni nie chodzę do szkoły, ponieważ gdy jadę do szkoły mam dreszcze itp. i się wracam.

Dzisiaj miałem rozmowę z mamą i wychowawczynią - ona jak wszyscy nauczyciele uważa, że pewnie symuluję, że nic mi nie jest, że histeryzuję i mam chodzić do szkoły. Moja mama się zmartwiła i zrozumiała sprawę - 22 mam wizytę u psychologa, lecz to trochę długo, a ja mam problem teraz i nie wiem co mam zrobić. Chcę iść do szkoły, ale gdy w niej jestem, nie mogę się skupić na lekcji, na przerwach zamykam się w szatni. Denerwuje mnie to jak inni sobie biegają i się śmieją, a ja nie mogę, bo zaraz jest mi słabo itp. Mama myślała, że to coś ze zdrowiem fizycznym, ale miałem pełno badań i wszystko OK, więc to psychika. Wyczytałem, że to może być fobia szkolna. Takie uczucie mam też n.p. w kościele - maskara:(:(

Mama się wkurza, bo mówi, że muszę chodzić do szkoły. Ja to wiem, ale nikt nie może zrozumieć, że po prostu nie mogę. I jeszcze nauczycielka powiedziała, że jak nie pójdę jutro do szkoły, to dzwoni na policję, więc jest mi jeszcze gorzej. Z góry dziękuję i przepraszam za błędy, mam nadzieję, że mi doradzisz co mam zrobić. Pozdrawiam.

Potrafię siedzieć przez cały dzień, patrząc się w ścianę, nic nie jeść... Już od roku się nie uśmiecham, czuję się samotna. Przez to straciłam wszystkich przyjaciół. Czuję pustkę, jestem na wszystko obojętna.

Kiedyś wszystko było inaczej. Wszyscy znali mnie jako małą, uśmiechniętą dziewczynkę. Do czasu... gdy zrozumiałam, jaki ten świat jest... Problemy ludzi... Miłość, którą wcale się nie czuje... Wyobraziłam sobie swój świat... ale go nie ma... Nie ma tego, czego pragnę najbardziej... Ludzie ze mną rozmawiają na temat swych problemów... Kogoś tam dziewczyna zdradza... A to jest dla mnie... Takie głupie, nudne...

Teraz ludzie są dla mnie tacy sami... Już straciłam nadzieję na lepsze życie... Czy wszystko jest ze mną dobrze? Czy to normalne? I czy... mogę być szczęśliwa znowu...? v

Witam, mam 25 lat. Mam ze sobą sporo problemów, począwszy od obawy przed kontaktami z ludźmi – chyba ich w ogóle nie lubię, wszyscy wydają mi się jacyś sztuczni, wręcz beznadziejni... Często czuję się obserwowany, nieakceptowany, czasami wydaje mi się, że ludzie ze mnie szydzą. Sam z własnej woli i inicjatywy nigdzie nie bywam, jeżeli już to z dziewczyną. Zawsze czuję się jakiś inny, nigdzie nie pasujący.

Często po prostu coś olewam, żeby tylko gdzieś nie iść, nie musieć czegoś załatwiać i przeżywać przy tym ogromnego stresu. Głupie spytanie o drogę często stanowi barierę nie do pokonania i tak błądzę. Na dodatek jestem okropnie zazdrosny o swoją dziewczynę. Ja mieszkam z rodzicami, ona studiuje w innym mieście, kiedy pisze mi, że gdzieś wychodzi na piwo czy koncert, odczuwam w sobie wielką agresję, mam ochotę coś rozwalić, czuję żal, strach... Ciągle staram się ją kontrolować.

Do tego wszystkiego dochodzi problem z piciem alkoholu. Nie piję często, ale jak już się napiję, to nie wiadomo jak to się skończy, całkowicie się wtedy zmieniam, staję się jakimś zwierzęciem, całkowicie kimś innym. Potem odczuwam jeszcze większy lęk, wyrzuty sumienia. I tak to się kręci, wracam z pracy i dosłownie nic nie robię, kładę się spać, ciągle jestem zmęczony, rozdrażniony. Wstyd się przyznać, ale potrafię się nawet nie umyć kilka dni z rzędu...

Taki stan trwa już bardzo długo, około siedmiu lat, z większą lub mniejszą siłą. Ostatnie 9 miesięcy jest już naprawdę kiepskie... Siedzę, palę papierosa za papierosem i zastanawiam się nad sobą. Byłem nawet u psychologa, nie wiem, czego się spodziewałem po tej wizycie, ale Pani, której się żaliłem, jakoś mnie do siebie nie przekonała i drugi raz już nie poszedłem.

Nie wiem też, po co tutaj piszę. Strasznie mnie to wszystko męczy, wszystko mi się w głowie miesza. Czasami to sam już nie wiem jak się czuje, czy jestem obojętny, zły, przestraszony? Co w ogóle ma sens i o co chodzi w tym naszym życiu? Czy powinienem udać się do psychiatry? Czy może spróbować jeszcze raz u psychologa? Wiem na pewno, że nie mogę dłużej trwać w tym stanie, bo to się po prostu prędzej czy później źle skończy.