Witam. Mam 15 lat. Chcę się dowiedzieć, dlaczego mówię przez sen. Zdarza się to dość często, mówię wtedy głośno, dlatego jestem zaniepokojona, gdyż moi bliscy mogą dowiedzieć się czegoś, co nie chciałabym, aby wiedzieli. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego mówię przez sen? Czy to ma podłoże psychiczne? Proszę o pomoc i z góry dziękuję.

Witam serdecznie, od kilku lat "błąkam się" po lekarzach i każdy z nich ma inną teorię, która okazuje się ostatecznie błędna. Na to co mi dolega cierpię już co najmniej 7 lat. Mam 24 lata, często podróżuję, 172 cm wzrostu, 55 kg wagi. Miałam robione badania na bezsenność kilka lat temu (EEG w normie, jedynie lekkie zaburzenia fal theta), morfologia robiona rok temu - w normie, jedynie cholesterol wyszedł 280, ale podejrzewają błąd w wynikach.

Objawy: - ciągłe zmęczenie i senność (szczególnie z rana i po 12 rano), - lekko "odżywam" wieczorem, - nawracająca bezsenność, - bóle głowy, - silne zaburzenia widzenia (jakby rozmazane) i ból oczu, - uczucie silnego bicia serca i okazjonalne "ukłucia", - duszność przy wysiłku fizycznym (nawet po lekkim wchodzeniu pod górkę), - częste nudności i brak apetytu (szczególnie z rana), - stany lękowe po przebudzeniu z drzemki (i dziwny posmak w ustach), - nadwrażliwość na zimno, - apatia, - spadek wagi, - uczucie smutku i lęku (nie podejrzewam jednak depresji), - drżenie ciała i rąk oraz "wata" w kolanach, - od trzech miesięcy plamienia między miesiączkami (jestem na tabletkach hormonalnych).

Byłabym niezmiernie wdzięczna za jakąś radę. Robiłam już różne badania, chodziłam do różnych lekarzy, ale żaden nie potrafił postawić jednoznacznej diagnozy (były wersje nerwicy, nadczynności tarczycy (TSH = 0,801 ulU/ml), cukrzycy (glukoza = 86) itp., ale żadnych rezultatów). Pozdrawiam serdecznie.

Witam ! Moja przyjaciólka (18 lat) od jakiegoś czasu lunatykuje. Wstaje z łóżka, chodzi bez celu po domu, a nawet zdarza się jej opuścić budynek mieszkalny. Odpowiada na wszystkie pytania, jakie się jej zada. Potrafi płakać przez sen oraz ma drgawki. Co trzeba robić w takim przypadku? Czy można uderzyć ją w twarz lub polać zimną wodą, by jakoś ją obudzić ? Czy to może przydarzyć się każdemu? Pozdrawiam.

Witam. Mam 22 lata i mam pewien problem, który staje się coraz bardziej uciążliwy. Po raz trzeci dostałam w nocy paraliżu sennego, w momencie kiedy zasypiałam - nie mogłam się ruszać, próbowałam krzyczeć, ale nikt by raczej tego nie usłyszał, do tego jeszcze widziałam cienie postaci, tak jakby się poruszały po pokoju. Za trzecim razem było tylko gorzej. Byłam bardziej świadoma, że ponownie mnie to dopada - przyspieszone bicie serca, bezwład ciała. Tym razem próbowałam kontrolować sytuację, chowałam głowę, żeby nie widzieć co się dzieje dookoła. Jednak gdy się podniosłam, oczywiście dalej wydawało mi się, że trwam we śnie, zobaczyłam postać (była bardzo wyraźna) siedzącą na łóżku, tuż obok mnie, którą wyganiałam. Potem jeszcze przez chwilę nie mogłam się ruszać i wybudziłam się.

Te sytuacje stają sie coraz bardziej uciążliwe i nie dają mi spokoju. Wydarzyło się to w ciągu 4 miesięcy 3 razy. Pracuję raczej w godzinach nocnych, od 22 do 7 rano, więc rzadko sypiam w nocy. Zdarzają się też sytuacje, że nie kontroluję ataku snu. Potafię przysnąć w autobusie, tramwaju. Jakbym mogła, to bym spała i spała. Bardzo cieżko jest mi wybudzić się ze snu, potrafię wstawać nawet do 2 godzin. Nie wiem czy jest to spowodowane moim trybem życia, czy gdzieś indziej leżą przyczyny? Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam, piszę, bo nie potrafię znaleźć odpowiedzi na to, co mi jest, a mój stan zdrowia właściwie doprowadza mnie do płaczu. W ciągu ostatnich 2 miesięcy mój sen jest niedorzeczny. Ciągle jestem zmęczona, zapominam, co robiłam poprzedniego dnia, nie wiem, czy dlatego, że żyję jak w śpiączce. Zasypiam w sekundę, czasem nie zdając sobie nawet sprawy, że mój organizm właśnie idzie spać. Idę do salonu, po czym budzę się po dwóch godzinach na sofie. Czasem sen jest tak głęboki, że boję się, że się nie obudzę. Mój chłopak mnie obserwował ostatnio i stwierdził, że to dziwne, że tak szybko w ciągu dnia wpadam w tak strasznie głęboki sen, podobno również zaczęłam głośno chrapać, co mi się nigdy nie zdarzało. Zawsze dużo spałam, ale teraz jestem w stanie iść spać po kilku kawach, napojach energetycznych i wszelkich środkach, które normalnie utrzymałyby mnie w stanie pobudzonym.

Czasami miewam też bardzo uciążliwe bóle głowy, które nie reagują na żadną dawkę paracetamolu. Zawsze ciężko mi się wstawało, ale teraz nad tym zupełnie nie panuję, moi współlokatorzy wyłączają budzik, który dzwoni pół godziny, ostatnio również przespałam pełne 72 godziny, budząc się tylko na 5-10 minut. Martwię się, a lekarze mówią mi tylko, że pewnie jestem zestresowana i że to przejdzie, ale jak wróciłam z wakacji w Tajlandii - dalej byłam zestresowana? Bez sensu... Muszę dodać, że mam na jajniku "dermoid cyst", ale podobno nie jest to tego przyczyną. Robiłam podstawowe badania, wykluczono tarczycę i cukrzycę (mimo że nie byłam na czczo, nie wiem, czy to możliwe), biorę antykoncepcję doustną, jeśli to może mieć jakiś wpływ. Jestem załamana. Co mi jest? Proszę o opinię.

Mam 18 lat, od pewnego czasu nie mogę zasnąć, mam koszmary, w nocy boję każdego dziwnego odgłosu, bardzo często płaczę, łatwo się denerwuję i wpadam w histerię z błahych powodów, gdy ktoś mocno mnie zdenerwuje odczuwam silny ból w kręgosłupie, czasami aż ciężko mi się wtedy ruszyć. Zdążały się również myśli samobójcze, nadużywanie leków różnego rodzaju. Zastanawiam czy to przejdzie samo, czy może powinnam coś z tym zrobić, czy to może objawy choroby.

Witam. Mam 14 lat i wczoraj dowiedziałam się od siostry, z którą dzielę pokój, że od niedawna mówię przez sen. I pojawia się pytanie: dlaczego i jak to wyleczyć? Proszę o jak najszybszą odpowiedź, ponieważ mam wiele sekretów, których ujawnienia wolałabym uniknąć... Przeczytałam też, że może być to spowodowane stresem. Czy to prawda?

Witam! Od dłuższego czasu cierpię na tego typu schorzenie (około roku). Z początku nie przejmowałam się tym zbytnio, brałam to za dziwny sen. Jednak z czasem stało się to uciążliwe. Kiedy kładę się spać, jest wszystko ok. Gdy budzę się rano i wstaję, też jest wszystko ok. Tylko jak np. wstanę w nocy lub nad ranem do dziecka i później znów zasypiam, dopada mnie to draństwo. Leżę i nie mogę się poruszyć. Czuję jakąś postać, która jest w pokoju, np. dziś nad ranem ta postać machała mi ręką przed oczami i szeptała moje imię wprost do ucha, czułam oddech tej postaci. Dopadają mnie także uczucia mrowienia na całym ciele. Czasami mam uczucie jakby ktoś się na mnie kładł albo ciągnął za nogi.

To jest straszne. Nie umiem sobie z tym poradzić. Kiedy już mi przejdzie, budzę się wystraszona. Niekiedy spocona i stasznie bolą mnie wszystkie mięśnie oraz jestem zmęczona. W ciągu dnia nie śpię, gdyż mam rocznego synka i nie mam na to czasu. Najgorsze jest to, kiedy moje dziecko budzi się i płacze, a ja nie mogę się ruszyć. Próbuję krzyczeć, ale nic z tego. Czytałam, że to paraliż senny, ale nikt w rodzinie (jak mi wiadomo) nie cierpi na takie schorzenie. Skąd się to u mnie wzięło? Jak można to leczyć? Do kogo powinnam się udać? Może na początek do mojego lekarza rodzinnego? Ile trwa takie leczenie i czy można to wyleczyć 100%? Czy jest możliwe, żeby mój synek to odziedziczył? Błagam! Pomóżcie!

Dzień dobry. Jestem obecnie w 7 tygodniu ciąży. Mam nerwicę od około roku. Niemal od początku ciąży mam uporczywe zrywy podczas zasypania, które nie pozwalają mi zasnąć nawet 3 godziny. Do tego po zrywach mam wysoki puls, co również wpływa na niemożność zaśnięcia. Zrywy mam również w dzień, ale tylko podczas zasypiania. Ziołowe leki uspokajające nie pomagają. Czy te mioklonie mogą mieć wpływ na rozwój zarodka lub ewentualne poronienie? Bardzo proszę o odpowiedź, gdyż mój lekarz ginekolog nie umie odpowiedzieć na to pytanie. Z góry dziękuję.

Witam! Mam 21 lat i od dłuższego już czasu (około roku) każdego wieczoru przed zaśnięciem pojawiają mi się przed oczami obrazki ze snu, który śnił mi się wcześniejszej nocy. Np. w poniedziałek przed snem - widzę sen z niedzieli, w czwartek ze środy itd... I to mi się zdarza bardzo często! Potrafię bez problemu opowiedzieć, co mi się śniło, kto brał udział w śnie i co ja tam robiłam. Strasznie dziwne uczucie, a z kimkolwiek bym nie rozmawiała, nikt nie potrafi mi tego wytłumaczyć. Dzieje się tak w momencie, kiedy kładę się do łóżka, a nawet nie jestem jeszcze w tej 'fazie' zasypiania. To tak, jakbym codziennie miała 'deja vu'.

Ogólnie nie mam koszmarów sennych ani nic z tych rzeczy, zdarzały mi się tylko przez jakiś czas, kiedy moja rodzina miała problemy. Ale to chyba i tak nie ma związku z tym, że coś takiego zdarza mi się przed zaśnięciem. Czy umiecie to jakoś wytłumaczyć? Jaka jest tego przyczyna? Bardzo proszę o odpowiedź. Pozdrawiam!

Witam. Mam 19 lat. Od miesiąca mam bardzo częste nocne pobudki. Po 4-6 godzinach budzę się, zazwyczaj po jakimś dziwnym śnie, niekiedy koszmarze. Czasem po takiej pobudce męczę się godzinę, by i tak już nie zasnąć. Jeśli mi się uda, to budzę się już średnio co godzinę. Nawet sen po dużej ilości alkoholu, wysiłku, który zawsze odłączał mnie od świata na 12-14 godzin nie daje mi spokoju. Dziś spałem 6 godzin. Od 5, przymusowa pobudka o 9, pobudka ostateczna o 11. Myślę, że to nie ma związku z problemami psychicznymi lub stresem, gdyż na tej płaszczyźnie jest w porządku. Czy zła dieta (od miesiąca jem trochę niezdrowo, dużo fast foodów itp.) może mieć wpływ?

Witam, mam pytanie: co mi jest, że od paru tygodni nie mogę normalnie spać? Zasypiam o godzinie 6 nad ranem i śpię, zależy...po 5-8 godzin... w nocy się kręcę, nękają mnie czasem różne myśli. Jestem osobą nerwową i potrafię się wszystkim przejmować , ale wcześniej miałam gorsze problemy i mogłam spać - ciężko było, ale najpóźniej to 3 w nocy i spałam jak suseł, a teraz kompletnie nie wiem co jest grane. Próbowałam brać *******, bo kiedyś pomagały jak coś się działo podobnego. Dieta, lepsze odżywianie, do 18 godziny jadłam - nic nie skutkowało. Byłam u lekarza rodzinnego, powiedziała, że mam iść do psychiatry albo do neurologa (mam wizytę za miesiąc). Do tego wszystkiego mam biały nalot na języku, ostatnio wyskakuje mi dużo pryszczy i strasznie się pocę. Chodzę do szkoły i często opuszczam przez mój stan lekcje, mam później dużo zaległości, już mnie to denerwuje. Do tego wszystkiego dochodzą bóle w klatce piersiowej, tak jakby serce - ekg mi robiono, ale wykazało, że pod wpływem nerwów mam lekką arytmię i nic, żadnych leków, nic i koniec tematu. Od jakiegoś miesiąca boli mnie bardzo głowa, zaczyna się na płacie czołowym po prawej stronie, leci przez czoło, przestaje, później łapie mnie w prawej tylnej części głowy i "ściska mi mózg" aż nie mogę ustać na nogach... i muszę poleżeć - dziwne to wszystko jest, bo bóle głowy mam od zawsze i bardzo często, ale nie aż takie mocne... Do tego dochodzi bardzo niska odporność, łapię wszystkie choroby jakie są, jakie mają znajomi lub nawet osoby w sklepie... Mam podejrzenie nadciśnienia, ale ostatnio mierzę ciągle i mam nawet ładne: mniej więcej 130/90, więc do kardiologa wysłać mnie nie chcą. Z wyników badań wykazało, że mam za wysokie TSH: 4.54, czyli prawdopodobnie tarczyca? ale lekarz rodzinny ma to gdzieś. Pomocy, niech ktoś mi pomoże, co mi jest? jak się z tego wyleczyć i do kogo się udać? bo mam w szkole przez to dużo problemów i wychowawca każe mi przynieść zaświadczenie, że mi coś dolega... nie wiem co mam robić. Proszę o radę i pomoc.

Mój synek ma skończone 4 latka, od zawsze miał tendencje do wybudzania się w nocy, jednak wystarczyło pojawienie się któregoś z rodziców w jego pokoju i zasypiał znów bez problemów, nawet gdy nie kładliśmy się obok niego. Od kilku nocy popłakuje i jęczy we śnie, staram się go obudzić sądząc, że coś złego mu się śni, ale nie zawsze mogę się z nim porozumieć, bo jest w takim półśnie nadal popłakując i jęcząc. Po krótkim czasie się uspokaja po to, aby po godzinie wszystko się powtórzyło i tak kilka razy w nocy. Nie wiem co robić. Jako dwulatek miał lamblie i wtedy też z tego co pamiętam gorzej spał, ale to co jest teraz to jakaś masakra. Do tego dużo gorzej je i jest ogólnie markotny również w dzień. Proszę o podpowiedź co robić i w jakim kierunku szukać rozwiązania - psycholog? pasożyty? Czy może jeszcze coś innego?

Witam. Czy może być niepokojący fakt nadmiernej senności w dzień? Mam 27 lat, siedzący, nocny tryb pracy. Praca jest w ochronie. W pracy przesypiam w fotelu zazwyczaj około 5 h, po czym wracam do domu rano i potrafię spać czasem kolejne 6-8 godzin. Do tego przybieram na wadze, mimo iż niekiedy jadam tylko jeden posiłek dziennie.

Witam. Nie mam żadnego problemu z zasypianiem. Zajmuje mi to średnio od 2 do 5 min. Śpię 8-9 godz. Niestety po zjedzeniu śniadania znów robię się bardzo senna. Następnie ok. godz 16-17 dostaję takiego ataku senności, że nie jestem w stanie tego opanować. Śpię kolejne 1-2 h jak zabita i mogłabym spokojnie tak spać do rana. W trakcie studiowania zdarzały mi się takie napady podczas zajęć, na których po prostu zasypiałam. Nie jestem przepracowana. Czuję ciągłe zmęczenie i bez przerwy chce mi się spać. Co może być tego przyczyną?

Nigdy nie miałam problemów ze snem, może tylko dręczyła mnie nadmierna senność, ale nic poza tym. Dowiedziałam się od rodziny, że zdarza mi się mówić przez sen, budzić ich i prosić, by zrobili rzeczy, które doskonale mogłabym zrobić sama. Na przykład chciałam, by ktoś powiedział mi, która godzina. Gdy tylko dostałam odpowiedź, od razu położyłam się znów do łóżka. Ostatnio ustawiłam sobie budzik, żeby wstać w nocy. Nie obudziłam się, a budzik, gdy go znalazłam, był wyłączony i stał w kompletnie innym miejscu niż go postawiłam wcześniej. Sama nie wiem, czy po prostu wstaję i robię to wszystko, gdy jestem mniej więcej 'obudzona', a potem nie pamiętam, czy robię to przez sen?

Mam 16 lat. Moje objawy dotyczą niezdrowego, jak mi się wydaje, długiego snu. Sypiam około 10 godzin, po czym nie mam siły na nic, a kiedy ktoś siłą obudzi mnie po około 6 godzinach snu, lepiej się czuję, mam energię, jednak nie potrafię wstać sama. Byłam z tym u lekarza pierwszego kontaktu, kazał mi zrobić badania na występowanie anemii, jednak choroba się nie potwierdziła. Nie wiem co mam zrobić, ponieważ wieczorem nie mogę zasnąć, mimo iż jestem wykończona, a rano trudno mnie obudzić. Mam tak od 2 lat i zaniedbuję przez to naukę. W dłuższe ferie staram się zarwać noc, po czym następnego dnia zasnąć wcześniej, jednak i tak usypiam. Później budzę się niewyspana. Proszę o szybką odpowiedź. Co mogę zrobić? Nie chcę żyć, nie mając siły przyrządzić sobie herbaty, bo nawet na to nie mam siły.

Od jakiegoś czasu raz na tydzień, dwa, miesiąc, bardzo różnie, nie ma reguły, nęka mnie ten sam, bardzo męczący sen. Gdy się przebudzę i ponownie usnę, on powraca. I tak z 8 razy w ciągu nocy. Zawsze dotyczy tego samego, dostaję szczękościsku, ale tak mocnego, że towarzyszy temu ból. Podczas snu, jestem świadoma, że to sen, a nie rzeczywistość i próbuję się z niego wybudzić, próbuję np. poruszyć ręką, nogą, głową, czymkolwiek, aby się obudzić i udaje mi się to, ale dopiero po chwili. Jednak co z tego, skoro za chwilę znowu jest to samo. Czytałam, że takie męczące sny dotyczą osób, które prowadzą stresujący tryb życia, są zabiegane, mają sporo spraw na głowie, wiele powodów do zmartwień itp. Mnie nie dotyczy żadna z tych rzeczy. Prowadzę spokojny tryb życia, nie mam powodów do martwienia się, dużo wypoczywam, ostatnio byłam na bardzo relaksacyjnym wyjeździe w górach, wypoczęłam i na prawdę, nie mam czym się stresować. Najbardziej mnie dziwi, że tym snom towarzyszy ból. Słyszałam, że to jest raczej niemożliwe, żeby go odczuwać, a ja jednak tego doświadczam. Nawet jak się budzę, to jeszcze go lekko odczuwam. Nie wiem co mam robić.

Witam, mam 18 lat, moim problemem jest nadmierna senność. Przychodzę ze szkoły i potrafię od razu iść spać i śpię, dopóki sama się nie obudzę albo mnie ktoś nie obudzi. Mogłabym spać całymi dniami i tak dzień w dzień. Potem nie mogę zasnąć. A jeśli nie zasnę w dzień, to jak idę spać (22-23), przewracam się z boku na bok i nie mogę zasnąć przeważnie do 2 albo później. Jakiś miesiąc temu miałam tak, że położyłam się spać o 23 i nie spałam do 6 rano. Nie mogłam przez ten czas nawet oka zmrużyć :( Co mi jest?