Witam! Otóż mam mały problem, ostatnio mam bardzo realistyczne sny, aż sam nie wiem, czy to się dzieje naprawdę, czy to tylko "zły sen". Więc tak: Obudziłem się rano, poszedłem do kuchni napić się wody, po czym wróciłem do pokoju i położyłem się. Przed zaśnięciem otworzyłem oczy, po czym zauważyłem jak ktoś rzuca na mnie "czarny płaszcz" i wskakuje na mnie. W tym momencie nie mogę się ruszać jakbym był sparaliżowany, doskonale czuję tę osobę jak siedzi na mnie, dusi mnie i jak oddycha. Sny zawsze się kończą w takiej pozycji, w jakiej się "budzę". Sen jest tak realistyczny, że po przebudzeniu sam nie wiem, czy to zły sen. Wszystko trwało około 15 sekund po położeniu się do łóżka, tak mi się wydaje. Proszę o odpowiedź o co chodzi. Dziękuję.

Witam serdecznie, w chwili obecnej mam 25 lat, i jak mój podpis wskazuje jestem kobietą. Od około 7 lat noc w noc się nie wysypiam, ponieważ męczą mnie w nocy złe sny. Koszmary nie zawsze są realistycznie, nie zawsze mają cokolwiek wspólnego z moim życiem. Do tej pory bagatelizowałam sprawę, ponieważ nie miałam ciężkiej pracy. W chwili obecnej pracuję dosyć dużo, jestem wyczerpana po całym dniu, w nocy nie odpoczywam. Obawiam się, że odbije się to na moim zdrowiu. W chwili obecnej boli mnie jedynie głowa i czuję się przemęczona, przed podjęciem pracy czułam się całkiem nieźle, ale dopiero po 2 godzinach od przebudzenia.

Stosowałam domowe sposoby wyciszające przed snem, medytację, modlitwę - też relaksowały mnie, piłam ciepłe mleko, melisę, nie jadłam 3 godziny przed snem, nic nie pomaga. Czy powinnam leczyć te sny? Czy sny się leczy? Czego może to być objaw? Nie żyję w ciągłym stresie, nie miałam traumatycznych przeżyć. Dziękuję za pomoc.

Muszę to napisać... Kiedy kładę się i usypiam, budzę się dosyć często gwałtownie. Kiedy się budzę, wszystko wiruje mi przed oczyma. Naprawdę specjalnie założyłam tu konto, aby dowiedzieć się, czy komuś prócz mnie przytrafiło się takie nieszczęście. Zawsze śniłam dobrze, nie budziłam się w nocy ani nie miałam problemów z zasypianiem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczęły mi się sny, tak jakby przepowiadające. Pewnego razu śniły mi się wypadające włosy. A dokładnie sytuacja, w której ktoś oblał mnie jakimś paskudztwem i wyłysiałam. Sprawdziłam w senniku hasło 'wypadające włosy' i zamarłam... Okazało się, że hasło określa pogrzeb. Przeraziłam się. Kilka dni później zmarł mi wujek na zawał, odnalazła go moja babcia w zamkniętym mieszkaniu dzień po śmierci (tak twierdził patolog).

Teraz, gdy zasypiam i się budzę, kręci mi się w głowie. Mam sny, lecz jednocześnie orientuję się w moim pokoju i potrafię wstać z łóżka, dalej śpiąc. Wiem, że to dziwne, moja mama jest przerażona i od pewnego czasu śpi ze mną. Wczoraj np. śniło mi się, że zostałam opętana. Wstałam i zaczęłam walić rękoma o drzwi. Proszę was, pomóżcie mi, mieliście doświadczenia podobne? Boję się i nie wiem, z jakiej pomocy skorzystać.

Wielokrotnie budziłam się z guzem na czole bądź siniakami na kolanach. Przebudzenie nastąpiło zaraz po kolizji ze ścianą czy podłogą. W ostatnim czasie każdej nocy budzę się i staję na łóżku, dopiero po interwencji narzeczonego kładę się spać z powrotem. Z opowieści narzeczonego wiem, że w momencie zaburzenia snu zlękniona opowiadam (odpowiadam na pytania) o koszmarze. Mój sen zawsze jest bardzo mocny, czemu towarzyszą utrudnienia w porannym wstawaniu. Bardzo proszę o informację, do jakiego typu należą moje zaburzenia? Czy jest to problem na tyle zaawansowany, aby skonsultować go z lekarzem? Z góry dziękuję za pomoc.

Dobry wieczór. Bardzo bym prosiła o odpowiedź. Całymi dniami płaczę i chyba zapłaczę się na śmierć. Nikt nie może mi pomóc, a to jest jedyne miejsce, w którym mogę opisać swój ból. Mój problem polega chyba na czymś neurologicznym, tzn. kładę się spać i śpię normalnie, budzę się nad ranem po paru godzinach snu, ale nie mogę się wybudzić, mam tak jakby paraliż całego ciała: chcę się ruszyć, ale nie mogę, słyszę np. jak mama się kręci po pokoju albo pies szczeka, chcę powiedzieć im, żeby mnie obudzili, ale nie mogę - struny głosowe zablokowane, całe ciało również. Po chwili ciężko łapię oddech, połykam ślinę i budzę się natychmiast, bo pewnie bym się udusiła.

Bardzo się boję tego wszystkiego. Do tego boli mnie głowa, robiłam badania i nic mi nie wyszło, nie mam guza lub tętniaka, ale to jest przerażające jak mam świadomość bezruchu, paraliżu ciała. Proszę o krótką odpowiedź, tylko niech ona będzie pozytywna. Dziękuję z całego serca.

Niedawno miałam tzw. porażenie przysenne. Nad ranem wybudziłam się ze snu, gwałtownie się zerwałam, a w odbiciu w lustrze ujrzałam obok siebie w łóżku coś białego, po czym to coś przygniotło mnie z powrotem do poduszki i zaczęłam się dusić, miałam wrażenie, że umieram. Przy tym też towarzyszyły mi dźwięki dzwoneczków nad uchem, a na koniec jeszcze takiej jakby kołysanki, ale to było bardzo nieprzyjemne uczucie. Jednak zaczęłam bardzo szybko i głęboko oddychać, przez co duszenie się ustąpiło. Cały czas myślałam, że przyszła po mnie śmierć.

Nie do końca jestem pewna, czy to oby na pewno porażenie przysenne, ale zastanawiam się, czy to może świadczyć o jakiejś mojej chorobie psychicznej? Powiem też, że śmierć jest właśnie tą rzeczą, której się najbardziej w całym swoim życiu boję, myślę o niej przez cały czas, w każdy dzień i w każdą noc. Porażenie przysenne miałam już dość wiele razy, jednak wcześniej zdarzało się to przed zaśnięciem, miałam wrażenie i czułam, że spadam w dół, ale tylko przez chwilkę.

Jestem trzynastolatką, każdej nocy dręczą mnie koszmary. Pewnej nocy śniło mi się, że jestem duszona, a gdy się obudziłam, nie mogłam oddychać i czułam jakby ktoś mnie trzymał za gardło. Być może panikuję. Moje sny dotyczą zazwyczaj mordowania. Występują tam moi przyjaciele, rodzina, zawsze jako ofiary. Tylko raz było tak, że moja mama była mordercą. Niedawno wyjechałam do Szwecji, wciąż uczę się języka, przez co mam problemy z komunikowaniem się z moimi rówieśnikami. Póki co, nie chcę martwić mamy. Wspominałam jej, że mam koszmary, ale było to dawno, gdy nie mogłam spać zaledwie dwie noce. Trwa to już prawie miesiąc.

Witam, mam 19 lat. Nie palę, alkohol spożywam tylko okazjonalnie. Moim problemem jest wybudzanie się co noc, najczęściej co godzinę (często są to zbliżone do siebie pory), w trakcie gdy już się obudzę, najczęściej np. korzystam z toalety, choć nie czuję dużej potrzeby. Z ponownym zaśnięciem zazwyczaj nie mam większego problemu. Lecz niestety przez częste wybudzanie nie wysypiam się, co powoduje częste picie kawy. Nie wiem co zrobić, aby już się nie wybudzać? Jest to strasznie męczące, proszę o pomoc. Pozdrawiam.

Mam 13 lat i od jakiegoś czasu choruję i biorę leki, czasami mam stan podgorączkowy (ok. 37 stopni). I zaniepokoiło mnie, że rodzice zaczęli się skarżyć, że mówię przez sen. I mówię moje najbardziej skrywane tajemnice, np. wczoraj usnąłem na kanapie i tata powiedział "idź synku spać na górę", a ja odpowiedziałem przez sen "nie, bo Grzegorz przyjdzie". Nie wiem jak sobie z tym poradzić, boję się, że wyjawię jakąś tajemnicę, o której wolałbym, żeby moi rodzice nie wiedzieli. Jak zapobiegać mówieniu przez sen?

Kiedyś tak nie było, ale poznałem pewną dziewczynę i to się zmieniło. Ona miała wolny czas tylko późnym wieczorem. Więc tylko wtedy do niej jeździłem. Do domu wracałem między 2 a 3 w nocy. Jestem z nią już 8 miesięcy. Przez kilka pierwszych miesięcy spokojnie dawałem radę, pracowałem, nie było problemów, ale jakieś 3 miesiące temu to się zmieniło. Po prostu zasypiałem wczesnym wieczorem, nawet w ciągu dnia. Potrafiłem wstać rano i zasnąć przy stole przy śniadaniu, przy rodzicach.

Teraz zmieniłem pracę i muszę wstawać o 6 rano, więc zasypiam niby wcześniej, gdzieś o 1 w nocy, ale to i tak nic już nie zmienia. Dodam, że widzimy się prawie codziennie i nawet dzień lub dwa spania po 10 godzin nie pomaga. Cały czas chce mi się spać, a do tego ona ma jeszcze pretensje do mnie, że wcześniej było OK, a teraz ciągle śpię. Jak sobie z tym poradzić? Jak jej to wytłumaczyć?

Od pewnego czasu mam problemy ze snem, tzn. w trakcie snu, niezależnie czy śni mi się coś dobrego czy złego, zdaję sobie sprawę, że to sen i wtedy postanawiam się obudzić, zaczynam krzyczeć, rzucać się, błagać, żeby ktoś mi pomógł, czuję, że zaraz oszaleję. Ostatnio w moim śnie wyskoczyłam z okna. Trwa to jakiś czas, tak naprawdę nie wiem ile, ponieważ śpię i wtedy zaczynam się przebudzać, słyszę jakieś wydawane przez siebie dźwięki, serce wali jak oszalałe, jestem strasznie wystraszona i szczęśliwa, że się obudziłam.

Dwa razy po takim przebudzeniu weszłam w następny sen, w którym byłam reanimowana, po czym dopiero się obudziłam całkowicie zdezorientowana i oszołomiona. Proszę o jakiś komentarz, bardzo się boję, nie wiem czy to sen czy dzieje się coś niedobrego z moim organizmem.

Witam. Mam 21 lat i od paru miesięcy boję się spać, bo śni mi się zawsze coś złego i strasznego. Piję codziennie przed snem melisę i zasypiam normalnie, ale jak już mi się coś śni i się budzę, to ciężko mi zasypiać i się męczę, a następnego dnia trzeba jakoś funkcjonować i jestem zawsze niewyspana. Co noc śni mi się coś strasznego, albo że chłopak krzywdzi mnie, zdradza lub robi coś, co mnie rani, albo że z moim synkiem dzieje się coś strasznego, że umiera, że mi go zabierają. I dużo innych, też takie, gdzie jestem ja i inni ludzie i dzieją się dziwne rzeczy. Wstaję cała rozdygotana i mokra ze strachu. Proszę o jakąś radę. Pozdrawiam.

Bardzo często śnią mi się wilkołaki i potwory, niektórych nigdy nie widziałem w żadnym filmie. Niestety sam też występuję jako wilkołak, trwają wojny o przetrwanie, niekiedy nie potrafię wygrać walki lub uciec i się budzę, nieraz wygrywam, lecz prawdziwy problem jest taki, że wstaję wykończony, niewyspany. Nie piję alkoholu od 6 lat, rzuciłem, bo piłem za dużo, lecz te sny mam od kiedy pamiętam. Proszę o odpowiedź. Dziękuję.

Zasypiam około północy i budzę się około 9.00, ale nadal chce mi się spać, więc śpię do 9.45, budzę się na chwilę i nadal chce mi się spać, więc śpię do 10.30 i tak może się powtarzać do 12.00, a ostatnio nawet do 14.00. Ta dolegliwość pojawia się cały czas (chyba że mam zajęcia o 9.00 czy 7.00, to niechętnie, ale budzę się z pomocą budzika i wstaję). Czy to normalne, że tak długo śpię (12 h), czy to może z lenistwa? Normalnie jak się budzę po tych 9 h snu, to nie powinno mi się chcieć spać dalej. Tym bardziej, że na studiach nie mam żadnego wysiłku (może umysłowy)? Mam 19 lat, jestem studentem.

Od jakiegoś czasu nie mogę spać. Mój mąż wyjeżdża do pracy o 5 rano i gdy tylko wyjeżdża samochodem, budzę się. Wystarczy, że pies zaszczeka, ja od razu się budzę i nie mogę już spać. Tak jest od kilku tygodni. Cały czas jestem zmęczona, w pracy nie mogę się skupić, nie mam siły jeść. Zmieniłam okna, ale to nic nie pomaga. Wystarczy zapalić samochód, a ja już się budzę. Dłużej nie dam rady. Kiedyś o mało nie zemdlałam. Nie chcę brać tabletek nasennych, ponieważ nie chcę się uzależnić. Pomocy!

Witam. Mój syn obecnie ma cztery latka i od urodzenia nie przespał jeszcze całej nocy. Nie pomaga nawet to, jeżeli śpi z którymś z rodziców. Potrafi przebudzić się w nocy kilkakrotnie z krzykiem, a nawet i z płaczem. Rzuca się po łóżku i nie da się dotknąć jak chcę go poprawić. Jestem bezradna, bo nic nie potrafię zrobić w tej sytuacji. Proszę o pomoc, do kogo można się zwrócić o poradę.

Witam! Jestem 14-letnią dziewczyną. Niedawno się przeprowadziłam do nowego domu z rodzicami i od tamtej pory miewam trudności z zasypianiem. Bardzo trudno mi zasnąć, a jak już uda mi się, to śnią mi się straszne rzeczy, między innymi, że się topię, spadam w przepaść i ginę. Wtedy budzę się z przerażeniem i nie mogę już spać. Najgorszym z tych snów jest ten, w którym śnię, że się budzę, bo czegoś się panicznie boję i próbuję zaświecić światło, ale niestety nie mogę. Wtedy strasznie się boję, bo boję się ciemności, gdy jestem sama.

Wyczytałam gdzieś, że wtedy mogą nachodzić mnie duchy i dlatego miewam takie sny... Często też miewam takie coś jak kompletny paraliż podczas snu i nie mogę się obudzić. Pamiętam jak ostatnio spałam i "niby" się budząc, widziałam swoje ciało z boku. Nie wiem, co ja mam robić. Proszę o pomoc!

Jestem studentem wymagającego kierunku, sypiam ok. 6h dziennie, zażywam dostępne na rynku witaminy w tabletkach, jestem człowiekiem niezmiernie ambitnym, perfekcjonistą i zawsze we wszystkim jestem lub staram się być najlepszy, niestety cierpię też (pewnie dlatego, że zawsze chcę by wszystko było tak jak sobie zaplanuję) na coś w rodzaju nerwicy natręctw. Od klasy maturalnej (ok. 2 lat) mam problem z zapanowaniem nad sennością, która pojawia zaraz, gdy zaczynam się uczyć lub nawet gdy dopiero mam zamiar zacząć (coś w stylu reakcji obronnej organizmu, który chce uniknąć nauki). Zaczynając dzień pierwsze o czym myślę to to, kiedy będę mógł się wyspać, a gdy nie muszę wstać na konkretną godzinę to nie mogę się przemóc by wyjść z łóżka, choć wiem, że czeka mnie sporo pracy. Kiedyś byłem osobą niezmiernie towarzyską i przebojową, ale od wyżej wspomnianego okresu często nie mogę przełamać swojej niczym nie wytłumaczalnej wstydliwości (która pojawiła się u mnie ni stad ni zowąd i nie jest paraliżująca, ale wewnętrznie silniej przeżywam nawet lekko stresujące sytuacje); z typu „wszechobecnego działacza” stałem się leniuchem, któremu nie chce się podejmować dodatkowych zajęć i zawierać licznych znajomości (mówiąc prostolinijnie - zdziadziałem). Czy to może być spowodowane jakimś zaburzeniem, czy po prostu wystarczy przemóc się raz, drugi i z czasem wszystko wróci do normy?