Mam 14 lat, ważę około 80 kg i mam wzrost 173 cm ;( nie widać po mnie mojej wagi tak bardzo, ale jednak odstaje mi brzuch i mam grube uda ; ( chodzę do gimnazjum i w szkole mamy basen, więc trochę krępuje się rozebrać i pływać z innymi dziewczynami i chłopcami ;( ogólnie mam bardzo potężną budowę ; [ Niektórzy dokuczają mi z powodu mojej ,,figury''. Chciałabym do wakacji schudnąć do około 60 kg. Czy to możliwe ? W drugiej klasie gimnazjum chciałabym już być ,,normalna''. Proszę o pomoc, bo naprawdę już nie wyrabiam ;[ Dziękuję i pozdrawiam.

Może wyda się Pani to dziwne, że pisze do Pani lekarz. Mam już 64 lata i nie chodzi mi oto, żeby być "laską" tylko, żeby poprawić swoje samopoczucie. Od 2 lat leczę się z powodu choroby Hashimoto i nietolerancji glukozy leczonej dietą. Przed 2laty ważyłam między 55-58 kg i wszystko było OK. Potem, mimo że nie zmieniałam sposobu życia i odżywiania, zaczął się powolny przyrost wagi. A przez ostatnie 1/2 roku przybyło około 10 kg !!!! przy 158 cm wzrostu.

Od lat nie jadam słodyczy, bo nie lubię, nie jem ciastek, lodów, nie słodzę niczego, nie podjadam między posiłkami. Unikam produktów z wysokim indeksem glikemicznym. Staram się jeść o tych samych porach, a waga rośnie. Mój endokrynolog nie widzi problemu i twierdzi, że tak ma być. Mnie trudno się z tym pogodzić, ponieważ nie wytrzymują tego kolana i kręgosłup i czuję się fatalnie, a chciałabym jeszcze trochę popracować. W 1997 roku przeszłam operację usunięcia wielopoziomowej dyskopatii i między szyjnymi dlatego dbałam o to, żeby nie tyć.

Rano najczęściej zjadam 1 kromeczkę chleba fitness tylko z masłem, lub musli z sokiem grejpfrutowym. Do pracy biorę sok wielowarzywny - 1 szklankę i 1 jabłko. Około 13-14-tej obiad jednodaniowy. Najczęściej pieczone w folii mięso lub duszone bez sosu i do tego warzywa gotowane na parze, pomidor, surowy ogórek, czy tarta marchew. Między 17-18 -kolacja-2 kromeczki żytniego chleba chrupkiego z rybą lub, wędliną z indyka i jajko. I chyba coś w tej mojej diecie musi być nie tak skoro cały czas tyję. Nosiłam rozmiar 38-40, a teraz 42-44 !!!! Bardzo proszę jeśli to możliwe pomóc mi zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, co robię nie tak! Z góry dziękuję za poradę.

Hej, mam 11 lat, mierzę 154 cm, a ważę 51 kg - czy moja waga jest prawidłowa?? Kilka dni temu stanęłam na wadze i bardzo się zaniepokoiłam. Gdy jestem w szkole wciągam brzuch, bo wstydzę się. Lubię obcisłe bluzki i bardzo bym chciała w nich chodzić, ale mój duży brzuch mi na to nie pozwala. Gdy wracam ze szkoły od razu sięgam po łakocie tzn. batony, cukierki. Od nowego roku próbuje się ograniczać w nadmiernych ilościach słodyczy, ale to na nic. LICZĘ NA POMOC :(

Dzień dobry, mam 17 lat, 170 cm wzrostu i jestem gruba. Od ponad dwóch lat borykam się z problemem dotyczącym mojej wagi. Zaczęło się niewinnie - dieta dla poprawienia humoru. Później, jednak nie wiadomo w którym momencie, stało się to obsesją. Wiele sił kosztuje mnie pójście na zakupy. Staram się robić to sama, ponieważ każdy produkt jest przeze mnie ściśle weryfikowany, pod względem kalorii i zawartości tłuszczu, co zajmuje mi dużo czasu. Bardzo lubię gotować. W wakacje praktycznie nie wychodziłam z kuchni. Wszystkie aromatyczne zapachy poprawiają mi humor, gorzej z jedzeniem tych potraw.

W pewnym momencie stało się to uciążliwe i postanowiłam, że już dość schudłam i mogę to skończyć. Jednak ku mojemu zdziwieniu okazało się, że coś mi nie pozwala. Po prostu nie potrafiłam i nadal mam z tym wielki kłopot. Stałam się apatyczna, mam stany depresyjne, zamykam się w domu, odcinam od znajomych, przyjaciół, straciłam kontakty z moimi kochanymi rodzicami. Bliscy zauważyli mój problem. Starali mi się pomóc, jednak na własną rękę. Dało to odwrotny skutek. Moja najniższa waga to 45 kg. Kiedy mój bliski przyjaciel odwrócił się ode mnie, zwyczajnie obraził z powodu mojego zachowania, chciałam z tym skończyć. Tracę kilogramy oraz wszystko co kocham. Teraz mam tylko swoje książki i naukę. Kiedy zmuszam się do jedzenia, czuję się jeszcze gorzej.

Teraz staram się jeść. Nawet wagę mam w normie (55 kg), ale wiem, że za chwilę znów powrócę do tych heroicznych czynów. Na co dzień jem 300-400 kcal. Od święta, tak jak teraz, próbuję jeść normalnie. Dzisiaj mi się udało. Kiedy piszę to wszystko, odczuwam wstyd i zażenowanie. Wstydzę się mojej wagi, tego co tkwi we mnie - po prostu siebie. Nie wiem co dalej. Nawet rozmawiałam z mamą o moim problemie. Powiedziała, że to zauważyła, zapytała dlaczego jest tak, a nie inaczej, ale mimo wszystko jest bezradna. Nie zdaje sobie sprawy, że można to leczyć chociażby u psychologa. Mój teraźniejszy cel to zejście poniżej 50 kg. Chciałabym ważyć 43 kg. Wiem, że jak już odzyskam przyjaciela, poczuję się szczęśliwa i zwiążę się z dietą ponownie. Nie czuję się chora, a mimo to wiem, że mam problem. Jak poszukać tej równowagi? Można zgłosić się samemu do psychologa? Nie mam z czego się leczyć. Zwyczajnie chcę się nauczyć żyć, nawet kiedy ważę mniej. Żyć bez alienacji i długoterminowych załamań.

Jestem chłopcem, mam 16 lat i ważę, ok. 72 kg przy wzroście 178. Codziennie pod wieczór sobie ćwiczę ( brzuszki, skakanka, pompki). Ciągle próbuje jakoś schudnąć, ponieważ mam objawy brzucha i piersi, lecz się nie udaję. Wręcz czuje się jakby brzuch mi coraz bardziej rósł. Nie jestem na nic chory. Codziennie jem śniadanie w domu i szkole, obiad, kolacja, czasami może coś między posiłkami. Proszę, o jakieś zalecenia, co mam robić, jak schudnąć. Pozdrawiam i dziękuje.

Mam 11 lat i ważę 50 kg, a mój wzrost to 140 cm. Czy powinnam tyle ważyć? Jaką dietę mam zastosować? Cały dzień mogę nie jeść, a wieczorem zjem wszystko, tak koło 20.00. Teraz już się postarałam i oszukuję wodą żołądek. Jeżdżę na rolkach, gram w siatkówkę, koszykówkę i lubię inne sporty. Nie lubię mojego brzucha.

Witam. Mam do Pani małą prośbę. Chciałbym się dowiedzieć, czy to, co robię, ma sens i czy przyniesie mi zamierzony efekt. Jednak muszę zacząć od początku. Wszystko zaczęło się 19.01.2011, kiedy moja waga osiągnęła poziom 112 kg przy wzroście 188 cm - wtedy powiedziałem sobie DOŚĆ. Mam 33 lata i chciałbym zrzucić parę kilo, a dokładnie chciałbym ważyć 80-85 kg. Otóż zawziąłem się na swoje zbędne kilogramy i chcę się ich pozbyć, wiem jednak, że nie będzie to łatwe. Póki co mam w domu stepper i hantle i chciałbym pani opisać to, co do tej pory robię, żeby zrzucić zbędne kilogramy, szczególnie na brzuchu. Otóż przeszedłem na ciemne pieczywo typu chleb graham, słonecznikowy, 7 ziaren i orkiszowy.

Moje dzienne posiłki wyglądają następująco: Śniadanie: 2 kanapki ciemnego pieczywa z szynką drobiową, sałatą lub ogórkiem i keczupem, do tego ziołowa herbata bez cukru. Obiad: i tu zaczynają się schody, bo mieszkamy z teściami i gotuje moja teściowa, więc nie mam zbyt dużego pola manewru w tej strefie żywieniowej, ale nie pozwalam sobie na żadne sosy czy masełko do ziemniaków i staram się ograniczać porcje ilościowo, bo niestety nie ma możliwości, aby moja teściowa gotowała osobno specjalnie dla mnie. Cóż, takie życie. Obiady mniej więcej wyglądają co tydzień tak samo, z tym wyjątkiem, że są serwowane w różne dni tygodnia.

W niedzielę np. obowiązkowo kluski i rolada (ja zdjadam 3 takie małe i tylko pół rolady, żeby nie było afery). Kolacje już robi moja żona. Staram się ją zjadać między godziną 18 a 19. Na kolację również jem 2 kanapki ciemnego pieczywa, np. z białym serem i rzodkiewką albo papryką. A gdy w ciągu dnia mam na coś ochotę, to zjadam jabłko lub pomarańczę (ale nie banany). Oczywiście dużo piję - około dwóch litrów wody dziennie, a w pracy do 1,5-litrowej wody wrzucam 2 tabletki plussza.

Co do ćwiczeń - to udało mi się wygospodarować około 30-40 minut dziennie wieczorem około godziny 20 lub rano około 10, jeśli idę na 14 do pracy. Ćwiczę sobie na wspomnianym stepperze i w trakcie stepowania dorzucam ćwiczenia z hantlami. Zaczynałem od 500 + hantle, a w tej chwili robię 2500 + hantle. Na dzień dzisiejszy moja waga waha się między 104,5 a 106 kg i od kilku dni stoi w miejscu. Chciałbym zaznaczyć, że mnie to nie zniechęca do dalszych systematycznych ćwiczeń, bo czytałem, że takie zatrzymanie spadku masy ciała to normalny objaw przy odchudzaniu.

Byłbym zapomniał o najważniejszym - byłem w sklepie i tam pani poleciła mi błonnik i białko, bo to pomaga w spalaniu tłuszczu. Co do błonnika - to chyba działa, a co do białka - to jest to białko serwatkowe o smaku czekoladowym i zażywam to dwa razy dziennie w formie koktajlu 250 ml. Rano i wieczorem po ćwiczeniach. Wydaje mi się, że to również przynosi efekt, bo przestałem podjadać i nie szukam po szafkach żadnych słodyczy, a jak już muszę coś skubnąć, to mam kupione pieczywo wasa i wyobrażam sobie, że akurat jem np. hamburgera lub czekoladę i o dziwo, to pomaga. Popiję to jeszcze szklanką wody i głód znika.

Bardzo proszę o odpowiedź, czy sobie tym wszystkim nie zaszkodzę (moje samopoczucie jest cały czas dobre) i co ewentualnie mógłbym poprawić i robić lepiej, żeby osiągnąć zamierzoną wagę. Z góry dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

Mam 14 lat, ważę 56 kg, a mój wzrost to 167,5 cm. Jestem pływaczką. Mam treningi 10 razy w tygodniu po 1,5 godziny. Wieczorami chodzę jeszcze na bieżnię po 10-15 minut. Chciałabym schudnąć ok. 5-6 kg, ale nie wiem jak. Nie jem słodyczy, ograniczyłam jedzenie mięsa i nic nie pomaga. Nie piję napojów gazowanych, ani nic w tym guście. Piję wodę, herbatę albo kakao. Przed treningiem jem miskę płatków kukurydzianych, po treningu (w szkole) zjadam ok. 2 kromek chleba ciemnego z twarożkiem i dżemem. Przed samym treningiem (godzinę przed) zjadam jeszcze bułkę ciemną. Po treningu jem obiad, a później jakieś jabłko i może kromkę chleba. To cały mój dzienny jadłospis. Jak mogę schudnąć? Może jakaś dieta?

Mam 23 lata, 175 cm wzrostu. W Sylwestra ważyłem 85 kg, teraz już 79. Moje odchudzanie polega na diecie składającej się z: śniadania - ciemny chleb lub płatki kukurydziane z mlekiem, obiad - szklanka gotowanego ryżu, kolacja - dwa jabłka. W międzyczasie piję zieloną herbatę 2-3 dziennie. Po godzinie 18 już nie jem nic, jedynie herbata. Do tego dołożyłem co rano pompki, a wieczorem ćwiczenia a6w. Czy warto kontynuować to? Czy dalej będzie równie skutecznie? Czy nie zagraża to mojemu zdrowiu? Czuję się dobrze, nie mam problemów ze zdrowiem, nie jest mi słabo, nie czuję głodu.

Witam. Jestem czternastolatką. Około rok temu zachorowałam na anoreksję. Obecnie jestem po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu, gdzie przytyłam z 31 kg do 38 kg. Zastanawiam się czy choroba mogła spowodować, że się "zniżyłam"? Około rok temu mierzyłam 164 cm wzrostu, a dwa miesiące temu zostałam zmierzona i miałam 160 cm. Czy możliwe, że to skutek intensywnego odchudzania (schudłam 13kg w ciągu roku) czy po prostu pomyłka podczas mierzenia? Jeżeli to skutek choroby, to czy są szanse, że jeszcze urosnę? Pozdrawiam.

Witam! Mam 11 lat i ważę 50 kg. Mój wzrost to 140 cm. Mogę nie jeść nic cały dzień, a w nocy zjem ile tylko chcę. I to mnie martwi. Wstydzę się mojego brzucha i grubych ud. Teraz próbuje oszukać żołądek pijąc wodę przygotowaną. Lubię jeździć na rolkach i często jeżdżę. Gram w siatkówkę, koszykówkę, piłkę nożną. Wolałabym, aby Pan lub Pani odpisali mi na mój adres e-mail, wtedy więcej się dowiem. Dziękuję i proszę o pomoc.

Choruję na anoreksje od 7 lat. Jest bardzo ciężko, bardzo bym chciała z tego wyjść, ale nikt nie umie mi pomóc, czuję, że jak tak dalej pójdzie to w końcu organizm powie "dość"... Ja naprawdę okropnie się głodziłam na początku choroby; nie jadłam, jak jadłam coś, to szłam zwracać, piłam herbatki przeczyszczające, brałam tabletki na przeczyszczenie i ciągle ćwiczyłam. Tak że w miesiąc straciłam ok. 13 kg;( Do tej pory boję się, że utyję;( Nie wiem, co mam robić, bardzo boję się śmierci...

Mam męża i nie mogę zajść w ciążę mimo miesiączki, którą mam na lekach, mam meszek na ciele, ciemny taki, męski;( Strasznie boli mnie kręgosłup cały czas, coś mi chrupie, strzela, co jakiś czas, że tak powiem odmawiają mi posłuszeństwa kolejne stawy (biodro, kolano, nadgarstek), bardzo dużo włosów straciłam, mam sine kolana, ciągle sine dłonie(kostki) (okropny widok), suchą skórę, która ciągle pęka, tworząc rany, które oczywiście się nie goją, nawet siniaki mi nie chcą schodzić, okropnie pogorszył mi się wzrok, mam problemy z koncentracją, mam nerwicę... A najbardziej z tego wszystkiego dokucza mi brzuch, mam ciągłe, wieczne i okropne wzdęcia, po prostu jakbym piłkę połknęła, mam zaparcia, nie mogę się normalnie wypróżnić... Lekarze przepisują mi jakieś leki na zaparcia, przeczyszczające, ale moim zdaniem nie tędy droga... nie pomagają albo pomagają na chwilę, a potem znów są za słabe;(

Badają mnie na różne sposoby, szukając jakiejś ciężkiej choroby, bo w końcu wygląda to wszystko razem bardzo nieciekawie, a ja sądzę, że to wszystko anoreksja i jej konsekwencje ;( Bardzo proszę o radę - co mam zrobić (jakie badania) albo gdzie się zgłosić, żeby w końcu wyjść z tego? Błagam o pomoc, bo jest coraz gorzej... Dodam, że nigdzie się nie leczę na anoreksje, ponieważ gdy chodziłam do psychiatry jedyne co to przepisywała mi psychotropowe leki, przez które wylądowałam w szpitalu... Za dużą dawkę mi przepisała i za dużo ich było ogólnie jak na mnie i moją wagę (dostałam padaczki pierwszy i ostatni (póki co) raz w życiu).