Witam. Miałem kiedyś białaczkę, całkowite leczenie (również podtrzymujące) zakończyłem w marcu 2010. Wiem, że aby uniknąć nawrotu i innych nowotworów w przyszłości należy się zdrowo odżywiać. Ale co to dokładnie oznacza? Czytałem o jakichś flawnoidach zawartych w niektórych owocach i warzywach. Jakie produkty są rakotwórcze i czy to prawda, że jedzenie wielu warzyw i owoców ma naprawdę duży wpływ na niszczenie wolnych rodników? Jakie jedzenie zmniejsza ryzyko jakichś nowotworów?

Siema. Mam 15 lat, ważę 61 kg. Jak każda dziewczyna chcę ładnie i szczupło wyglądać. Chciałabym się spytać, jak można schudnąć w miesiąc ok. 2 kg lub 1 kg, ćwicząc 3 razy tygodniowo po godzinie (chodzi mi o przykładowe ćwiczenia i czy to jest w ogóle możliwe). Nie uprawiam żadnego sportu. Jeśli to możliwe, to proszę o przykładowe posiłki, które pozwalają przyswoić mi wystarczających kcal, ale nie zrobią ze mnie "miśka". Proszę o odpowiedź. Z góry dziękuję.

Jestem 13-latką. Ważę 61 kg przy wzroście 160 centymetrów. Jeżdżę na snowboardzie, pływam, gram w piłkę nożną, jeżdżę na deskorolce, gram czasami w koszykówkę lub w siatkówkę. Wcześniej jedynie próbowałam ograniczyć posiłki. W mojej rodzinie nie występuje nadwaga, tak sądzę, przynajmniej się o tym nie rozmawia. Nie choruję na nic, ani nie byłam u lekarza. Moim głównym problemem są według mnie za duże uda. Wstydzę się rozebrać na basenie czy wyjść na plażę. Bardzo proszę o pomoc, bo nie wiem co zrobić, żeby stracić te kilogramy. Sądzę, że jestem za gruba i to nie są wymysły głupiej nastolatki, lecz po prostu nie lubię patrzeć w lustro. Moim zdaniem mam lekko za duży brzuszek i za grube uda. Proszę o dopasowanie odpowiedniej diety dla mnie.

Witam! Wiem, że już było kilkanaście pytań z podobną historią, jednak potrzebuję porady dotyczącej mojej konkretnej osoby. Mam 17 lat, 160 cm wzrostu i ważę ok. 44 kg. Jestem na diecie, choć wiem, że wiele osób chętnie wyglądałoby tak jak ja. Odchudzam się od ok. roku, wcześniej ważyłam ok. 49 kg. Chciałabym jeść normalnie, od czasu do czasu pozwolić sobie na coś słodkiego. Jednak nie potrafię. Słodyczy nie miałam w ustach od września, boję się, że jak zjem małego batonika, to moja waga wskaże kilogram więcej. Moje posiłki są strasznie monotonne. Jadam dwa razy dziennie. Śniadanie - bułka z jakimś dodatkiem (np. szynką), a potem obiad przygotowany przez moją mamę. Mój ostatni posiłek kończy się o godzinie 14.00.

Ważę się kilkanaście razy dziennie! Po każdym posiłku! Gdy waga pokaże kilo za dużo płaczę, mam ochotę zwymiotować (tylko strach mnie powstrzymuje). Stosuję również różne wspomagacze w odchudzaniu: herbatki, kawę odchudzającą itp. Chciałabym wreszcie traktować jedzenie jako coś normalnego, naturalnego. Już nie mam siły stawać codziennie na wadze, jednak pojawiające się wyrzuty sumienia są silniejsze. Mam bardzo niską samoocenę. Nie wyglądam, na kogoś kto waży 44 kg! Ze swoim problemem jestem sama. Nie mam odwagi zwrócić się do rodziców, bo wiem, że mnie wyśmieją, nie zrozumieją. Powiedzą: „Co jest trudnego w jedzeniu?”.

21 lat, kobieta, waga 42 kg, wzrost 162 cm. Od kilku lat nie jem normalnie, ale tak jak teraz nie było nigdy. Przestaję już sobie radzić sama ze sobą, problemy ze snem, nauką, momentami mam wielką ochotę skoczyć z najbliższego mostu, po ostatnim napadzie zaczęłam się przypalać i dopiero po kilku dniach, kiedy wylazły okropne bąble, doszło do mnie, co zrobiłam. Wczoraj stałam i ryczałam przed lustrem, bo po prostu nie mogłam na siebie patrzeć. Sama nie wiem dokładnie, co to jest, ale na pewno dalekie od normalnego odżywiania. Czasami wydaje mi się, że umiem to sobie poukładać, jem kilka małych porcji dziennie, ale zaraz potem nie jem albo jem tylko owoce i warzywa przez kilka dni, albo przychodzi napad, wciągam wszystko na co tylko mam ochotę, a potem wiszę nad toaletą, nawet jeśli nie uda mi się zwymiotować.

Wszystko musi być spalone, spacery po 3 godziny, hula hoop, brzuszki. Nie potrafię normalnie. Poczucie winy zabija. Nie jem, jest źle, zjem, jest jeszcze gorzej. Czuję się słaba, że uległam. Zakupy są straszne, samo light, zero, każda etykieta przeczytana. Jeden wniosek: za dużo kalorii. Włosy coraz cieńsze, skóra gorsza, jest sucha i pęka, ręce drętwieją, chłód straszny, zaparcia, okres albo jest albo nie ma. Co z tego, jak uda pozostają tak samo grube, a żebra niedostatecznie wyczuwalne.