Witam! Mam 15 lat, 160 cm wzrostu i ważę ok. 50-51 kg. Bardzo chciałabym schudnąć, jednak wiem, że w tym wieku nie powinnam przesadzać z dietami. Wszyscy mi mówią, że mam ładną figurę, ale ja uważam, że mam za duże boczki i grube nogi... Wiem, że ważny jest sport, ale niestety nie mam na to czasu, ponieważ po szkole opiekuję się siostrą. Najbardziej denerwujące jest, gdy zakładam rurki lub jakiekolwiek obcisłe spodnie, opierają mi się boczki. Proszę o pomoc;) Pozdrawiam

Mam 18 lat 170 cm wzrostu i 50 kg wagi. Nie kontroluję tego co jem, nigdy niczego nie przeliczałam czy też odmawiałam sobie. Nie jadam systematycznie - średnio jadam 2-3 posiłki dziennie do syta, pomiędzy jakieś nieduże przekąski nic konkretnego. Nie jadam serów, nie pije mleka. Waga utrzymuje się  dość długo z niewielkimi różnicami nie schodzę poniżej 50 kg aczkolwiek ostatnio schudłam 2 kg w dość niedługim czasie nawet nie wiem kiedy zaczyna mnie to martwić. Co robić ?? Ps. moim mankamentem jest to iż kiedy przybieram na wadze najbardziej uwydatnia mi się brzuch, czego doprawdy nie mogę ścierpieć - czy jest sposób, aby tego w jakiś sposób uniknąć ??

Mam 20 lat. Odkąd zaczęłam dojrzewać, dostałam okres (kiedy miałam 12 lat) zaczęłam tyć. Początkowo mi to nie przeszkadzało, nigdy nie czułam presji otoczenia, nikt się nie wyśmiewał. Nie wiem sama, co mi strzeliło do głowy z odchudzaniem - obudziłam się pewnego dnia i postanowiłam, że zrzucę parę kilo. Ważyłam już 80 kg (przy wzroście 161 cm). Zaczęłam zwyczajnie - ograniczenie cukrów, przestałam słodzić herbatę, jeść słodycze, białe pieczywo. „Polubiłam się” z warzywami i owocami. I waga spadała. Coraz bardziej i bardziej, a im więcej chudłam, tym bardziej radykalna stawała się moja dieta, bo zaczęłam bać się, że nagle stracę wszystko, co wywalczyłam, że przytyję.

Od kwietnia zeszłego roku, do dziś zrzuciłam 29 kg (dziś ważę 51 kg). Tylko że ja wciąż widzę siebie sprzed roku, kiedy patrzę w lustro. Niby widzę, że schudłam, ale mnie to nie satysfakcjonuje. Najgorsze stają się obsesyjne myśli - ile kalorii już zjadłam, ile jeszcze mogę. Ciągle mam wrażenie że jestem głodna, że nie zjadłam tyle, ile powinnam (porcje posiłków jem bardzo niewielkie), ale nie potrafię się zmusić do zjedzenia czegoś więcej, bo czuję, że wtedy wszystko odłoży mi się w biodrach czy na brzuchu. Takie obsesyjne myślenie bardzo przeszkadza mi w nauce, bo nie potrafię skupić się na czytanym materiale (wciąż myślę o jedzeniu)...

I niby wiem, zdaję sobie sprawę, że te moje 51 kg, to nie jest jakoś strasznie dużo, ale przeraża mnie myśl, że mogłabym przytyć choćby kilogram. Im bardziej ktoś zwraca mi uwagę, że jestem chuda, tym bardziej ja się cieszę, odczuwam radość, że ktoś zauważa zmiany (chociaż to w większości nie są pochlebne opinie - mówią mi, że już za chuda jestem, a mnie to cieszy - dziwne...). Czy powinnam zdecydować się na terapię? Chciałabym czerpać radość z jedzenia, a nie zastanawiać się nad tym, czy zjeść jeden plasterek pomidora czy dwa... Pozdrawiam.

Witam, mam 19 lat (kwiecień 1992 rok). Od ponad dwóch lat nie potrafię się opanować od niebrania środków przeczyszczających. Gdy się załatwiam, widzę coś strasznego, w kale zauważam jakąś część układu pokarmowego. Nie wiem dokładnie, co to jest, ale nieciekawie to wygląda. Boję się, że mogłam sobie poważnie uszkodzić przewód pokarmowy. Boję się z tym iść do lekarza, ponieważ się wstydzę. Gdy jem, mój brzuch ogromnie rośnie, od żeber jest w porządku, ale już na podbrzuszu nie tyle co czuję dyskomfort, ale również podbrzusze jest pełne, wypukłe i to dosyć mocno (tak jest następnego dnia), ale od razu jak zjem, to mój brzuch momentalnie rośnie. Te tabletki, które biorę, powinno się stosować jedną na dobę, nie przekraczając okresu 7 dni, a ja doszłam do takiego stanu, że czasem 15 tabletek nie działało, ale czasem działa i biorę średnio po 15, 14 czy też 16 (kilka razy w tygodniu).

Boję się, że gdy pójdę do lekarza, to oni mnie wyśmieją i powiedzą, że to na własne życzenie. Bardzo chcę schudnąć, moją najniższą wagą było 48 kg, a najwyższą 59 kg. Bardzo proszę o szybką odpowiedź, bo strasznie się denerwuję, co z tym mogłabym zrobić Dziękuję z góry!

Mam 18 lat i jestem dziewczyną. Mam 154 cm wzrostu i ważę 52 kg, a rok temu ważyłam 46 kg. Odkąd pamiętam miałam problemy z wagą, zawsze uważałam, że jestem za gruba, miałam dość spore oponki na brzuchu. Wiele razu próbowałam się odchudzać, ale zawsze nie wytrzymywałam. Kiedyś nawet raz zmusiłam się do wymiotów, ale nie mogłam na siebie patrzeć i zrezygnowałam. Czasami mam tak, że np. tak bardzo myślę o chipsach lub o czekoladzie, że niezależnie od pory dnia i czy mam na to czas, jak najszybciej idę do sklepu po największą paczkę. Często się objadam i mam do siebie żal za to. Od wiosny przytyłam 6 kg, brałam tabletki antykoncepcyjne. Jednak od zawsze ciągle myślę o jedzeniu i o tym, że jestem za gruba i przez to jestem brzydka.

Witam, mam 20 lat, mam 169 cm wzrostu i ważę 52 kg, wcześniej ważyłam 58 kg i czułam się z tym o wiele lepiej. Źle się czuję z tą wagą, a nie mogę jeść, jem dwa małe posiłki dziennie, do tego często po nich mi jest niedobrze, jem na siłę. Źle się czuję, jestem cały czas ospała i nie mam siły nawet wyjść na spacer, nie jem żadnych tabletek i nie jestem „chyba” chora. Co mam zrobić, by jeść więcej i troszkę przytyć?

Witam! Mam 22 lata, ważę 59-60 kg, waga mi się ciągle waha i mam 166 cm wzrostu. Bardzo bym chciała do świąt schudnąć jakieś 6 kg. Nigdy nie chorowałam i nie miałam problemów ze zdrowiem, prowadzę bardziej siedzący tryb życia. Na śniadanie zjadam 2 parówki i bułkę, później coś podgryzę – jabłko, kanapkę, na obiad zazwyczaj to, co mama zrobi – zupa, ziemniaki, kotlet, surówka. Później znowu coś, w międzyczasie przed TV też coś zjem, jakieś czipsy. Na kolację parówki lub kanapki, to zależy. Mogę zrezygnować ze słodyczy i fast foodów, ale nie dam rady zrezygnować z pestek słonecznikowych, codziennie łuszczę paczkę, a wiem, że są kaloryczne. Waga ciągle idzie mi w górę. Boje się, że niedługo będzie ponad 60 kg. Co mam robić, aby zrzucić te 6 kg?