Kobieta, 27 lat, wzrost 164 cm, waga 98 kg. Zaczęłam jeździć na rowerze, około 3-4 razy w tygodniu, po około 30-45 minut. Czasem spacer lub basen. Czuję się ociężała, boli mnie kolano, wiem, że muszę schudnąć. Jaką dietę powinnam zastosować i jakie ćwiczenia? Moim celem jest zrzucenie 30 kilogramów i wiem, że to wymaga czasu. Proszę o poradę, ponieważ stosowałam już różne diety (kopenhaską, kapuścianą, warzywną), ale bez rezultatu, ponieważ brak mi silnej woli. Tym razem chcę dać z siebie wszystko, ponieważ zależy mi na moim zdrowiu, lepszym samopoczuciu i ładniejszym wyglądzie. Jeśli przez dwa lub trzy miesiące udałoby mi się cokolwiek schudnąć, uwierzyłabym w siebie i miałabym siłę, by walczyć dalej. Proszę mi pomóc zacząć. Z góry dziękuję i pozdrawiam!  

Witam. Mam 19 lat, moja waga to 69 kg, chociaż nie da jej się dokładnie sprecyzować, gdyż waha się +/- 2 kg w ciągu dnia, przy wzroście 165cm. Moim największym problemem jest brzuch oraz ramiona. W mojej rodzinie najbliższej występuje otyłość oraz nadwaga zwłaszcza u kobiet. W przeciągu ostatnich miesięcy nie stosowałam żadnej diety. Nie jadam posiłków o stałych porach, jednak jem mniej a częściej (5 posiłków dziennie). W roku 2001 zachorowałam na młodzieńcze przewlekłe zapalenie stawów. Proszę o udzielenie mi rady, byłabym bardzo wdzięczna.

Mam 20 lat. Zaczęłam się odchudzać jakieś półtora roku temu. Ważyłam wtedy 56 kg przy wzroście 158 cm. Najpierw wyeliminowałam standardowo słodycze, potem stopniowo z jadłospisu wyrzuciłam kolację, zmniejszyłam porcję obiadową, śniadanie zamieniłam na jakiś mały owoc. W końcu doszło do tego, że jem głównie owoce lub warzywa w zastępstwie normalnych posiłków. Czasem jem coś innego, żeby nikt się nie zorientował co robię. Owszem, jestem w stanie zjeść więcej, ale tylko wtedy gdy obiecam sobie, że następnego dnia nie tknę niczego.

Od pięciu miesięcy nie miesiączkuję. Teraz ważę około 44,8 kg. Codziennie piję dużo wody, co wpływa na przyrost masy ciała w ciągu dnia, nawet do 46 kg. Jednak gdy po wypiciu wody widzę te 46 na wadze, zaczyna mnie to przerażać, mimo iż wiem, że to stan przejściowy. Boję się przytyć, nie chcę wyglądać tak, jak przed odchudzaniem. Nie chcę ważyć więcej. I z tego powodu niejedzenie stało się moim nawykiem. Już nie potrafię inaczej. Z drugiej strony jakaś część mnie chce się pozbyć tego problemu. Wiem, że taki tryb życia skutkuje poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Nie chcę wyglądać jakoś przeraźliwie chudo, chcę być zdrowa i mieć kiedyś dzieci. Jednak przez cały czas moja waga wydaje mi się strasznie duża, a gdy patrzę w lustro, dochodzę do wniosku, że gdybym schudła do 39-40 kg, to nic by się takiego nie stało.

Chociaż wiem, że robię źle, to nie potrafię się odzwyczaić ani od takiego sposobu myślenia, ani od nieprawidłowych nawyków żywieniowych. Nawet nie wiem, kto mógłby mi w tym pomóc. Myślałam, że dam sobie z tym radę sama i wiele razy podejmowałam próby powrotu do normalnego jedzenia, ale wszystkie skończyły się niepowodzeniem. Nie mogę liczyć na wsparcie moich bliskich, bo utrwalił się u nich stereotyp mnie jako grubej osoby, w związku z czym nie potraktują mojego problemu poważnie, a proszę mi wierzyć, próbowałam szczerze porozmawiać z wieloma osobami na ten temat. Wierzą, że jestem na tyle rozsądna i samodzielna, że co by mi nie było, poradzę sobie z tym i że na pewno to jakaś moja obsesja, która z czasem przejdzie.

Na dodatek byłam zmuszona przerwać studia w celu poprawienia matury i dostania się na wymarzony inny kierunek studiów i nigdzie nie pracuję w związku, z czym nie mam ubezpieczenia i nie mogę się zgłosić do żadnego lekarza. Prywatne wizyty również odpadają, gdyż pieniądze, które udało mi się odłożyć, muszę wykorzystać na co innego, co jest na tyle ważne, że nie pozwala mi ich wydać na ewentualne leczenie. Musiałabym więc czekać do października, aż zacznie się rok akademicki i dostanę ubezpieczenie z powrotem. Tak więc jestem pozostawiona sama sobie i nie wiem, co mam zrobić. Czy w ogóle jest się czym przejmować? Może skoro nikt się o mnie nie martwi, to ja też nie powinnam? Czy to w ogóle jest anoreksja? Dziękuję z góry za odpowiedź.

Witam serdecznie. Wiem, że dział "zadaj pytanie" przeznaczony jest dla osób bezpośrednio dotkniętych chorobą i szukających pomocy. Ja jednak liczę na Państwa wyrozumiałość i bardzo proszę o pomoc. Bardzo niedawno temu dowiedzieliśmy się, że moja siostra ma anoreksję. Co ciekawe, sama się do tego przyznała, powiedziała, że nie może już nas dalej okłamywać, że jest jej strasznie ciężko, że chce się wyleczyć, ale "coś" w jej głowie ciągle jej mówi, że jak będzie jadła, to zostanie "gruba świnią". Siostra ma 23 lata, przy wzroście 1,62 cm waży aktualnie 47 kg.

Przyznała się do zażywania leków przeczyszczających, powiedziała, że nie wymiotuje, bo ją to przeraża, mimo że próbowała 3 razy, ma bardzo rozchwiany stan emocjonalny (wstaje agresywnie nastawiona do wszystkiego, potem się śmieje, następnie płacze, że ona chyba jest nienormalna i że musi ze sobą skończyć), ostatnio krwawiła z nosa dwa razy w ciągu dnia. W domu staramy się ją pilnować i nie odstępować na krok, posiłki jemy razem, a mama aktualnie śpi z nią w nocy, bo siostra powiedziała, że boi się spać sama. Wszyscy także staramy się ją wspierać i mówimy na każdym kroku, że pomożemy jej wszyscy przez to przejść i nie zostawimy jej z tym samej.

Jesteśmy w trakcie szukania dla niej pomocy, ale okazało się, że wcale nie jest tak prosto o spotkanie ze specjalistą, bo jak mówią "są zawaleni pracą", a w ośrodkach prywatnych nie ma miejsc aż do końca września. Dlatego właśnie piszę do Państwa. Bardzo proszę doradzić mi, jak mamy z nią postępować przez ten czas, dokąd nie zacznie terapii, jak nakłaniać do jedzenia, jak rozmawiać, jak wpierać, kiedy przychodzi załamanie? Z góry bardzo dziękuję za odpowiedź.