Czytam tu porady, by stosować melatoninę. Bardzo mnie to dziwi, ponieważ o tym leku słyszłam od lekarzy psychiatrów, w tym z P.Z.S., że jest nieskuteczny i nie pomaga pacjentom z bezsennością (mnie również nie pomógł). Czym spowodowana jest taka rozbieżność opinii? Czy opierają się państwo na opinii pacjentów, którzy ten lek brali czy na reklamowych ulotkach?

Witam. Mam 27 lat i jestem mężczyzną. Mam bóle w kroczu, pieczenie w cewce moczowej a zwłaszcza jak wypiję piwo i pójdę się załatwić. Ropny wyciek, parcie na stolec, załatwiam się małymi ilościami moczu,czasami ból członka,ból w kroczu po wytrysku.Byłem u urologa i dostałem furaginum i urosept. Robiłem posiew moczu i wymaz z cewki moczowej i nic nie wykazało. Robilem nawet badanie krwi.  Co mam robić? Gdzie się udać? Dziękuję za poradę.

Witam! Mam 22 lata. Ze zmianami trądzikowymi zmagam się od kilku lat i występują one na całej twarzy- przede wszystkim na policzkach, brodzie, skroniach i czole. 2 lata temu rozpoczęłam kurację u lekarza dermatologa. Stosowałam następujące leki- (zewnętrznie) duac, brevoxyl, skinoren, 2 rodzaje płynów do przemywania cery, robione na zamówienie w aptece, których-niestety- nazw ani składu nie pamiętam, natomiast (doustnie) tetracyklinę, witaminę pp, cynk. Po skończonej prawie 6- miesięcznej kuracji tymi specyfikami rozpoczęłam leczenie blizn dermatixem, wkrótce musiałam tego zaprzestać, ponieważ zmiany znów się pojawiły. :-( Stosuję różne toniki, żele, peelingi, kremy do cery trądzikowej, przetłuszczającej się, ale oprócz oczyszczania nic nie pomagają. Bardzo proszę o poradę. Co mam stosować, aby chociaż w części zniwelować problem. Z góry dziękuję.

Witam serdecznie, mam 24 lata, w tym roku skończyłam studia, jednak nie byłam w stanie napisać pracy magisterskiej, ledwo pozdawałam ostatnie egzaminy (przy pomocy przyjaciół, ponieważ sama na pewno nie poradziłabym sobie). Moim problemem jest coraz większe zamykanie się na otaczający świat... Kiedyś byłam osobą, której wszędzie było pełno, potrafiłam każdemu dodać otuchy, miałam (prawie) szczęśliwy związek, który zakończyłam po 5 latach, ponieważ moje uczucie zgasło, gdy poznałam kogoś innego (z kim nie byłam i nie jestem, ale do tej pory nie mogę o nim zapomnieć), na szczęście rozstaliśmy się w przyjaźni i nasze przyjazne relacje trwają do dziś... nie mogłam dłużej wytrzymać, ponieważ mój chłopak bardzo porządnie nadużywał alkoholu i stał się strasznie trudnym człowiekiem.

Myślę, że mam wygłodniałe serce, że jestem uzależniona od bycia z kimś, bycia tą jedyną... od roku jestem sama, całymi dniami myślę o człowieku, który kiedyś zawrócił mi w głowie, z którym nie mam już kontaktu (ma już kogoś, więc nie chcę nic psuć). Zastanawiam się, czy nie mogę zapomnieć o nim, ponieważ jest taką właśnie wyjątkową osobą, czy przez sam fakt, że czułam się przy nim dowartościowana i tego dowartościowania mi brakuje, a do tej pory nawet mój były chłopak nie był dla mnie taki wyjątkowy. To nie daje mi spokoju, budzę się rano i już mam go przed oczami, wszystkie moje myśli są na jego temat, nie potrafę się na niczym innym skupić.

Jeśli chodzi o codzienne życie, boję się swojej pracy (mam lęki - może dlatego, że mam bezpośredni kontakt z klientem, chociaż kiedyś ich nie miałam w tej samej pracy), czuję się gorsza, boję się wyrazić swoją opinię publicznie, zastanawiam się nad każdym wypowiedzianym zdaniem (czy przypadkiem nie powiedziałam głupoty), wśród znajomych zakładam maskę i udaję, że wszystko w porządku, chociaż niektórzy zauważyli, że jestem milcząca. Prawda jest taka, że nachętniej wcale bym się nie odzywała. Ciężko jest mi złapać kontakt z rozmówcą i ogólnie czuję się pusta w środku.

Kiedy mam wolne, nie wychodzę z łóżka, mimo że od spania zaczyna mnie boleć głowa... nie wiem, co ze mną jest, przez ostatnie półtora roku strasznie się zmieniłam, prawie pod każdym względem... nic mnie nie cieszy, nie potrafię już zachowywać się jak dziecko, straciłam cały entuzjazm, boję się ciemności (zawsze się bałam, odkąd pamiętam zawsze spałam przy lampce), boję się ciszy... nie zasnę sama w mieszkaniu... ciemności boję się przez całe życie, może dlatego że miałam ciężkie dzieciństwo, mama odeszła od taty jak miałam 4 lata, ponieważ nadużywał alkoholu i był bardzo agresywny w stosunku do Niej (co pamiętam)...

Przez jakiś czas kupowałam deprim (bez recepty na poprawę nastroju), ale nie sądzę, żeby mi pomógł.... bardzo proszę o radę, czy powinnam udać się do psychologa, czy są jakieś metody, abym znów promieniała radością i bym mogła cieszyć się z małych rzeczy... może sama będę mogła sobie poradzić i nabrać chęci do życia. Pozdrawiam bardzo serdecznie.

Biochemia: Alat 58 U/I ^ [<34], Aspat 34 U/I ^ [<31], Kreatynina 0,66 mg/dI [0,6 - 1,1], eGFR (MDRD) >60 ml/min/1,73 >60, Mocznik 41 mg/dI [15 - 45]. Hematologia WBC 6,9 K/uI [4,5 - 10], LYM 1,6 K/uI [0,9 - 5], LYM% 23,6% [19 - 48], MID 0,6 K/uI [0 - 1,8], MID% 8,4% [0,1 - 13,5], GRAN 4,7 K/uI [1,9 - 8], GRAN% 68,0% [40 - 74], RBC 4,09 M/uI v [4,2 - 5,4], HGB 12,7 g/dI [12 - 16], HCT 38,4% [37 - 47], MCV 94,0 fI [79 - 105], MCH 31,1 pg ^ [27 - 31], MCHC 33,1 g/dI [33 - 38], RDW 12,5% [11,5 - 14,5], PLT 240 K/uI [150 - 400], MPV 11,1 fI ^ [8 - 11].

Jestem kobietą, mam 37-lat i okazało się, że przekwitam, zażywam od maja 2009 hemostin mita, od 22 sierpnia 2009 femoston. Od 01 lipca 2009 zażywam też Lerivon 30 mg od depresji i w ostatnim czasie Aulin, gdyż od 2002 roku mam problem z kręgosłupem - DYSKOPATIA L5-S1. W 1990 byłam chora na żółtaczkę (rozpoznanie - Hepatitis Vilaris Bag/+/ II Graviditas V ml. Anaemia Soc). Piszę o tym, gdyż pobolewa mnie wątroba, przy oddawaniu moczu (pod koniec siusiania) bardzo mnie kłuje, opuchnięte miewam kostki, stopy, kolana. Codziennie od mniej więcej 26 czerwca 2009 zaobserwowałam 37,36 stan podgorączkowy. Badany był mocz 14 sierpień 2009, wynik - analiza moczu bez zmian.

Od 22 sierpnia odstawiłam Lerivon 30 mg, bo coś mi mówi, że to ten lek jest przyczyną tych objawów. Badania wyżej podane były wykonane 20 sierpnia 2009. Pani doktor nie dała mi skierowania na te badania, bo gdy dowiedziała się, że biorę hormony, oburzyła się wielce, gdyż jest, jak powiedziała, antyhormonalna, i wszystkie dolegliwości, jakie zgłaszam zrzuca na hormony i wysyła mnie do ginekologa, a ginekolog mówi, że to nie ma nic wspólnego z hormonami. Dość mam być piłeczką pingpongową i wzięłam sprawy w swoje ręce i zrobiłam te badania, nawet nie wiem czy takie, jakie trzeba. Bardzo proszę o pomoc w ich zdiagnozowaniu, gdyż ja się na tym nie znam, no i nie wiem, który lek mi szkodzi. Bardzo proszę o pomoc i z góry dziękuję. Iwona

Witam. W maju 2008 roku zaczęłam brać Xetanor, brałam go równo rok. Po odstawieniu tabletek czułam się bardzo dobrze, chociaż nie było to łatwe. W poprzednim tygodniu objawy wróciły, znów mam kołatanie serca, lęki, problemy z zasypianiem, gdyż wybudzam się z kołataniem serca. Objawy nie są tak silne jak rok temu i nie powtarzają się regularnie. Dziś byłam u psychiatry i przepisała mi Citabax, nie jestem jednak pewna, czy to dobry pomysł, aby zaczynać od nowa. Po Xetanor byłam bardzo senna, nie chcę, aby znów to powróciło, czy nie da się tych objawów leczyć w inny sposób? Czy tylko tabletki są rozwiązaniem? Pozdrawiam.

Witam serdecznie, mam 37 lat, troje dzieci, najstarsze 17 lat, średnie 4 latka i córeczka 5 miesięcy. Od 1 czerwca br. męczę się z okropnym stanem, jestem w terapii od września 2007 roku, kiedy miałam pierwszy epizod nerwicowy (kołatanie i duszność - nerwica - orzekł psychiatra psychoterapeuta), od tamtej pory zażywałam Seroxat aż do lipca 2008 roku, kiedy zaszłam w planowaną ciążę z upragnioną córeczką. Czułam się dobrze, miałam nerwy, ale w granicach normy. Po cesarce (2) i przyjściu na świat córeczki byłam nerwowa, spanikowana, ale funkcjonowałam, natomiast po 2 miesiącach zakołatało mi serce wieczorem dzień przed wyjazdem męża z małym synkiem nad morze. W nocy wybudzałam się panicznie, że nie oddycham. I już następnego dnia miałam potworny lęk i niepokój, nie byłam w stanie funkcjonować.

Wytrzymałam te dwa tygodnie bez nich nie wiem jak, sama w dużym domu z maleństwem, które na dodatek miało zastrzyki bolesne, zaraził ją brat przed wyjazdem. Wpadałam w takie lęki, że cały czas musiałam siedzieć poza domem albo rozmawiać przez telefon, wieczorami było lepiej, najgorzej rankami - okropny lęk przed wstaniem i życiem. Powrót męża nic nie poprawił niestety, lekarz włączył ponownie Seroxat, który po półtora tygodnia nasilił tylko objawy. Po kolejnych dwóch tygodniach niebrania niczego oprócz Persenu Forte, zalecił mi zażywanie Zoloftu 25 mg, kolejne 2 tygodnie bez poprawy i dołączyłam za jego zaleceniem kolejne 25 mg.

Po 23 dniach brania całej tabletki jest mała poprawa, aczkolwiek lęk rano jest - sama z dziećmi, panika wewnętrzna na myśl o czymś, gorąco, brak sensu życia, panika, jak mała płacze, jak synek zadaje 100 pytań na minutę, nie ogarniam tego i najchętniej rozpłakałabym się, nie radzę sobie, nie widzę przyszłości, że będzie lepiej, zawsze już taka w kajdanach dzieci, nigdy nie wrócę do pracy, libido 0 - schudłam 12 kg w ciągu półtora miesiąca. Jak karmię córeczkę, to robi mi się niedobrze i mdło. Mój doktor nie chce powiedzieć, co mi dolega, czy to jest depresja poporodowa czy nerwica? Dziękuję za odpowiedź, kalakinga.

Witam. Mam 18 lat, jestem kobietą. Niespełna półtora roku temu straciłam energię i chęci do życia, przestałam funkcjonować, nie wychodziłam z domu, nie miałam sił, by zjeść, umyć się. Lekarz zdiagnozował, że mam depresję. Leki (Lexapro, Afobam) mi nie pomagały, po targnięciu się na swoje życie trafiłam do szpitala. Po miesięcznym pobycie w klinice psychiatrii, stwierdzono, że prócz epizodu depresyjnego cierpię też na zaburzenia schizoafektywne. Ponownie trafiłam do szpitala na miesiąc, wydano mi identyczne rozpoznanie. W chwili obecnej nadal nie jestem w stanie funkcjonować. Rozważam powrót do szpitala albo samobójstwo.

Miewam huśtawki nastroju średnio co parę minut, w jednej chwili potrafię być dziwnie pobudzona, miewam dziwne pomysły, myśli samobójcze się nasilają, bo nabieram odwagi, staję się kapryśna i złośliwa, by po chwili nie móc wypowiedzieć słowa, bać się, płakać, dołować, obwiniać. Przyjmuję w chwili obecnej Seroquel i Hydroxyzinum doraźnie. Czytałam dużo na temat choroby afektywnej dwubiegunowej oraz schizofrenii, ale zastanawia mnie, czym są zaburzenia schizoafektywne i skąd się biorą. Chciałabym żyć normalnie jak każdy, chciałabym poznać swoją chorobę. Również nie rozumiem, co znaczą dwa wyrażenia zawarte w mej epikryzie: "w postawach ksobna", "afekt płytki, słabo moduluje". Z góry dziękuję za odpowiedź.

Witam, mam 35lat. W ubiegłym roku w maju usunięto mi martwą ciążę. Po 3-miesięcznej przerwie nie udało mi się zajść w ciążę do tej pory. Wpadłam w depresję. Od lekarza psychiatry dostałam Paxtin 20mg na noc, Spamilan 10mg na noc oraz Chlorprothixen 15mg rano. Od prawie 4 miesięcy nękają mnie skurcze karku. Zdiagnozowano dystonię szyjną. Nie jestem w stanie normalnie funkcjonować. Neurolog sugeruje zastosowanie Botoxu 2x100jednostek. Czy po tym wstrzyknięciu można próbować zajść w ciążę? Czy trzeba odczekać jakiś czas? Ciąża jest w tym momencie priorytetem. Bardzo proszę o pomoc. Z poważaniem Magdalena.

Witam serdecznie. Proszę o pomoc w niżej nakreślonej materii. Jestem od dwóch lat w terapii u znanego klinicysty psychiatry w Krakowie, z racji epizodu, który zdarzył się 2 lata temu na wakacjach w Alpach - wakacje były wspaniałe, zatem nie wiem skąd pojawił się ten atak. Kołatanie serca i niemożność oddychania - nakręciłam się i w nocy już nie mogłam spać, ciągle się wybudzłam z paniką, że nie oddycham. Mąż dostał tranxene w farmacii i na tym przeżyłam wędrówki po górach z nim i dwuletnim synkiem.

Po powrocie do kraju zaczęłam marszrutę po lekarzach, miałam dwukrotnie Holter i był w porządku. Natomiast zdiagnozowano mi Hashimoto (notabene - obecnie nie biorę euthyroxu, bo tarczyca jest wyregulowana po ciąży - 4 mies. temu urodziłam przez cesarkę córeczkę). Trafiłam do psychiatry-psychoterapeuty - zaczęłam brać Seroxar i po 5 dniach męczarni przyszedł spokój, minął ten okropny lęk paraliżujący całe ciało przez cały dzień, do tego stopnia, że nie mogłam wbić pinu na bankomacie i miałam stłuczkę.

Po tym tygodniu zaczęłam normalnie funkcjonować. Owszem, zdarzały mi się dni gorszego psyche, ale jak zawsze. Czułam się tak dobrze, że marzenia o córeczce (mam dwóch synów - 17-letniego, 4-letniego obecnie) zaczęłam przekuwać w rzeczywistość. W lipcu 2008 zaszłam szczęśliwie w ciążę i odstawiłam Seroxat (10 mg). Przez całą ciążę czułam się dobrze, pod koniec ciąży pojawił się niepokój przed cesarką i nerwy bez powodu, rozdrażnienie spowodowane wysoką wagą, niesprawnością, dokazywaniem synka. Po narodzinach córeczki 1.04. 2009 miałam lęk w szpitalu, bo mała ciągle płakała, ale po wyjściu pozbierałam się, owszem, byłam bardzo nerwowa, krzyczałam na synka, bo ciągle budził małą, mała nie spała w ogóle w ciągu dnia, nie chciała zasnąć wieczorem etc. Ale jakoś sobie radziłam.

Natomiast 30 maja, dzień przed wyjazdem męża z młodszym synkiem nad morze na 2 tygodnie, zakołatało mi ponownie serce i znów się nakręciłam, tylko że ten stan trwa do tej pory. Wówczas nie chodziłam do psychiatry już 3 miesiące z racji braku czasu, ale od razu umówiłam się z doktorem. Zalecił persen forte 3 x dziennie - nic więcej, bo karmię. 2 tygodnie przetrwałam nie wiem jak, borykając się z ogromnym lękiem wegetatywnym, nie mogłam jeść, biegunki, dławienia, gula w brzuchu, strach przed paniką, przed sercem, ostrożnie nawet piłam wodę. Malutka jeszcze na dodatek miała zastrzyki z antybiotykiem dwa razy dziennie i bardzo cierpiała.

Dzień przed przyjazdem rodziny wpadłam w panikę po odwiedzinach koleżanki, która mnie postraszyła, że jej znajomy umarł na depresję. Po jej wyjściu zaczęło mi być duszno, myślałam, że umrę. Doktor przez telefon kazał przyjechać po receptę na Seroxat. Powrót męża z synkiem nic nie zmienił na lepsze, nawet lęk się nasilił. Po 2 tygodniach męki z Seroxatem doktor kazał odstawić, twierdząc, że nie służy mi obecnie, bo karmię i być może hormony. Objawy zaczęłam mieć dziwne: lęk przed rozpoczęciem rozmowy z mężem, rodziną, lęk na myśl, że koleżanka nie dojedzie na spotkanie, na widok sąsiada jadącego do pracy, na dźwięk muzyki, TV, nie byłam w stanie nic zobaczyć w TV czy przeczytać czegokolwiek w gazecie, nie mówiąc o książce.

Nic, strach przed wszystkim, czułam, że duszę się w domu z dziećmi. Największy jest strach przed zostaniem w domu z dziećmi - najlepiej czuję się na zewnątrz, z ludźmi, w parku, w aucie. Pojawiły się przymusowe myśli, że zostawię rodzinę i ucieknę, że wpadnę w alkoholizm, że synka porwie ktoś do filmu pornograficznego, że przestanę kochać męża, a jak lęki się uspokajały, to pojawia się depresja tak ogromna w myśleniu, nic nie mogę zaplanować, nic mnie nie cieszy, nie jestem w stanie śmiać się do dzieci, nie mam apetytu, tylko śpię normalnie, aż mam wybudzenia paniczne.

Doktor po dwóch tygodniach bez lekarstw zalecił Zoloft - i od 10 lipca brałam zoloft 25 mg połówkę tabletki rano, i znów nic, tylko jakby lęki się nieco wyciszyły. Ale nastrój depresyjny i myśli makabra, więc od 2.08 biorę całą tabletkę Zoloftu, czyli 50 mg, poprawy w myśleniu panicznym, lęku przed lękiem jest niewiele. Właśnie wróciliśmy znad morza, mąż zabrał mnie na tydzień, mając nadzieję, że mi się poprawi. Ale tam cały czas myślałam, jak bardzo mam dosyć rodziny, siebie i męża. Mój doktor od 30 lipca jest na urlopie, idę do niego w najbliższą środę. Nie odpowiedział mi na pytanie, czy to depresja czy nerwica lękowa. Bardzo proszę o pomoc. Pozdrawiam Kamila.

Witam. Mam 37 lat. Nie zażywam żadnych leków i nie mam żadnych dolegliwości zdrowotnych. Palę papierosy przez ok. 20 lat. W marcu dostrzegłem kłopot z utrzymaniem wzwodu. Zwłaszcza po przejściu do pozycji pionowej, kiedy mam wyprostowane plecy, wzwód natychmiast mija. Udałem się do urologa z badaniami cholesterolu i testosteronu. Wyniki na poziomie granicznych wartości normy, czyli chol całkowity 5,2 mmol/l, HDL - 0,9, LDL-3, trójglicerydy 4,2 mmol/l, testosteron tylko 3,7ng/mL. Lekarz stwierdził brak problemów z prostatą itp. Zalecił zażywanie Biosteronu dla podniesienia poziomu testosteronu i zmianę nawyków żywieniowych, rzucenie palenia, sport itd. Zaproponował mi maxigrę, która w dawce 25 mg dawała znakomite efekty. Po trzech miesiącach zmiany diety i sportu zrzuciłem 9 kg (ważę teraz 95 kg przy 188 cm wzrostu). Palenie ograniczyłem, a nawet miałem dwie przerwy w paleniu po ok. 3 tyg. - walczę dalej. Niestety wstydzę się iść do lekarza ponownie, gdyż moje wyniki pogorszyły się. Chol. całk. 5,6, HDL-0.88, LDL 5,6. Jedynie trójglicerydy spadły do 2,5, a testosteron (już nie brałem kilka tygodni Biosteronu) wzrósł do 4,67. Biorąc pod uwagę fakt, że wróciły mi poranne wzwody i zauważyłem małą, ale jednak poprawę, oraz fakt, że maxigra działa na mnie bardzo skutecznie w małych dawkach, można wysnuć jakieś wnioski co do dalszego leczenia i bespośredniej przyczyny moich kłopotów?

Witam. Mam 17 lat. Na mojej twarzy i ramionach występują zmiany skórne w postaci krost. Występują one w bardzo małych ilościach, ale za to dość często. Ostatnio zaczęłam stosować spirytus salicylowy oraz tribiotic, jednak kiedy wyleczę zmiany skórne, za dwa dni pojawiają się kolejne. Jest to dla mnie bardzo uciążliwe, głównie z tego powodu, że jestem dziewczyną i zależy mi na estetycznym wyglądzie. Chciałabym zwrócić uwagę na fakt, iż  mam również problem z " błyszczeniem" się skóry. Może to jest powodem występowania u mnie krost?