Witam. W tym roku skończyłam 21 lat. Mam na imię Joanna. Ten rok jest dla mnie przełomowy, zaczęłam studiować, dostałam pierwszą pracę. Jestem związana z mężczyzną o 7 lat ode mnie starszym, było dla mnie wyzwaniem "zdobycie go".

Od stycznia 2010 r. moim zdaniem jestem w ciężkiej depresji, dopiero teraz odważyłam się zrobić „test depresji”, tak zwany Test PHQ-9. Na każdą z odpowiedzi zaznaczyłam odpowiedz "d", więc zdecydowałam się napisać, gdyż mnie to przeraziło. Ogólny mój stan to chęć popełnienia samobójstwa,  gdyż czuję się niepotrzebna, czuję się bezwartościowa, nie potrafię odnaleźć się w społeczeństwie. Nie wiem co mam dalej robić. Proszę o pomoc i o radę. Zawsze byłam w centrum zainteresowania, teraz to się zmieniło i stąd wynika moja bezradność. Czuję się "nijaka".

Proszę o pomoc, radę, co mam ze  sobą zrobić, gdyż zależy mi, aby żyć dalej w szczęściu i móc cieszyć się każdą chwilą. Dodam jeszcze, że coraz częściej zaczynam sięgać po alkohol.

Witam. Postaram się opisać moją przypadłość najkrócej jak tylko mogę. W przeszłości bylem strachliwy. Nie lubiłem konfliktów i zawsze od nich uciekałem. Często się bałem, ale nie było to męczące. Całą podstawówkę przeszedłem jako worek treningowy "kolegów" z klasy. Podobnie szkołę średnią. Pewnego jednak dnia powiedziałem sobie, że nie mogę żyć w ciągłym strachu. Powiedziałem sobie coś, co powtarzam sobie cały czas od kilku lat: "cokolwiek się stanie, przecież mnie nie zabiją; muszę walczyć". I tak przyszły świetne lata.

Stawałem się coraz bardziej silny, ale nie cwaniak. Stawałem czoła takim wyzwaniom, że jak teraz patrzę, to bym nie był w stanie:)  Ciągle jednak zestresowany "a co ludzie powiedzą". Ciągle z tym walczę. Jestem zbyt miły, mam problem z asertywnością, ale nie to jest problemem. Kilka lat temu pracowałem w pizzerii, gdzie szef był bardzo nerwowy i padłem psychicznie. Efektem był atak częstoskurczu serca. Znowu zacząłem się sam leczyć, wmawiając sobie powyższą regułkę, co pomogło.

Jednak od czasu pierwszego ataku męczy mnie dziwna przypadłość. Za każdym razem jak pomyślę o jakimś problemie, n.p. niezapłaconym rachunku, to mam uczucie, jakby po mnie miała za chwile policja przyjechać. Jest to poprzedzone silną dawka adrenaliny - a przynajmniej mi się tak wydaje. I nie sam fakt, że mam problemy finansowe mnie dobija, a właśnie ta substancja, która trafia do organizmu. Nie wiem jak z tym walczyć.

Czasami jest tak, że czuję to cały czas, a najciekawsze jest to, że dziwnym zbiegiem okoliczności zawsze, bez wyjątku, kiedy to czuję, to nadciągają kłopoty. Tak, jakby mój organizm informował mnie o nadchodzących problemach. To tak, jakby wrodzony dar przepowiadania problemów, tyle że ja go nie chcę. To tak jak mawiają Anglicy: "widzisz, że nadchodzi teściowa, ale nie możesz nic zrobić" :) Już się zastanawiałem nad depresją, ale jak poczytałem problemy innych, to nie wydaje mi się, aby to była depresja, a stany lękowe powstają tylko wtedy, kiedy nagle nadnercze wypuszcza adrenalinę. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Ciężka sprawa, a sam nie wiem jak to dobrze wytłumaczyć. Przeszkadza mi to normalnie funkcjonować, bo jakkolwiek radzę sobie z emocjami, to ta przypadłość przeszkadza w funkcjonowaniu. Oczywiście kiedy moje kłopoty finansowe czasem znikają, to w zasadzie wszystko wraca do ładu. Dziwne. Bardzo dziwne. Może to nie depresja czy stany lękowe, a nadprodukcja adrenaliny w organizmie? Pozdrawiam, Marcin

Dzień dobry. Na początku chciałabym powiedzieć, że bardzo miło z państwa strony iż zechcieli państwo pomoc w wyjaśnieniu tych wszystkich badań itp. Ja zwracam się z badaniem eeg: zapis spoczynkowy średnionapieciowy,w odprowadzeniach tylnoskroniowych centralno-ciemieniowych i potylicznych wystepuje nieregularny rytm fal alfa 10-11/s o mamplitudzie do 25uv w przednich odprowadzeniach dominuje niskonapieciowa czynnosc beta 14-20/s.na tym tle w odprowadzeniach czołowych i przednioskronoiwych rejestrujesie serie niskonapieciowych fal theta 5-7/s. rz-obecna fs i hw-bez istotnego wpływu na zapis zapis o niewielkich zmianach w odprowadzeniach czołowych i przednioskroniowych pod postacią fal theta. Dziękuję z góry.

Witam. Mam 20 lat. Odkąd pamiętam męczy mnie następujący problem: denerwują mnie określone dźwięki, np. chrupanie jabłka, obieranie pistacji, obcinanie paznokci, mlaskanie, kaszel. Jednak nie jest to zwykłe podenerwowanie. Kiedy muszę słuchać owych odgłosów przez dłuższy czas, wpadam w dziwny stan. Dźwięk staje się autentyczną torturą. Mam ochotę jak najszybciej unicestwić jego źródło, uciec, umrzeć - wszystko, byle tylko TO się skończyło. Zdarza mi się zamykać w łazience i histerycznie płakać lub sprawiać sobie ból, by odwrócić uwagę od prawdziwego cierpienia. Ukrywanie tego, co przeżywam przed bliskimi jest dla mnie coraz trudniejsze, zwłaszcza w sytuacjach stresowych. Nigdy jeszcze nie rozmawiałam z nikim o mojej "przypadłości" i prawdę mówiąc, nie wiem, gdzie mogłabym znaleźć pomoc. Jak mam się przełamać, aby swobodnie na ten temat porozmawiać? A jeśli już rozmawiać, to z kim - z psychologiem, z psychiatrą, z mężem, z przyjaciółką? Boję się wstydu, etykietki "wariatka" i tego, że nikt tak naprawdę nie jest w stanie mnie zrozumieć. Proszę, pomóżcie mi... Kenna

Witam. Mam 24 lata i problemy ze zdrowiem. Od jakiegoś roku mam napady leku, kołatanie serca i duszności. Ostatnio doszły też myśli samobójcze. Gdy przychodzi wieczór boję się, że znowu mnie to nie złapie. Oprócz tego jestem ciągle zmęczona. Nie mam pracy i nie mam siły ani ochoty jej szukać. Boję się cokolwiek zrobić ze swoim życiem, bo z góry zakładam, że się nie uda. Gdy dopada mnie to cholerstwo wmawiam sobie, że jest OK i że nic się złego nie dzieje. Wcześniej to pomagało,a teraz, gdy doszły te myśli, to już nic nie pomaga. Czuję się słabo. Ciągle chce mi się płakać. Co się ze mną dzieje? Nie mam już siły i nie wiem co robią. Proszę o poradę: co dalej? Bo boję się, że nie poradzę sobie z tymi myślami i prędzej czy później coś sobie zrobię... Pomocy! Ja tylko chcę normalnie żyć i cieszyć się.

Witam. Jestem 23-letnią kobietą, jestem alergikiem od dziecka (alergia na kurz, pyłki kwiatów, roztocza) - wiem o tym i nie biorę żadnych leków, tylko maści na chorobowo zmienione części skóry. Wciągu ostatnich 3 latach stałam się bardzo nerwowa, jestem także panikarą - biorę sporadycznie leki uspokajające xxx, czasami zdarza się nawet, że biorę je kilka dni pod rząd. Denerwuje mnie wtedy wszystko. Obecnie przebywam za granicą (Holandia) i mam poważny problem ze zdrowiem. Pracuję tutaj na różach, po ok. 8 h dziennie, w wekedny krócej, bez dnia przerwy. Często zdażały mi się dusznosci w pracy, myślę, że z nerwow, ale nigdy nic poważniejszego. Kilka dni temu koleżanka opwiedziała mi o dziewczynie, która pracując w takich warunkach jak ja, nabawiła się astmy, gardło bolało ją tak, że aż nie mogła jeść. Lekarka powiedziała jej, że nic jej nie jest i że samo jej przejdzie, a ona wróciła do Polski i się okazało, że za 3 h byłoby po niej, bo gardło jej się zaciskało i by się udusiła. Może ja się tym nakręciłam? W ten właśnie dzień, kiedy to usłyszałam, poczułam się gorzej - przy przełykaniu moje gardło zatrzymało się i starsznie się przestarszyłam. W ostatnich dniach jest ze mna gorzej, zaczęły się duszności oraz obrzęk krtani, teraz jestem na chorobowym, gdyż moja krtań puchnie. Bylam u lekarza i dostałam leki na pyłkowicę - xxx, ale one niezbyt mi pomagają. Wiem, że z nieleczonej alergii można nabawić się astmy. Wczoraj zaczęło bardzo puchnąć mi gardło, miałam zawroty głowy, trudności z mówieniem, jedzeniem, szczęka mi zesztywniała, jezyk i gardło też. Czekałam na chłopaka, aż wróci, żeby mnie zawiózł na pogotowie, ale za jakąś godzinę poczuałm się lepiej. W nocy natomiast nie mogłam zasnąć, denerwowałam się - znów gardlo zatrzasnęło się przy przełykaniu, a nawet dostałam samoistnego odruchu przełykania lub takiego dziwnego wrażenia i dziwnego dźwięku. Może te leki na alergię są za słabe? Dodam, że dostałam rano biegunki wczoraj i dziś też, po okolo 20-30 min od zażycia leku (a tabletkę mogę brać tylko raz dziennie). Czy możliwe, że lek nie zdążył się wchłonąć i nie zadziałał? Dziś wybieram się do lekarza, lecz starsznie się boję, czy mi tu pomogą. Boję się, czy zanim dojadę do Polski po drodze mi się nic nie stanie, a jeśli mam astmę i się uduszę? Strasznie się tego boję, czy to może być z nerwów? A może nerwy to nasilają? Co mi jest? Czy się nakręciłam? Czy może to zbieg okoliczności? Czy z nerwów może puchąć szyja/krtań? Proszę o pilną odpowiedź.

Jestem 30-letnią osobą do niedawna pełną energii, mam dwoje dzieci. W obecnej chwili nic mnie nie cieszy, najlepiej bym nie wychodziła z domu, nic mi się robić nie chce, nie mam do niczego pomysłu ani energii. Zdawałam egzaminy do policji dwa lata temu, to był mój wymarzony cel. Ćwiczyłam codziennie, żyłam tym. Zdałam egzaminy sprawnościowe, później doszłam do multiselektu – test psychologiczny. Byłam pewna, że zdam, nie miałam do siebie zastrzeżeń, aż tu nagle przyszło pismo, że nie zaliczyłam, prosimy spróbować za rok. Załamałam się rozczarowałam się, miałam pretensje do całego świata, dlaczego ja, przecież było tak dobrze. Później przestałam ćwiczyć straciłam nadzieję, że mi się uda. Jednak pracować trzeba – pracuję w Biedronce w sklepie spożywczym. Nie jest łatwo. Niedawno stwierdzono, że mam nerwicę lękową, nie mogę spać w nocy, boję się czegoś, nie wiem czego, śpię przy zapalonym świetle, mam wybicia w nocy serca. Byłam u lekarzy, wyniki pokazują, że jest okej, że to od nerwicy. Biorę C*** na uspokojenie, nie codziennie. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Mam problemy finansowe. Obecnie mąż stracił pracę, musiał wyjechać za granicę, ja zostałam sama z dwójką dzieci i pracą. Przerosło mnie to, nie daję rady, coraz częściej choruję (angina), ciągle jestem słaba, zmęczona, drętwieją mi ręce, czasami to mam dziwny zanik w nogach. Nie wiem, co to jest, po prostu brak mi sił. Czuję, że nerwica wraca, duszę się, brak mi tchu, znowu mi serce wybija w nocy, wtedy wstaję na równe nogi i chwytam za lęki. Co mam dalej robić, co to jest za choroba, jak sobie z nią poradzić? Proszę o pomoc. Monika

Syn - dwa lata i pięć miesięcy urodzony w 40 tc. przez cc (obwiązany pępowiną). Jaki jest mój syn? Mało mówi - jest na etapie wypowiadania jednego słowa, z tym, że w jego słowniczku jest około 10 słów: baba, dziadzia, mama, tata, kukułka, ala, ola, pijak, tam; może jeszcze kilka by się znalazło. Kontaktuje się w inny sposób, mianowicie ciągnie za rękę, pokazuje co chce otrzymać, pokazuje ilustracje - rozumie i wykonuje polecenia. Wspaniale naśladuje zwierzęta. Niekiedy reaguje na swoje imię, załóżmy jedna reakcja na pięć zawołań. Potrafi się mocno zainteresować bajką, książką ilustrowaną. Lubi, gdy się jemu opowiada, np. wieczorem o tym, co się mu przytrafiło w ciągu dnia. Kontakt wzrokowy - nawiązuje, ale także nie zawsze. Emocje: - jest wrażliwy na emocje innych ludzi. Odzwierciedla uśmiech, przytula, gdy bliska mu osoba płacze, Zabawa: - bardzo, bardzo energiczny - na dworze: biega bez przerwy, jeździ samochodami, naśladuje dźwięk samochodów - jest bardzo niezdarny, zawsze coś przewraca, wylewa, wyrzuca- nie robi tego celowo - samochody ustawia w rzędzie najczęściej od najmniejszego do największego - ustawia inne zabawki w rzędzie, buduje wieże z jednego klocka, ładnie dopasowuje klocki do schematu, nie lubi zmian.

Spacery - chce chodzić tą samą trasą, krzyczy i płacze, gdy zmieniam trasę, nie lubi chodzić za rękę - nie lubi mieć brudnych rąk, ani buzi- krzyczy, gdy nie ma kto mu ich umyć - jest agresywny - gdy coś nie idzie po jego myśli, gdy się coś mu zabierze, przełoży, gdy się go nie rozumie - płacze bardzo głośno, długo, czasami zanosi się płaczem. Jest bardzo pamiętliwy, robi żółwika i przybija piątkę na przywitanie, na pożegnanie papa, lubi się ganiać z innymi; uśmiecha się do innych; jest raczej kontaktowy. Gdy ma zły humor, a my mamy gości to macha im i mówi "papa". Poza tym jest bardzo żywiołowy, bardzo mało śpi (od 21 do 6) w dzień w ogóle, praktycznie nie siada, całe dnie jest na nogach, nie potrafi wysiedzieć nawet, gdy je (wyjątek: w samochodzie, na spacerze w wózku). Jest duży - 20 kg, około metra- 2 lata 5 msc. Jest leworęczny.

"Zapis wykonano w czuwaniu. Czynność podstawowa w okol. ciemieniowo-potylicznych składa się z fal alfa 9-10 Hz o ampl. do 70 uV. Rz-zaznaczona. Zapis o zmianach rozsianych w okol. centralno-skroniowych /środek i tył/ - obustronnie, pod postacią poj. fal ostrych, poj. i grup fal wolnych 5-7 Hz o ampl. do 70uV, uogólniajacych się. Hw i Fst-bez istotnego wpływu na zapis". Badanie wykonano ze względu na długotrwałe i bardzo często występujące silne bóle głowy /często w okolicy skroniowej/ i dwa zasłabnięcia.

Dzień dobry. Proszę o pomoc, w 12 tygodniu ciąży dowiedziałam się, że serduszko dziecka nie bije i że trzeba ciąże usunąć. Od zabiegu minęło tydzień, bardzo się załamałam, czuję smutek, ból, pustkę i mam dziwne myśli, ale wychodzę do ludzi i rozmawiam o tym, co się stało, ale w duszy coś mnie męczy.

Boję się, że popadnę w depresję, ponieważ 2 lata temu miałam stwierdzoną przez panią psycholog. Czułam bezradność, nie odczuwałam radości, miałam myśli tego typu: po co żyjemy jak i tak trzeba umrzeć. Miałam myśli, że mogę sobie coś zrobić, ale tego nie chciałam. Natrętne myśli, że mogę komuś coś zrobić np. zabić, choć wcale tego nie chciałam zrobić i czym bardziej o tym myślałam, to tym bardziej się nasilało i inne, ale wykonywałam zajęcia domowe i do pracy też chodziłam. Ciężko było, ale się nie podałam, ale pani psycholog mi pomogła, ale nie powiem, że od czasu miałam jeszcze takie myśli czy doła, ale raz na jakiś czas.

Czy ja mam depresje? Bardzo mnie lękają te myśli, ze mogę mieć depresję. Boję się, proszę o pomoc. W ciąży byłam bardzo szczęśliwa, wiedziałam po co żyję, ale wiem, że jak maiło być maleństwo chore, to lepiej tak jak się stało, bo musiało by się męczyć, a ja razem z nim, bo nie mogłabym patrzeć jak ono cierpi!

Witam. Mam 30 lat i pewien problem. Od kilku lat coraz bardziej i częściej nasilają się u mnie napady lękowe. Zaczyna się od kołatania serca, przyspieszonego tętna i lęku przed ludźmi. Najgorsze jest to, że mam wrażenie, że nie utrzymam moczu i zaraz się zsikam przy ludziach i się skompromituję. Dzieje się to tylko i wyłącznie w przypadku, gdy są ludzie wokół mnie i jestem w miejscu, gdzie wiem, że nie mam szybkiego dostępu do toalety (autobus, obsługiwanie klienta w pracy, zajęcia w szkole itp.). Problem całkowicie znika kiedy jeden z dwóch warunków nie jest spełniony. Bardzo proszę o radę, co mam zrobić i gdzie się leczyć, bo jest coraz gorzej. Jacek

Witam. Mam na imię Ola, mam 27 lat. Jestem młodą mamą i młodą mężatką. Od dłuższego czasu (jakieś 2-3 lata) odczuwam spadek zainteresowania wszystkim, co się dzieje dookoła. Jestem wciąż zmęczona, mogłabym spać 24 h na dobę, a potem i tak wstaję zmęczona. Czasem wydaje mi się, że jestem zmęczona życiem. Zastanawiam się wtedy, jak by to było, gdyby mnie nie było.

Nie czuję się szczęśliwa, choć wydaje mi się, że powinnam. Mam przecież cudownego męża i fantastycznego syna. Nawet mój mąż zauważył moje nastroje. Wciąż jestem rozdrażniona, marudzę, ale nie robię nic, by coś zmienić w swoim życiu, bo nadzwyczajnej mi się nie chce. Nawet kiedy jestem głodna, nie chce mi się nic zrobić do jedzenia. Czuję się nie lubiana i najchętniej schowałabym się przed innymi. Nawet nie chciałam wesela, by nie być w centrum uwagi innych.

Jestem mężatką, a mąż musi mnie prosić o seks, bo moje libido w skali od 0 do 10 wynosi - 0. Nie potrafię się skoncentrować na pracy. Wiem, że mam obniżone poczucie swojej wartości. Moje myśli krążą często wokół śmierci, ale chyba nie jestem jeszcze na tyle odważna, żeby to zrobić. Czasem jadąc samochodem, mam ochotę szarpnąć kierownicę by uderzyć w drzewo... Często mam też obsesyjne myśli na temat śmierci moich bliskich, bardzo się tego boję.

Te objawy nie pojawiły się nie dawno, to trwa cały czas. Cały czas myślałam, że jak już znajdę fajną pracę, to przejdzie - nie udało się. Potem może jak kupimy mieszkanie - nic się nie zmieniło. Cały czas szukam czegoś, co da mi szczęście, ale tak naprawdę nie potrafię się niczym cieszyć. Proszę o pomoc. Czy to może wskazywać na depresję? Kto i jak może mi pomóc? Pozdrawiam Ola

Wiek:16 lat i 9 miesiecy, kobieta. Rozpoznanie: stan po urazie głowy, stan po utracie przytomności. Opis badania: zapis wykonany w czuwaniu, czynność podstawowa mózgu prawidłowa, dominuje rytm alfa 8-9 Hz, w odpr. czołowo-centr. rejestruje się poj. synchroniczne fale ostre o ampl. do 80 uV z zaznaczoną propagacją zmian, RZ zaznacza się HW i FS nie zmieniają zapisu. Zapis nieprawidłowy. Proszę o interpretację badania.

Mam 17 lat. Od jakiegoś czasu słabnę, nie ważne czy jest zimno, czy też bardzo gorąco. Nagle robi mi się ciepło, wyskakuje na mnie tak zwany zimny pot, zaczyna mi się mienić przed oczami. Mierzono mi ciśnienie i jest w porządku, tak samo poziom cukru. Mam tylko obniżone HCT i wynosi ono 36,2% oraz MPV 6,7 fL, a podniesiony mam poziom cholesterolu i wynosi on 5,03 m m ol/L. Nie wiem, co mam robić. Nigdy się mi tak nie działo.

Witam! 3 tygodnie temu byłam u psychiatry, zdiagnozowano u mnie depresję i stany lękowe. Biorę leki i czuję, że mam więcej energii i już się tak wszystkim nie zamartwiam - więc leki zaczęły działać. D

Derealizacja jednak nie ustępuje, a ponadto mam wrażenie, jakbym nie pamiętała, kim byłam wcześniej - a w zasadzie jaka byłam, o czym myślałam, co czułam. Mam poczucie, że wszystko co robię, jest fałszywe. Nie myślę jasno, wszystko jest obce i co najgorsze zniknęły gdzieś wszystkie moje uczucia do bliskich, do chłopaka. Czuję się otępiała.

Czasami myślę, że to nasiliło się od leków. Jak radzić sobie z derealizacją, depersonalizacją? Czy może trzeba zmienić leki?

Witam serdecznie. Kilka słów o mojej córeczce. Ur. siłami natury, 4,510kg, 60cm. Podano mi d*** w trakcie porodu. Poród wywoływany 16 dnia po terminie oxytocyną. Akcja porodowa 6h. 10pkt Apgar. Od 2,5 roku stwierdzona wada wzroku, niedowidzenie, -3,5 dpi, astygmatyzm. Oprócz tego bardzo zgrzyta zębami - wynik na pasożyty ujemny. Alergia pokarmowa na białko, kurz, roztocza, leki: c***, b***, p***. 2 lata temu zawyżony alat, aspat, lekarz stwierdził, że przeszła coś podobnego do mononukleozy, leczona h*** pół roku. Około rok temu miała zawyżone, ale wróciły wyniki do normy. Od lutego br. powtarzające się napady agresji, powtarzanie tych samych czynności (czynności się zmieniały-np. poprawianie czapki, bielizny, potem rajstop, spodni itp.) , powtarzanie zdań, krótkotrwałe wyłączanie się. "Ataki" trwały po ok. 2-3 tyg. z przerwami ok 4 tyg. Było ich w sumie 3, licząc od lutego. Neurolog podejrzewa padaczkę, nie podał na razie żadnych leków. Proszę o interpretację wyniku badania EEG oraz MRI mózgu: wyniku EEg - orzeczenie: "zapis nieodpowiedni do wieku dziecka z dominowaniem czynności fal THETA, W czasie Hv pojedyncza fala ostra w prawej okolicy czołowo - skroniowej." wynik badania MRI mózgu: "Cech procesu ekspansywnego ani zmian w obrębie istoty białej nie widać. Zaznaczone przestrzenie okołonaczyniowe w istocie białej płatów ciemieniowych. Torbielka szyszynki o śr 5mm. Układ komorowy ustawiony pośrodkowo, nieposzerzony. Powiększony migdałek gardłowy o wym. 15x24 mm." Będę wdzięczna za odpowiedź. Pozdrawiam serdecznie. alicja ekorre@wp.pl

Od wielu lat choruję na depresję. Towarzyszy jej bezsenność. Często nie pomagają mi nawet silne leki. Czy to prawda, że ludzie cierpiący na bezsenność żyją krócej? Wiem, że szybciej się starzeją, bo mam 26 lat i mnóstwo zmarszczek wokół oczu, zresztą oczy mam wiecznie podkrążone. Biorę wbrew zaleceniom lekarza całe garście tabletek, byle tylko zasnąć, ale zdaję sobie sprawę, że to błędne koło. A rano czuję się jakbym w ogóle nie spała.

Witam, mam 15 lat. Od pewnego czasu dziwnie się czuję. Wiecznie jestem smutna, nic mnie nie cieszy. Nawet jeżeli się śmieję, to czuję, że tak naprawde w głębi duszy jestem smutna. Czuję się nikomu nie potrzebna, wszystko mnie martwi. Mam wrażenie, że wszystko to, co było dobre już się skończyło. Czuję, że mam same problemy.

Często płaczę, bo nie wiem, jak mam sobie pomóc. Czuję, że tej dziewczyny, jaką byłam kiedyś, już dziś nie ma. Codziennie myślę nad tym, co tak naprawdę mnie gryzie. Dlaczego czuję się taka nieszczęśliwa. Czuję się osamotniona, mam wrażenie, że nikt nie rozumie tego, jak ja się czuję.

Jestem dobrą uczennicą, zawsze uczę się na każdy sprawdzian, szkoła odgrywa w moim życiu bardzo ważną rolę. Bardzo przeżywam, gdy coś mi w niej nie pójdzie tak, jak ja bym tego chciała. Czy to normalne, że tak bardzo przejmuję się szkołą? Czy występują u mnie objawy depresji?