Witam, Jestem kobietą. Mam 27 lat, 158cm wzrostu i ważę 86 kg. Wcześniej tzn. pół roku temu moja waga utrzymywała się w granicach 56-58kg. Właściwie nie wiem co się stało. Ukończyłam studia. Końcowe egzaminy kosztowały mnie dużo stresu. Wcześniej leczyłam się parę lat na bulimię. Udało mi się poradzić sobie z tym problemem. Waga była wówczas bardzo chwiejna. Raz ważyłam 60 raz 50. Wciąż się odchudzałam. Potem zachorowałam na nerwicę natręctw i lękową. 2 miesiące temu przestałam brać leki. Mój lekarz twierdzi, iż leki nie mogły powodować tycia. Obecnie każda próba odchudzania się kończy się fiaskiem. Nie stosuję diet restrykcyjnych, a mimo to nie udaje mi się. Jestem zrezygnowana i przygnębiona. Niedługo wychodzę za mąż i chciałabym jakoś wyglądać w ślubnej sukni. Najgorsze jest to, że wciąż tyję. Nie jadam zdrowo. Rano chleb pszenny lub kiełbasa lub jajecznica, oczywiście na kiełbasie. Ostatnio zaczęłam jeść musli. Jem dużo wędlin i słodyczy. Nie słodzę napojów. Jem mało warzyw i owoców. Ostatnio zaczęłam jeść jogurty. Przeważnie wytrzymuję tydzień i potem pękam. A podkreślam, iż nie rezygnuję z wszystkiego. Raczej staram się delikatnie ograniczać. Ale kocham jeść. Kiedyś odchudzałam się bardzo rygorystycznie. Płatki owsiane z mlekiem 0,5% to pierwszorzędny posiłek. Aha, piję też niedużo wody. I lubię kawę. Nie palę. Ale lubię pić alkohol, zwłaszcza piwo. Mam tak duży brzuch, że ludzie pytają czy jestem przy nadziei. Niektórzy twierdzą, że jestem w 8 miesiącu ciąży. Oboje rodzice są szczupli. Babcia jest otyła, ale z tego co mówi w młodości była szczupła. Nie wiem co mam zrobić. Potrzebuję pomocy. Odczuwam już bóle w kręgosłupie i w stopach (wystarczy że 2 godziny pochodzę - straszny ból). I jak tu ćwiczyć. Staram się spacerować, bo biegać nie dam rady. Czuję się jakby upośledzona fizycznie. Kiedyś byłam bardzo aktywna fizycznie. Wszystko odwróciło się do góry nogami. Nie mogę uwierzyć w to, co się ze mną dzieje. Wszyscy są w szoku. Kiedyś nie jadłam mięsa, a teraz nie mogę bez niego żyć. Jestem zupełnym przeciwieństwem samej siebie z przeszłości. Proszę o pomoc. :((

Witam! Jakiś czas temu napisałam wiadomość do lekarza w sprawie bulimii (na tym forum). Nadużywam środków przeczyszczających, a następnie (jak to bywa u bulimii) obżeram się, a mój brzuch jest wypięty, większy, jakbym była w ciąży. To nie jest miłe, komfortowe uczucie. Coś na zasadzie wody. Jakby mój brzuch był wypełniony wodą. Czy te skutki są już nieodwracalne? Nie chcę mieć takiego brzucha, ani tym bardziej się tak czuć. Gdy się załatwiałam, to zauważyłam w kale coś niepokojącego. Tak jakby część jelita, czy czegoś się oderwała. Myślałam, że to nie możliwe, ale jak widać jest. Przestraszyłam się, ale to mnie nie zatrzymało, by kolejny raz wziąć tabletki przeczyszczające. Nie chcę iść do lekarza, bo się tego wstydzę! Bardzo proszę o jakąś radę, pomoc. Może są jakieś tabletki, aby przywrócić swój stan do tego przed braniem tabletek przeczyszczających?