Witam, Od pewnego czasu, w sumie od kilku dni dzieje się ze mną coś niepokojącego. A mianowicie jestem bardzo zdekoncentrowana, senna i w ogóle nie mogę skupić na niczym uwagi. Pojawiły się też problemy z szybkim myśleniem. Bardzo wolno reaguje. Czasami w ogóle odpływam, tak jakbym zasypiała z otwartymi oczami. Jestem ogólnie otępiona. Gorzej mi się uczy i ogólnie tylko się pogrążam, bo cały czas myślę czy też nic złego mi nie jest. Na 20 grudnia mam umówioną wizytę u neurologa, ponieważ od 3. roku życia prawie codziennie boli mnie głowa. Nie wiem już co mam robić, bo taki brak koncentracji jest bardzo męczący. Proszę o jakąś poradę.

Mam 18 lat, za parę miesięcy czeka mnie matura. Nie wiem co robić, nic mi się nie chce.Gdy muszę przeczytać lekturę zazwyczaj przeczytam parę stron, a następnie przesypiam się ponieważ nie mam chęci do dalszego czytania. Gdy muszę przyswoić dużą ilość materiału jest podobnie jak z lekturą.

Ciągle jestem zmęczony codziennie muszę po szkole się przespać, bo inaczej nic nie zrobię. Kolejny problem pojawia się na wypracowaniach z języka polskiego, piszę przykładowo jakieś zdanie i omijam słowo lub literę, np. zamiast Kordian jet postacią tragiczną piszę Kordian postacią tragiczną albo zamiast szczęśliwy piszę szczesiwy, a jak wiemy z takim poziomem pisania nie ma szans na zdanie matury.Niestety to nie koniec problemów.

Rozwiązuję trudne zadania z matematyki, jestem już przy końcu, zostaje mi łatwe działania i wtedy się mylę, np. -2--2=0. Coś jest nie tak, przecież potrafię rozpracować ciężkie zadanie, a potem taki błąd. Na języku polskim pani też mi mówi, że ładnie piszę wypracowania tylko te litery przeszkadzają w dobrej ocenie. Ostatnio zdawałem egzamin na prawo jazdy - wszystkie zadania poszły mi znakomicie, aż tu nagle na światłach zapominam wrzucić jedynkę, samochód gaśnie i jest po egzaminie. Nie wiem co się ze mną dzieje. Wcześniej takich problemów nie miewałem. Proszę o radę, bo czas ucieka, a ważne decyzje przede mną.

Zawsze byłam dobrą uczennicą. Obecnie mam straszne problemy z zapamiętaniem czegokolwiek. Nie ma mowy bym zapamiętała jakieś słówka, nie wiem o czym była książka, którą przeczytałam, podobnie nie pamiętam o czym był film obejrzany kilka dni temu. Mam problemy z wypowiadaniem się, urywają mi się wątki, nie pamiętam żeby zapłacić za zakupy, nie wiem o czym pisałam maila wysłanego przed chwilą. Czuję się jakbym patrzyła na świat przez szybę, jakbym obserwowała wydarzenia, a nie była ich uczestnikiem. Od kilku lat brałam A***, ale już nie biorę od około pół roku.

Witam. Mam 16 lat (jestem dziewczyną). Już od 3 lat borykam się z ospałością. Nie ważne, czy śpię 6 godzin, 9 czy nawet więcej - przez cały dzień czuję się strasznie znużona i senna. Ciężko mi skupić się na lekcjach, prac domowych bardzo często nie jestem w stanie odrobić, chociażby były one bardzo proste, ponieważ nie mogę zmotywować do nauki (mimo że bardzo mi na szkole zależy, naprawdę). Poza tym, bardzo często sama nie wiem co mam ze sobą zrobić. Zabieram się za coś i po chwili nie mam już na to ochoty. Od półtora roku objawy się nasiliły, doszedł ból głowy, częsty brak apetytu lub wręcz jego nasilenie (naprzemiennie), bóle brzucha (chociaż one mogą być spowodowane metaplazją jelitową, którą niecały rok temu u mnie stwierdzono) i częste wahania nastroju. Bywa, że nie potrafię nawet określić, czy jest mi ciepło, czy zimno. Zauważyłam również, że mam stale zimne dłonie. Moją mamę ostatnio zaczął niepokoić fakt, że mam duże problemy z pamięcią. Ledwo pamiętam wydarzenia sprzed roku. Moi znajomi doskonale poznają osoby z przedszkola i pamiętają ich nazwiska - ja nawet nie pamiętam, ile osób chodziło ze mną do grupy, a co dopiero poznać kogoś na ulicy. Kiedy koleżanka nawiązuje do rozmowy z przedwczoraj - zupełnie nie wiem o czym mówi. Wszystko zostaje jakby daleko za mną, przypominam sobie jedynie te najważniejsze momenty, ale i to przychodzi mi z trudem. Dodatkowo mam cały czas bardzo niskie ciśnienie - 100/60. Chociażbym wypiła pięć mocnych kaw nie widać zmiany, jak tylko usiądę wygodnie w fotelu i się zamyślę, to zasypiam. Dziwna jest również jeszcze jedna rzecz, a mianowicie to, że nie potrafię okazywać większych emocji. Jeśli się z czegoś cieszę, to nie umiem tego pokazać, jeśli jestem w podłym nastroju, to chociaż mam ogromną ochotę się wypłakać - nie potrafię, bo coś mnie jakby blokuje. Wiem, że może to być spowodowane okresem dojrzewania, szkołą itd. Zapewne nie jest to nic wielkiego, jednak dla mnie zaczyna się to stawać coraz bardziej uporczywe - głowa boli mnie coraz częściej, za dnia czuję się coraz bardziej zmęczona. Bardzo chciałabym wiedzieć, jak sobie z tym radzić, ponieważ bywają momenty, w których czuję taką pustkę, że ciężko jest mi zmotywować się do jakichkolwiek, nawet najprostszych czynności, typu: jestem głodna, ale nie mam ochoty robić sobie kanapki. Owszem, zdarzają się chwile, w których jestem jakby ponadto, jednak są one krótkotrwałe (jeden dzień, czasem krócej) i występują rzadko, a po nich znowu pojawia się znużenie. Bardzo proszę o jakąkolwiek radę.

Witam, od kilku miesięcy zauważyłam coś dziwnego w swoim zachowaniu. Mianowicie, np. podczas rozmowy z bliską mi osobą potrafię wyłączyć się zupełnie, a nawet odejść od niej. Uświadamiam sobie co zrobiłam, jakieś 4 dni później i jest mi bardzo przykro, że zlekceważyłam tę osobę. Następne dziwne zachowanie: siedząc w towarzystwie potrafię się tak wyłączyć, że można do mnie mówić przez 5 min., a ja tego nie słyszę, nie wyłączam się świadomie. A teraz myślę, ze najgorsza sprawa - nie pamiętam co robiłam dnia poprzedniego, tzn. nie wszystko zapominam, ale cześć rzeczy mi "ulatuje", jak na przykład godzinna rozmowa z koleżanką, następnego dnia po rozmowie nie pamiętałam, że z nią rozmawiałam. Mimo usilnych jej prób, aby przypomnieć mi o czym była rozmowa nie udało mi się przypomnieć. Zaczęłam się martwić swoim zachowaniem, gdy przestało się to zdarzać sporadycznie, tylko coraz i coraz częściej. Liczę na szybką odpowiedź. Dziękuję, pozdrawiam Ewwka

Witam! Nazywam sie Łukasz i mam 28 lat. Moje życie jest bardzo aktywne. W związku z pracą, ciągle podróżuję. Jakieś trzy lata temu, bardzo nagle, coś się we mnie złamało. To dziwne, bo cały czas mam dobre samopoczucie. (Zawsze bardzo pozytywnie patrzyłem na świat). Ale nagle zacząłem mieć straszne problemy z pamięcią i koncentracją. Tak jak kiedyś lubiłem się głęboko zastanawiać nad tematyką, np. buddyzmu, i dyskutować o tym godzinami, starałem się być dobry itd., i dużo od siebie wymagałem, tak teraz nie potrafię zebrać głębokich myśli. Czuję się tak, jakbym był ciągle zdekoncentrowany. Tak jakby otępiony. Moje życie bardzo się nie zmieniło, ale tak jak kiedyś miałem bardzo ambitne plany, tak teraz mam wrażenie, że z tą kondycją umysłu chyba już im nie podołam. Nawet powoli te plany zanikają. W mojej rodzinie mama i tata chorowali na depresję, a tata nigdy chyba z niej nie wyszedł. Z mamą doszliśmy do wniosku, że to depresja, i leczę się na nią, ale przyznam, że z małym skutkiem. Brakuje mi tej bystrości umysłu. Bo przecież kiedyś byłem jednym z bardziej aktywnych osób w towarzystwie. Pozdrawiam gorąco, Łukasz

Witam, mam 16 lat, a już mam problemy z pamięcią, nie tak jak kiedyś, jak np. że przychodzę do pokoju i zapominam po co ja przyszedłem, ale wciąż jednak są. Druga rzecz jest na temat mojej koncentracji, tutaj jest prawdziwa masakra... \

Wcześniej nie miałem takich problemów, teraz gdy np. uczę się na spr. wszystko jakoś wchodzi powtarzam w pamięci, ale gdy przychodzi sprawdzian ogarnia mnie jakaś totalna pustka, nie potrafię się skoncentrować, np. nie potrafiłem np policzyć w pamięci 480 minut ile to godzin, nawet nie widziałem się jak za to zabrać, masakra! Strasznie mnie to martwi, ktoś mi może napisać, że to możliwe przez stres, ale ja nie odczuwam mocnego stresu tylko lekki, czuję się często taki strasznie ogłupiony, trudno to uczucie opisać...

Następna rzeczą jest też to, że nie czuję żadnych emocji prócz złości i stresu, no może czasem radość, ale to na bardzo krótko, w ciągu tego roku miałem 3 dziewczyny, lecz do żadnej z nich nic nie czułem. A, jeszcze jedno, krążenie mam słabe zawsze jak wstaje jest mi bardzo zimno, tak że nawet jak nie jestem śpiący nie chce mi się wstawać z łóżka.

Dzień dobry. Od jakiegoś czasu rozważam udanie się do psychiatry, gdyż podejrzewam u siebie jakąś formę zaburzeń nerwicowo-depresyjnych.

Jednym z głównych i najbardziej niepokojących mnie objawów jest kompletny brak koncentracji i kłopoty z zapamiętywaniem, co dla mnie, studenta trudnego kierunku, jest ogromnym problemem. Wyjście na prostą na tyle, żeby móc znowu bez problemu się uczyć, jest dla mnie jedną z głównych motywacji do walki z chorobą. Jednakże słyszałem, iż antydepresanty i leki przeciwnerwicowe często powodują właśnie obniżenie koncentracji i kłopoty z pamięcią.

Czy istnieją leki, których stosowanie nie spowoduje takich skutków ubocznych? Obawiam się, że dalsze pogłębienie problemów z koncentracją i pamiecią może spowodować, że kompletnie zawalę studia.

Chciałabym przedstawić problem mojej mamy. Mama ma 74 lata. Jest osobą aktywną i wszechstronną, inteligentną. Jednak czasami miewa problem. Wraca myślami do scen z młodości i robi tacie bezpodstawne awantury. Podczas awantur wmawia tacie, że zrobił coś, czego nie zrobił. A działo się to ponad 50 lat temu. Wraca do przeszłości, wymyśla sobie jakiś problem i drąży go mniej więcej 2 razy w miesiącu. Tata jest już też psychicznie wykończony, bo nie rozumie mamy problemów. Gdy próbuje mamie wyjaśniać, że to nieprawda, jest jeszcze gorzej. Rodzice przeżyli razem już 55 lat. Są dobrze sytuowani, zdrowi i ogólnie mama powinna być zadowolona z życia. Ta sytuacja trwa już około 20 lat, ale w ciągu ostanich kliku lat nasiliła się. Gdy mówimy jej (ja i tata), że powinna iść do lekarza - wpada w szał i krzyczy, żeby nie robić z niej wariatki. Mama postrzegana jest w otoczeniu jako osoba elokwentna, wesoła, aktywna. Jednak rzeczywistość jest inna. W domu, gdy jest tylko z tatą, jest czasami zupełnie innym człowiekiem. Miewa bardzo duże wahania nastrojów. Cierpi na bezsenność (od bardzo dawna). Proszę z tatą o pomoc. Co się z mamą dzieje?

Kamil, lat 16. Chodzę do I klasy liceum. W gimnazjum praktycznie się nie uczyłem, jedynie "od święta". W liceum uczyć się już trzeba i tu pojawia się problem. Nie potrafię się skoncentrować na nauce, siadam z zeszytem, czytam chwilę treść, ale po chwili wszystko potrafi rozbić moją uwagę. Patrzę w zeszyt, ale myślami błądzę nie wiadomo gdzie. Wyobrażam sobie najróżniejsze rzeczy, nie potrafię się niczego nauczyć, niewiele zapamiętuję. Jak mogę rozwiązać ten problem? Jeśli tego nie zmienię, może się to dla mnie źle skończyć...

Witam. Mam 35 lat, jestem kobietą. Od kilku miesięcy mam poważne problemy z pamiecią i koncentracją. Nie jestem w stanie sią na niczym skupić i niczego zaplanować. Pamięć mam tak "doskonałą" jak moja 87-letnia babcia. Nie potrafię logicznie mysleć. Wcześniej uwielbiałam piec, gotować a nawet prasować. Prowadzenie domu to była dla mnie ogromna przyjemność. W tej chwili nie mogę się zmusić, żeby zrobić dzieciom najprostszy obiad. Nienawidzę prac domowych. Jestem strasznie, czasami wręcz śmiertelnie zmęczona. Cały czas jestem śpiąca. Chociaż nigdy nie byłam spiochem, raczej należałam do typu zwanego "skowronek". Teraz mogłabym spać dzień i noc, a i tak budzę sie zmęczona. Nie lubię spotykać się towarzysko, to mnie męczy. Brak mi cierpliwości dla dzieci. Nie potrafię sie nimi zająć, tak jak wcześniej. Czuję sie bardzo zmęczona życiem, nieszczęśliwa i samotna, na nic nie mam ochoty.

Proszę o pomoc. Co zrobić, aby zacząć żyć? Nie mam już sił... ewa74

Witam mam na imię Adrian, mam 15 lat. Nie wiem co się ze mną dzieje ostatnio w ogóle nie mogę się skupić np. na lekcji, zadaniu domowym (zaczynam i tracę chęć) a nawet w trakcie rozmowy gubię wątek...

Mam też problemy z pamięcią - wcześniej wszystko pamiętałem, a teraz nawet gdy usiłuje coś zapamiętać (pomagam sobie np. kojarząc z innymi przedmiotami) po pół godziny zapominam. W dzień jestem zmęczony (nawet gdy się wysypiam), brakuje mi motywacji i chęci... I taki stan utrzymuje się przez cały dzień. Gdy idę spać wieczorem nagle dostaję sił, np. o 23 zaczynam sprzątać pokój, ćwiczę i nagle znów jestem znużony i idę spać.

Także po onanizacji dostaję przypływu siły, pamiętam, mam chęć do działania... Lecz trwa to tylko przez chwilę. Dawniej, ok. roku temu wszystko było w porządku. Pomocy

Witam, od dłuższego czasu mam problem ze skupieniem się, tzn. postanawiam, że czegoś się nauczę, czytam, jednakże po przeczytaniu nie wiem, co czytałem, tak jak bym miał wyłączone myślenie.

Podobnie jest w pracy, gdy muszę ogarnąć nowy materiał bądź projekt, to trochę mi z tym schodzi, niby czytam, ale nie mogę się skupić tylko na tym, często mam sto myśli naraz, czuję się otępiały, jakbym wyłączył rozum, myślenie. Co można na to poradzić?

Od pewnego czasu źle się ze mną dzieje, a teraz to już tragicznie. Rzeczy, o których pamiętam, żeby wykonać, istnieją tylko w moich myślach, przez chwilę. Nawet, gdy chcę coś powiedzieć, to tego nie mówię, gdy sobie coś zapiszę, to o tym nie pamiętam, nawet gdy słyszę telefon, czy chcę powiedzieć komuś cześć czy do widzenia, to od czasu pomyślenia a wypowiedzenia tego mija trochę czasu. Nie lubię się użalać, ale to mnie przeraża, zwalam robotę, na której bardzo mi zależy, staram się skupić i robić swoje, a na końcu i tak się okazuje, że nawet nie tyle o czymś zapomniałem, ile tego nie przekazałem dalej i przez to zawaliłem ważne rzeczy. Opisałem problem najlepiej jak potrafię, stan ten trwa już od paru miesięcy i jest coraz gorzej. Naprawdę się boję, w robocie nie mam specjalnych stresów i szefa mam naprawdę w porządku, i to właśnie tym bardziej mnie przeraża :(

Witam. Jestem kobietą i mam 28 lat. Od 4 lat jestem mamą, a od 2 lat mam kłopoty z pamięcią i koncentracją. Zaczęło się w ciąży lub po porodzie, że brakowało mi słów na określenie rzeczy, ale ponoć po ciąży to jest normalne, po ok. 2 latach minęło. Ale później zaczęły się kłopoty z koncentracją i pamięcią w sensie, że nie pamiętałam różnych sytuacji, nie potrafiłam się skupić na tym, co ktoś do mnie mówił. Jeśli w pracy czy gdzieś miałam przekazać wiadomość, jeśli nie zrobiłam tego od razu, to przypominało mi się na drugi dzień. Byłam u lekarza, gdy nie poznałam swojej sąsiadki. To znaczy spotkałam ją na poczcie, wiedziałam, że skądś ją znam, że kiedyś z nią rozmawiałam i kto jeszcze był przy tej rozmowie. Nie pamiętałam za to, o czym rozmawiałyśmy i kim ta kobieta jest. Po 2 godz. intensywnego przypominania, uświadomiłam sobie, że to moja sąsiadka z piętra wyżej. Już wcześniej brałam luteinę, ale nic nie pomagało, wiec po tym zdarzeniu poszłam do lekarza, a on na to, żeby brać G***. Biorę go od kilku miesięcy, jednak niczego nie zauważyłam. Wydaje mi się, że nawet jest gorzej niż było wcześniej. Często operuję lewą ręką, aby wzmocnić prawą półkulę mózgu, jednak efektów brak. Co mam robić? Dzisiejszy dzień to katastrofa. Ciągle nie potrafię dobrać słów i zapominałam o dość ważnych sprawach, o których pamiętać powinnam. Tak jakbym miała dziurę w pamięci, która po pewnym czasie się "łata". Błagam o pomoc, bo mój lekarz nie oferuje mi nic więcej prócz wymienionych suplementów. Pozdrawiam. PS Dodam jeszcze, że w okresie ciąży i połogu miałam wiele stresów.