Jem tylko po to, aby wymiotować. Mam już tego dosyć. Nie mogę przestać. Obiecuje sobie że jutro będzie lepiej, jednak nigdy nie jest. Jem dopóki mnie żołądek nie zacznie boleć. Nie mogę oddychać. Proszę o pomoc. Żyje w swoim własnym świecie. Mam 20 lat. Nic mnie nie interesuje, nauka, praca. Wiem, że powinnam pomóc rodzicom. Stałam się bardzo agresywna i okropna dla innych. Nawet dla swoich dziadków. Nic chce mieć męża ani dzieci. Interesuje mnie tylko waga. Dzień jest udany, gdy ważę mniej, gdy nie, wyżywam się na innych. Nie obchodzi mnie to, że zachowuje się jak 5-letnie dziecko. Czasami mam takie marzenie, umrzeć z głodu. Mam problemy ze wstawaniem rano. Gdy wstaję od razu rzucam się na jedzenie. Nie oglądam wiadomości, nie mogę słuchać tych bredni. Nie interesuje mnie to ile ludzi zginęło, ile dzieci głoduje, co się dzieje w państwie. Gdy ktoś mówi o tym co się dzieje w państwie, ciśnienie od razu mi się podnosi i muszę wyjść. Jestem osobą próżną i pozbawioną wszelkich uczuć. Dodam, że dawniej tak nie było. Byłam bardzo grzecznym, ambitnym dzieckiem. Teraz mi na niczym nie zależy. Gdy idę sama wieczorem po mieście, czasami sobie myślę, aby mnie ktoś zabił. Czasami odczuwam takie poczucie pustki, że nie mogę sama ze sobą wytrzymać. Prawie codziennie płacze i mam myśli samobójcze. Dodam, iż wszyscy ludzie zaczynają mnie denerwować, nawet osoby, które bardzo kocham. Proszę o poradę.

Witam, jestem 15-letnią dziewczyną. Już od 6 roku życia uprawiam sport. Na początku było to wyciskanie ciężarów, więc nabrałam sylwetki ciężarowca. Nie byłam gruba, ale ważyłam bardzo dużo (ze względu na masę mięśniową). Od 2 lat gram w siatkówkę i postanowiłam zmienić wygląd. Odchudzam się od miesiąca i schudłam już 10 kg. Nie głodzę się. Jem 4 posiłki - śniadanie, drugie śniadanie, obiad, kolacja, ale są to co prawda bardzo małe, a nawet śladowe ilości. Niestety nie mogę obecnie wykonywać żadnego wysiłku fizycznego, ponieważ uległam niedawno kontuzji stawu skokowego. Ciągle myślę o mojej diecie. Przeliczam każdy posiłek, zwracam uwagę na kalorie, każdy kęs. Jestem szczęśliwa, że w końcu mi się to udało. Miewam jednak wielki zmiany nastroju. Często płaczę, jestem smutna, przygnębiona, a nieraz szczęśliwa i radosna. Bardzo często myślę o diecie, jak już wcześniej napisałam oraz o kontuzji. Sport jest moim życiem, a zdałam sobie sprawę, że szybko do niego nie powrócę. Obawiam się przed tym czy wszystko się ułoży. Moi rodzice ciągle mówią, że mogę mieć anoreksję albo depresję. Mam teraz mętlik w głowie. Sama już nie wiem. Do czasu dzisiejszej rozmowy z rodzicami wykluczałam taką myśl. Teraz jednak jestem całkowicie rozsypana. Co mam robić? Tata chce omówić mnie na wizytę z dietetykiem, ponieważ uważają, że nic nie jem, a ja znowu nie wyobrażam sobie, abym miała jeść więcej niż teraz. Bardzo proszę o poradę. Boję się, że jestem chora. Co ja mam robić? Pomocy

Witam! Zacznę od tego, iż w wieku 13 lat zachorowałam na anoreksję. Przez około 5 miesięcy schudłam 20 kg. Gdy osiągnęłam wagę 32 kg przy wzroście 160 cm, zaczęłam jeść pod nadzorem rodziców. Nie przychodziło mi to łatwo, często płakałam nad jedzeniem, ale z czasem zaczęłam jeść normalnie. Jadłam normalnie do czasu. Po miesiącu, może dwóch, zaczęłam się obżerać. Pochłaniałam jedzenie, nawet gdy nie byłam głodna. Taka sytuacja trwała około pół roku. Przytyłam do wagi 57 kg. Załamałam się wtedy. Uświadomiłam sobie, że to całe moje odchudzanie nie miało sensu, gdyż przed odchudzaniem ważyłam znacznie mniej. Wtedy przestałam się obżerać, zaczęłam jeść normalnie i dużo ćwiczyć. Chciałam troszkę schudnąć, bo nie odpowiadała mi taka waga. Po miesiącu moja waga nie zmalała, stała w miejscu. Postanowiłam jeść tylko jedną bułkę ziarnistą dziennie i owoce do woli. Czasami zdarzało mi się zjeść obiad. W ciągu roku schudłam 8 kg.

Miesiąc temu ważyłam 48 kg. Taka waga mnie satysfakcjonowała, więc zaczęłam jeść troszkę więcej. I teraz po miesiącu ważę 51 kg i jestem załamana. Nie chcę tyć. Proszę o pomoc. Czy jeśli będę stopniowo dostarczać więcej kalorii to nie przytyję? Czytałam, że jeśli co tydzień będę dodawać po 100 kcal to organizm się przyzwyczai. Chciałabym jeść normalnie. Nie chcę się roztyć. Czy są jakieś sposoby, by z tego wyjść?

Witam serdecznie! Mam na imię Monika i mam 16 lat (172 cm wzrostu). Od dwóch lat odchudzam się z różnymi skutkami. Moja waga waha się w granicach 48 kg do 60 kg. Próbowałam już wszystkiego, od diety 500 kcal (waga 52 kg), później dr Dukana (48 kg), 350 kcal (54 kg), 1000 kcal (prawie 60 kg). Jestem aktywna fizycznie, staram się ćwiczyć 2- 4 razy w tygodniu trenując na rowerku oraz biegam. Z jadłospisu wykluczyłam chleb, ziemniaki, cukier. Czasami jest mi bardzo trudno zapanować nad słodyczami (miewam napady na słodycze, jem do oporu, a później mam wyrzuty sumienia). Nie potrafię sama ustalić sobie jadłospisu, aby schudnąć do 50 kg i utrzymywać taką wagę.

Dodam, że mam bardzo drobne kości i przy mojej obecnej wadze - prawie 60 kg, wyglądam nienaturalnie. Wiem, że moja waga jest prawidłowa. Mam bardzo rozbudowane dolne partie ciała (biodra, uda). Zwracam się z prośbą o ustalenie odpowiedniej diety, aby efekty były zauważalne i abym nie miała depresji. Bardzo trudno jest mi się pogodzić z wyglądem mojego ciała.

Tydzień temu robiłam wszystkie badania i lekarz nie miał żadnych zastrzeżeń, żebym schudła do 50 kg. Proszę o ustalenie jadłospisu, w którym znajdą się produkty łatwo dostępne i uwzględnienie tego, że nie przepadam za pieczywem, ziemniakami, rybami (z mięsa jedynie - pierś z kurczaka). Proszę o pomoc, ponieważ nie mam już siły testować nowych diet i popadać w stan rozczarowania, gdy nie przynoszą one żadnych skutków. Pozdrawiam serdecznie i czekam na odpowiedź! Monika

Witam, próbowałam, próbowałam, ale nie daję już sobie z tym rady. To jest silniejsze ode mnie. Kiedy czytam wypowiedzi innych osób na ten temat wszystko, dosłownie wszystko, się zgadza. Napady kiedy potrafię dosłownie wszystko zjeść w samotności mam przeważnie 2-3 razy w tyg. W takich dniach zjadam wszystko, nie wiem gdzie mi się to mieści. Czuję ból, jednak jem nadal. Bywa, że dobieram się do suchego makaronu. Potrafię iść o 22 do sklepu, żeby zaspokoić swoje potrzeby. Już głupio mi w moim osiedlowym sklepie, ponieważ mam tak od ok. pół roku. Teraz wszystko planuję - zakupy wcześniej w hipermarkecie, przerażające jest to,że zakupy robię za ok. 30 zł i zjadam wszystko na raz. Na drugi dzień czuję się strasznie. Ogólnie teraz mam taki stan cały czas. Wczoraj był ostatni napad, zauważyłam, że mam je coraz częściej. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy przytyłam 10 kg. Niszczy, już zniszczyło mi to życie. Zajmowałam się modelingiem. Ja nigdy nie byłam na diecie, a teraz próbuję, wytrzymuję dwa dni. Próbowałam katować się na siłowni. Mój dzień – praca – siłownia – basen - objadanie się. Obiecywanie to już ostatni raz, ostatni raz chyba mogę spojrzeć na moją szafę, czeka mnie zmiana ubrań na dużo większe. Teraz już nic nie robię, zero aktywności fizycznej. Ostatnio dochodzi do tego unikanie znajomych. Przytyłam. Wszyscy pytają co ja ze sobą robię, żebym się ogarnęła, ale ja nie daje rady. Skasowałam wszystkie konta społecznościowe w internecie, po co konta ze zdjęciami, na których jest zadbana, zgrabna dziewczyna, a teraz jest to coś. Nie mam już siły. Chcę walczyć, chcę funkcjonować jak kiedyś. W dodatku z przybywającymi kilogramami radzę sobie z pomocą najróżniejszych leków odchudzających. Szkoda, że przynajmniej nie działają, widzę, że nie, ale i tak nadal je biorę. Byłam już u znakomitego lekarza (leczę się u niego na tarczycę), jednak wstyd wygrał nic nie powiedziałam. Jak pójdę na kolejną wizytę pewnie zauważy. Teraz mam łzy w oczach. Zamierzałam się z nim wszystkim podzielić, żeby w końcu mi ktoś pomógł. Ma dwa miesiące urlopu. Wizyta we wrześniu! We wrześniu ja już będę chyba wrakiem! Teraz zastanawiam się, gdzie zgłosić się po pomoc. Od czego zacząć? Nie chcę już marnować czasu i czekać na dodatkowe 10 kg, truć się tabletkami, myśleć o narkotykach, żeby schudnąć. Chciałabym podjąć leczenie farmakologiczne. Czy tylko ten sposób wystarczy? Czy prywatny psychiatra może mi podczas pierwszej wizyty przepisać już jakiś środek? Czy na NFZ potrzebne jest skierowanie do psychiatry? Pozdrawiam

Witam!
Jestem w 24 tygodniu ciąży. Popełniłam straszne głupstwo, ale dopiero po czasie zdałam sobie z tego sprawę. Podczas przygotowywania kolacji dostrzegłam, że na żółtym serze pojawił się niebiesko-zielony osad. Niestety zamiast wyrzucić cały ser po prostu odkroiłam jego brzegi, a pozostałą część wykorzystałam do zrobienia grzanek (w piekarniku, grzały się ok. 5 minut). Dopiero po zjedzeniu, zaczęłam się zastanawiać, czy w ten sposób nie zaszkodziłam dziecku. Jestem przerażona. Mam więc następujące pytania:
1. Jakie jest ryzyko, że zaszkodziłam dziecku i w jakim stopniu to zagrożenie jest poważne?
2. Czy są jakieś badania, które mogłyby wykazać obecność bakterii lub toksyn w moim organizmie, które mogą mieć wpływ na dziecko?
3. Po jakim czasie mogłabym wykonać takie badania, aby były wiarygodne, ale nie było za późno?
4. W jaki sposób wygląda leczenie tego rodzaju zatruć?
 
Pozdrawiam