Dzień dobry, ostatnio mam obsesję na punkcie swojej wagi, dużo schudłam i chciałabym się dowiedzieć, czy jestem normalna w sensie, czy nie za gruba. Mam 15 lat, 170 cm wzrostu i ważę aktualnie 63 kg (waga wciąż spada, ale powoli, bo jestem już na lekkiej diecie). Mam tendencję do tycia w biodrach i udach. Brzuch natomiast mam płaski. Mam 70 cm w talii, ale aż 100 w biodrach! Obwód mojego uda w miejscu, gdzie jest najgrubsze, wynosi 60 cm! To tyle co modelki mają w talii... Jak już wspomniałam, schudłam dużo, zeszłam z nadwagi rygorystyczną dietą, teraz jem więcej (jakieś 1500 kcal dziennie) i zastanawiam się, czy dalej jestem gruba (odnosząc się do wymiarów, wieku, wagi, wzrostu i proporcji)? Czy powinnam trzymać dalej tę dietę (jest to zdrowa dieta, pod okiem mamy), czy może zmniejszyć ilość kalorii, tak jak to było na początku? I najważniejsze: Czy jestem gruba? Bo ja ciągle siebie taką widzę... Proszę o szybką odpowiedź na wszystkie pytania zawarte tutaj. Pozdrawiam i z góry dziękuję.

Witam! Mam pytanie, jak wszyscy tutaj:) Mam 15 lat, ważę 43 kg przy wzroście 162 cm. Jak mam się odżywiać, żeby przytyć? Za mało ważę, ale wiem, że to nie jest anoreksja, czy nawet coś w tym stylu, bo uświadamiam sobie, że muszę przytyć, a nie jak niektóre panny, zobaczą troszkę skóry na brzuchu i już z tego powodu płaczą. Co jeść, żeby przytyć? Z góry dzięki za odpowiedź i proszę nie mówcie, że to anoreksja:)

Witam! Mam 13 lat, 163cm wzrostu i ważę 65kg. Mam 96 cm w biodrach, 56cm w udach. Bardzo chciałbym schudnąć w tych miejscach, a także zrzucić brzuszek ( 80cm). W tym celu przestałem się napychać słodyczami i zacząłem trenować codziennie rano, w południe i wieczorem po 50 przysiadów, 50 brzuszków i 20 pompek + rozgrzewka i do tego 2 razy w tygodniu mam treningi karate po półtorej godziny, ale wydaje mi się, że to za mało. Co powinienem dodatkowo zrobić, aby osiągnąć cel?

Witam, mam dość nietypowe pytanie, chodzi mianowicie o to, że podejrzewam siebie o bycie anorektyczką, a właściwie o powolne stawanie się nią. Nie wiem, na jakiej zasadzie to działa, bo zawsze uważałam się za rozsądną dziewczynę i bagatelizowałam sprawę „ja chorująca na anoreksję - absurd”... Niestety, teraz mam takie wrażenie. Niecały rok temu skończyłam trenować kajakarstwo (po 4 latach), bardzo mi tego brakuje. Od tamtego czasu moja kondycja psychiczna legła lekko w gruzach, bo nie byłam tak spełniona jak wtedy, ale to nic strasznego w porównaniu do tego, co teraz czuję.

Dużo zaczęłam czytać o anoreksji, gdyż zaczęło mi się wydawać, że jestem gruba. Nigdy wcześniej, ani razu tak nie pomyślałam. NIGDY! Pierwszy raz wpadła mi taka myśl do głowy jakieś 2 miesiące temu, to było okropne, zaczęłam coraz częściej myśleć o tym, co jem i ile, ale nie uważałam tego za błąd, raczej za normalną kolej rzeczy, wszyscy w moim otoczeniu mówią, że nastolatki przechodzą fazę na odchudzanie, ale ja nigdy taka nie byłam. Zawsze w pełni siebie akceptowałam - teraz nie do końca. Przy wzroście 167 cm ważę 53 kg i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdybym jeszcze 2 tygodnie temu nie ważyła 55 kg. Nawet nie zauważyłam spadku wagi, bo chyba nie jem mniej, co prawda bardzo uważam, jakie produkty jem, ale nie ograniczam porcji... Poza tym boli mnie, jeśli ktoś mówi cokolwiek na temat mojej wagi. Czy mam się bać? Bo przyznam się, że teraz jestem w ogromnym stresie, żeby nie popaść w skrajność... nigdy nie chcę być anorektyczką.

Dzień dobry, Mam 16 lat, ważę 65 kg, a mój wzrost to 167 cm. Moja figura, nawyki żywieniowe i systematyczność w uprawianiu sportów jest tragiczna. Wiem, że jestem bardzo gruba, bardzo często słyszę różne miłe komentarze od rodzeństwa, dalszej rodziny, ale też kolegów i koleżanek ze szkoły. Naprawdę postarali się o to żebym kochała siebie. ;/ Od zawsze byłam najgrubsza w rodzinie, klasie, ale ostatnio wręcz nie mogę tego wytrzymać :(. Rok temu ostro się odchudzałam tzn. w ogóle nie jadłam, wyczerpująco ćwiczyłam, często, aż do omdlenia. Ważąc wtedy 60 kg schudłam do 52, byłam wtedy naprawdę bardzo szczęśliwa, ale moja mama kazała mi jeść więc najpierw jadłam pod przymusem, a z czasem strasznie się rozpuściłam i pożerałam wszystko sama, aż przytyłam do 65 kg.

Teraz co prawda próbowałam powtórzyć swój sukces, ale organizm się buntuje i nie potrafię wytrzymać na głodówce dłużej niż 3 dni. Po tego typu eksperymentach pożeram co mi w ręce wpadnie i to zwracam. Moje największe błędy to słodycze, fast foody, gazowane napoje itd. Nie radzę sobie z tym, i proszę Panią o pomoc. Proszę o konkretne wskazówki, ponieważ sama nie dostosuję się do piramidy żywności, muszę mieć jasno wyznaczone działanie. Bardzo proszę o szybką i konstruktywną odpowiedź.

W tym roku skończę 14 lat. Mam figurę typu "jabłko", a przynajmniej niemalże identyczną. Wolałabym mieć figurę "klepsydrę", czy jakoś dam radę sobie takim wymodelować figurę, czy może ona jeszcze się zmieni ? Będę brała hormony żeńskie za niedługo, czy one może w czymś pomogą ? Błagam, powiedzcie mi. Strasznie źle mi z moim ciałem... PS: mama chyba ma figurę typu jabłko. :(