Dzień dobry, ostatnio mam obsesję na punkcie swojej wagi, dużo schudłam i chciałabym się dowiedzieć, czy jestem normalna w sensie, czy nie za gruba. Mam 15 lat, 170 cm wzrostu i ważę aktualnie 63 kg (waga wciąż spada, ale powoli, bo jestem już na lekkiej diecie). Mam tendencję do tycia w biodrach i udach. Brzuch natomiast mam płaski. Mam 70 cm w talii, ale aż 100 w biodrach! Obwód mojego uda w miejscu, gdzie jest najgrubsze, wynosi 60 cm! To tyle co modelki mają w talii... Jak już wspomniałam, schudłam dużo, zeszłam z nadwagi rygorystyczną dietą, teraz jem więcej (jakieś 1500 kcal dziennie) i zastanawiam się, czy dalej jestem gruba (odnosząc się do wymiarów, wieku, wagi, wzrostu i proporcji)? Czy powinnam trzymać dalej tę dietę (jest to zdrowa dieta, pod okiem mamy), czy może zmniejszyć ilość kalorii, tak jak to było na początku? I najważniejsze: Czy jestem gruba? Bo ja ciągle siebie taką widzę... Proszę o szybką odpowiedź na wszystkie pytania zawarte tutaj. Pozdrawiam i z góry dziękuję.

Witam, jestem mężczyzną mam 27 lat i 184 cm wzrostu przy wadze 70 kg. Pracuje 5 dni w tygodniu po 8 do 12 godzin dziennie, jeżdżąc wózkiem widłowym. Poza praca nie uprawiam żadnych sportów. Mój problem polega na tym iż odkąd pamiętam jestem bardzo szczupły, próbowałem już kilku tak zwanych diet na przytycie ale żadna nie skutkowała. Chciałbym przytyć ok 15-20 kg, lecz nie wiem jak powinna wyglądać moja dieta. Proszę o radę. Pozdrawiam

Zaczęło się od zwykłej diety. Ważyłam 63 kg przy wzroście 155 cm. Schudłam do 51 kg (14 lat). Stosowałam dietę 1000 kcal. Dała ona wolne efekty – ok. 1 kg na tydzień. Pomyślałam, że muszę schudnąć wcześniej, bo wszystkie koleżanki śmiały się ze mnie, że jestem gruba, chłopcy często mi dokuczali... Poza tym jestem w gimnazjum, a tam ludzie zwracają dużą uwagę na wygląd, a po raz pierwszy chciałam mieć jakieś koleżanki - nigdy nie miałam. Myślałam, że jak będę chuda, to mnie polubią.

Gwałtownie ograniczyłam kcal do 300. Zaczęłam je liczyć, mierzyłam na wadze kuchennej, ważyłam się aż 16 razy dziennie. Miałam wyrzuty sumienia po jabłku Gdy waga pokazywałam więcej, jeszcze tego dnia dużo ćwiczyłam, a na następny głodówka i jeszcze więcej ćwiczeń. Waga spadła do 37 kg przy wzroście 155 cm. Ale od od 5 miesięcy nie mogę powstrzymać się od jedzenia. Nie jem śniadań, planuję głodówkę, lecz gdy tylko wracam do domu, to potrafię zjeść: 6 kanapek, 3 batony, żelki, zapiekankę, czekoladę, dużą paczkę chipsów, kiełbasę... Dużo tego było. Próbowałam zmusić się do wymiotów, ale nie udało mi się. Więc wzięłam 11 tabletek przeczyszczających. Ćwiczyłam przez całą noc, w ukryciu, na rowerze stacjonarnym. Przez 2 dni nie jadłam. Co prawda w szkole myślałam o jedzeniu. O spaghetti itp., ale jakoś udało mi się wytrzymać. W czwartek wróciłam do domu i znowu rzuciłam się na lodówkę. Przytyłam 8 kg.

Chciałabym schudnąć, ale nie potrafię. Teraz ważę 45 kg przy wzroście 155 cm. Jestem gruba. Obiecuję sobie, że to ostatni raz, jednak cały czas zawodzę. Mam tak gdzieś z 3 razy w tygodniu. Wstydzę się tego, objadam się w samotności. Wydałam już mnóstwo pieniędzy na proszki. Czy to jest bulimia? Proszę pomóżcie...

Witam. Mam 19 lat, 162 cm wzrostu i 65 kg wagi. Bardzo chciałabym uzyskać zgrabną sylwetkę przy pomocy odpowiedniej diety. Niestety z powodu przewlekłej choroby układu krążenia wysiłek fizyczny stał się dla mnie zabroniony (problemy zaczęły się ok. 2 lata temu, od tej pory nie ćwiczę i tyję). Dawniej byłam osobą drobną z ładną cerą. Przyznam, że niemożność ćwiczenia wywarła na mnie negatywny wpływ. Zamiast wyjść biegać, zaczęłam przesiadywać przed komputerem i podjadać chipsy, ciasteczka. Wywarło to destrukcyjny wpływ na mój wygląd. Ziemista cera z zanieczyszczeniami i figura gruszki (tłuszcz odkłada mi się głównie w partii ud i bioder) to to, co mam obecnie.

Chociaż w mojej rodzinie wszyscy są albo otyli, albo posiadają znaczną nadwagę, zawsze starałam się walczyć z tymi skłonnościami. Odebrano mi najlepszą broń - sport. Jedyna aktywność fizyczna, na jaką mogę sobie pozwolić to spacery (i korzystam ile mogę!), ewentualnie joga (aktywność wymagająca naprawdę niewielkich nakładów wysiłku) więc "zajadam" swój czas. Wielokrotnie starałam się odżywiać zdrowo - jeść owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste - ale zawsze kończyło się na tym, że dopadał mnie "atak głodu" (tak nazwałam czas w ciągu dnia, zazwyczaj wieczorem, kiedy zaczynałam jeść wszystko to, czego sobie odmawiałam - czekolady, ciastka, dużo kanapek). I w ciągu jednej takiej chwili potrafiłam zjeść nierzadko więcej niż w ciągu kilku normalnych dni. Wiem, że to bardzo niezdrowe, następnego dnia boleśnie odczuwałam skutki. I tak w ciągu tych kilka lat uzbierało mi się.

Bardzo proszę o pomoc w znalezieniu jadłospisu, który pomoże mi zrzucić zbędne kilogramy i przede wszystkim wyeliminuje moje "ataki głodu". Lubię jeść, ale nie chcę, żeby jedzenie było moim wrogiem. Obecnie niestety tak zaczynam je traktować i bardzo chciałabym to zmienić. Wierzę, że i bez sportu mogę wyglądać i przede wszystkim czuć się dużo lepiej niż obecnie. Pozdrawiam i z góry dziękuję.

Od dłuższego czasu choruję na bulimię, chciałbym bardzo się z tego wyleczyć. Wiem, że to przez moją niską samoocenę, w dzieciństwie byłam bardzo zakompleksiona. Mam wspaniałych rodziców i rodzeństwo, pracuję zawodowo, zaczynam się z kimś spotykać i poważnie myślę o przyszłości. Chcę być zdrowa, nie chcę, aby moja rodzina o tym się dowiedziała, mój chłopak też, bo by nie zrozumiał. Czy mam szansę na normalne życie? Bardzo tego pragnę. Czy mogę sama nad sobą pracować? Czy gdybym poszła na terapię, to mam szansę na anonimowość?