Witam! Niebawem mam wizytę kontrolną u lekarza psychiatry, której się bardzo boję. Na samą myśl mam ochotę zapaść się pod ziemię, a najlepiej tam nie iść. Boję się, że tym razem tak łatwo mi nie pójdzie, schudłam (znów) do 47/48 przy 1,72 m. Zdarza mi się wymiotować, chociaż staram się to ograniczać ze względu na coraz częstsze wymioty krwią. Sińce robią mi się od byle bzdet, nawet od mocniejszego uchwycenia dłoni. Za nic w świecie nie chcę i nie mogę pozwolić sobie przytyć. Nie chcę z powrotem miesiączki. Nie chcę być gruba. Fizycznie chcę być szkieletem.

Lekarz przepisał mi leki antydepresyjne, które również mają doskonały wpływ na poprawę długości i jakości snu, ale skutkiem ich zażywania jest zwiększenie apetytu i masy ciała. Nie chcę brać tych leków i on o tym doskonale wie. Jednak antydepresanty bardzo by mi się przydały. Rozważałam również psychoterapię, ale boję się wyrazić na cokolwiek zgodę. Jak pisałam ostatnio - chce on mnie umieścić na oddziale psychiatrycznym z opieką medyczną, natomiast ja nie mogę sobie na to pozwolić. Mam dużo zajęć, dużo nauki, przygotowania maturalne. Wszystko jest w porządku, kiedy mam wszystko pod kontrolą i nie wymiotuję i nie przeczyszczam się (i bardzo to ograniczam ostatnimi czasy). Zauważyłam również, że to co jem, ma zbawienny wpływ na moje jelita (10 liści sałaty, 2 marchewki, 2 plastry ananasa, witaminy w tabletkach i 200 ml soku pomidorowego), naprawdę nie spodziewałam się, że po ponad roku stosowania codziennie środków przeczyszczających jelita jeszcze mogą pracować. Natomiast, gdy zjem więcej niż mam to w jadłospisie, wymiotuję i ćwiczę.

Nawet nie mam ochoty jeść więcej, bo ból jaki towarzyszy tej czynności, jest bardzo uciążliwy. Bardzo boli mnie żołądek i jelita. Boję się śmierci, choć oswajam się z nią każdego dnia. Boję się, że któregoś dnia organizm naprawdę zacznie się buntować, przecież teraz jest wszystko dobrze, nawet jeśli w oczach ludzi z boku, wyglądać to może źle, ale mi naprawdę jest dobrze. I chciałabym schudnąć jeszcze 16 kg, wtedy będę naprawdę szczęśliwa. Chociaż może to za duże słowo. Będę bardzo usatysfakcjonowana...

Witam! Mam 15 lat, ważyłam 59 kg przy wzroście 164 cm. Stwierdziłam, że ważę za dużo, więc przeszłam na tzw. „głodówkę”, nie jadłam 10 dni, przy czym piłam tylko 2 szklanki herbaty na 24 godz. Schudłam do 52 kg. Teraz znowu ważę 54 kg, bo rodzice wmuszają mi jedzenie, po czym jest mi niedobrze i płaczę! Od wczoraj piję herbatki przeczyszczające, ważę się sześć razy dziennie, ale nic mi nie ubywa, wręcz przybywa. Chciałabym ważyć 40 kg do 11 lutego, tyle, że nie wiem jak przy takich rodzicach, to zrobię. Planuję od jutra wyrzucać jedzenie przez okno, strasznie boję się, że przytyję, będę znowu się ciąć, płakać. A gdy nie jem, mam lepsze samopoczucie, satysfakcję, że nic nie zjadłam, że nie przytyłam, jestem szczęśliwa, a gdy zjem, okropnie się czuję, płaczę, mam ochotę to z siebie wyrzucić, a czasami, aż umrzeć, zabić się. Co mam robić? Pomóżcie, proszę!

Hej! Zastanawiam się, czy mam problem. Mam 16 lat i 167 cm wzrostu, natomiast moja waga wynosi niecałe 45 kg. Do tego mam zaburzenia nastrojów. Nadal wydaje mi się jednak, że jestem za gruba. Ważę się regularnie, jednak każdy spadający kilogram już mnie nie cieszy, tylko nadal wydaje mi się, że to jest za dużo i dążę do jeszcze mniejszej wagi. Nigdy tak naprawdę nie ważyłam dużo i dlatego wydaje mi się, że to głodzenie się i uprawianie sportu ma podłoże psychiczne. Mam okropne zmiany nastrojów i wszystko co cieszyło mnie wcześniej, teraz już mnie nie obchodzi. Jem naprawdę mało i nie lubię tego robić przy kimś z rodziny. Rodzice mówią, że wyglądam okropnie i że powinnam jeść, a nawet mnie zmuszają. Jednak to nie pomaga, ponieważ nie mogę się uwolnić od myśli, że jestem gruba i jak będę jadła, to będę jeszcze grubsza. Proszę o poradę, bo sama już nie wiem.

Witam! Mam 15 lat i 154 cm wzrostu, ważę ok. 37/38 kg. Nie odchudzam się, po prostu mało jem, mam tak od dziecka. Wszystko jem tylko przeważnie, gdy już zacznę to szybko jestem najedzona i więcej nie mogę. Nie wiem czemu tak jest, ale bardzo szybko się najadam mimo tego, że jem mało. Chciałam się zapytać, ile przy takim wzroście i wadze powinnam jeść? Bardzo proszę o szybką odpowiedz! Pozdrawiam :)

Witam. Mam 39 lat. Potrzebuję rady, jak powinnam się odżywiać. Urósł mi brzuch i obrastam w tłuszczyk. Mierzę 177 cm, ważę 83 kg i mam nieźle wyhodowany cellulit. Najwięcej centymetrów mam w biodrach i udach, jak każda kobieta. Potrzebuję od Pani odpowiedzi, w jaki sposób zacząć sie odżywiać. Mój początek dnia to kawa i kromka chleba z masłem, wędliną i serem, czasami pomidorek albo ogórek do tego. Używam oliwy z oliwek do smażenia. Mój mąż jada późno wieczorem, tzn. 19.00 obiad ponieważ pracuje do późna. Chętnie je mięso i ziemniaki, do tego chleb oraz makaron z sosem pomidorowym z mięsem mielonym. Jadamy dużo lodów, nawet w okresie zimowym. Uwielbiamy je. Do kawy i herbaty sypię dwie łyżeczki. Wieczorem, niestety również jem okolo 20.00 -  czasami parówki z ketchupem. Nie jadam do tego chleba. Lubię podjadać słodkości.

Proszę napisać mi jadłospis na co najmniej 2 tygodnie, ale taki, po którym nie będę bardzo głodna na początek. Chciałabym dojść do siebie i poczuć się lekko. Chciałabym jeszcze dodać, że często jeżdzę samochodem, ale pracuję fizycznie, więc to powinno się wyrównywać. Wieczorami przeważnie spędzam czas w łóżku przy laptopie. Raczej nie mam chęci i siły na uprawianie sportu, a powinnam. Czekam na odpowiedź. Dziękuję.

Hej. Mam 15 lat, 165 cm i ważę 55 kg. Czy to, aby nie za dużo, jak na mój wiek? Stosowałam wiele diet, ale jestem już po prostu tym zmęczona. Wiele osób mi powtarza, że jestem szczupła itd., ale ja im nie wierzę. Mam w domu lusterko i przeglądam się w nim, niestety codziennie. Chciałabym zapytać - czy ja dużo ważę jak na swój wiek?

Mam 16 lat, przy wzroście 173 cm ważę 67 kg (wiem, że nie wykraczam ponad normę, ale czuję się coraz gorzej). Moja aktywność fizyczna jest bliska zeru – tzn. ćwiczę tylko 3 razy w tygodniu na wf-ie. Nigdy wcześniej się nie odchudzałam, bo dotąd miałam bardzo wysoką samoocenę, ale od pewnego czasu czuję się ze sobą źle, a moja samoocena znacznie spadła. Wiem na pewno, że w rodzinie nikt nie miał nadwagi. U lekarza nie byłam nigdy, ale myślę, że mój problem z wagą wiąże się z siedzącym trybem życia i ciągłym podjadaniem. Nie potrafię się zmotywować do działania, nie wiem jak.

Być może na moją wagę wpływają też sterydy, które biorę z powodu leczenia astmy. Ciężko określić mój dzienny jadłospis. Jem wszystko co wpadnie mi w ręce. Bez określonych pór posiłków i ilości kalorii. Jestem w stanie zjeść 4600 kcal dziennie. Potrzebuję diety, przy której poprawi mi się samopoczucie, będę miałą ładniejszą skórę, cerę, zrzucę ok. 8 kg, poprawię trochę swoją kondycję. Bardzo proszę o pomoc z ułożeniem planu diety i ćwiczeń.

Mam 17 lat, 172 cm wzrostu i ważę 46 kg. Od około miesiąca bardzo mało jem, zdarza się, że wystarcza mi jedna kanapka na dzień. Nie chcę przytyć, boję się, że będę gruba. Jak zjem, to mam wyrzuty sumienia, że zjadłam za dużo. Ostatnio ciągle jestem zmęczona, senna. Jak mam tylko okazję, to śpię. Znajomi mówią mi, że jestem blada. Poza tym zaczęły mi wypadać włosy i łamią mi się paznokcie. Często boli mnie też głowa, drżą mi ręce, mam podkrążone oczy i suchą skórę. Czy to jest anoreksja?