Witam!

Od niedzieli włącznie jestem na głodówce (pełne 2 dni). Dziś (wtorek - 3 dzień) nie wytrzymałam i obżarłam się, co niestety „zmusiło” mnie do wymiotów. Chciałam się pozbyć tego wszystkiego, żeby na nowo nie zaczynać głodówki. Wiem, że to niezdrowe i pierwszy raz takie coś zastosowałam. Muszę teraz zacząć głodówkę od nowa czy mogę ją dalej kontynuować?

Mam 17 lat. Mam 137 cm wzrostu. W ciągu roku schudłam ok 6,5kg. Obecnie ważę 34 kg. Jestem tak niska z powodu niewydolności nerek na którą choruję od 4 klasy podstawówki. Obecnie jestem 7 lat po przeszczepie. Liczyłam dziś poziom mojej tkanki tłuszczowej i pomiar wyniósł 14.2%. Ogólnie ze stron na których robiłam pomiary wynika, że mam niedowagę. Chciałam się dowiedzieć, czy w moim przypadku moja waga i poziom tk. tłuszczowej jest dobry, a jeśli nie to co powinnam robić aby to zmienić. Powiem, że nie czuję się źle z moją wagą.

Wydaje mi się, że prowadzę stosunkowo zdrowy tryb życia. Wyeliminowałam z mojego jadłospisu słodycze oraz smażone potrawy. Jem warzywa i owoce oraz potrawy przyrządzane na parze, gotowane bądź pieczone/grilowane w piekarniku. W ciągu dnia jem ok 4-5 posiłków dziennie z przerwami co 3 godziny. Codziennie chodzę na godzinny spacer z kijkami (nording walking). Staram się dobrze nawadniać organizm. Spożywam produkty pełnoziarniste oraz chude mięso i dużo nabiału w postaci twarogu, serków wiejskich, jogurtów. W menu uwzględniam też orzechy i suszone owoce oraz otręby.

Na śniadanie zazwyczaj jem miskę owsianki. Na II śn. owoce lub jogurt, a na obiad (najczęściej mięso + surówka), a na kolację białko + warzywka (np jajko na miękko + warzywa, 2 serki wiejskie na słodko, rybkę + warzywa itp) Czy w moim przypadku moja waga i poziom tkanki tłuszczowej jest nieodpowiedni? Bardzo proszę o odpowiedź! Pozdrawiam!

Witam, mam 15 lat, wzrostu 170 cm, a waga to 67 kg. 2 lata temu schudłam 5 kg, ale teraz nie wiem, jak się do tego zabrać. Chciałabym schudnąć tak 10 kg do wakacji. Mam silną wolę, tylko największym moim problemem jest podjadanie między posiłkami. Proszę o pomoc, jakby można było prosić o przykładową dietę, np. na 1 tydzień, tak, żebym mogła się wzorować. Jem dużo owoców, ale też białe pieczywo i mięso wieprzowe. Proszę o pomoc!

Witam! Mam 17 lat i przy wzroście 172 cm ważę 130 kg. Cała moja rodzina jest otyła a ja sama jestem otyła od siódmego roku życia. Moja waga nigdy w szczególności mi nie przeszkadzała więc nie walczyłam z moją przypadłością. Próbowałam się ograniczać lecz nigdy nie chudłam. Miałam koleżanki, nikt się ze mnie nie śmiał i była sprawna fizycznie. Nigdy nie jadłam za dużo słodyczy ponieważ mama mi na to nie pozwalała. Nie mogłam jeść fast foodów oraz chipsów. Odżywiałam się normalnie jak każdy inny. Nigdy nie przepadałam za mięsem. Lubiłam tylko kurczaka. Rybę jem od czasu do czasu i tylko smażoną. Moją słabością od zawsze były ziemniaki. Drugą słabością są pomidory. Potrafię zjeść 4 średnie pomidory na kolację.

W wieku 15 lat (2 gimnazjum) zaczęłam mdleć i chcąc nie chcąc przeszłam na dietę przy wsparciu dietetyka. W 5 miesięcy schudłam 21 kg. Dieta nie sprawiała mi trudności ponieważ wszystko gotowała mi mama, a ja musiałam to tylko zjadać. Po 5 miesiącach waga sie zatrzymała i stała przez rok. Po roku czekania i ciągłego stosowania diety zaczęłam tyć. Waga szybko wróciła. Poddałam się. Mama była wykończona ciągłym gotowaniem więc wróciłam do normalnego trybu życia. Nadal się ograniczałam do pewnego czasu. Potem zaczęłam jeść ziemniaki, pić normalną herbatę czyli wszystko wróciło. Widziałam że nie wchodzę w moje ubrania, ale nie przejmowałam się. Postanowiłam jednak coś z tym zrobić, gdy okazało się, że nie mieszczę się w ubrania narciarskie, a buty narciarskie są małe w cholewce i już nie mogę jeździć. Dodatkowo przestałam się mieścić w mundurek szkolny.

Wszystko sprawia mi trudność. Jestem bardzo leniwa. Od 2 lat trenuje siatkówkę i nagle przestałam być dobra. Już nie potrafię się wybić. Mam takiej siebie dosyć. Nie mogę iść do dietetyka bo wiem że to znów obciąży mamę. Sama też mam mało czasu bo moje liceum ma bardzo wysoki poziom i musze się dużo uczyć. Nie mam czasu ćwiczyć. Cały swój czas poświęcam szkole. Proszę o pomoc. Boję się że już niedługo nie będę mogła grać w siatkówkę, jeździć na nartach, chodzić na dyskoteki. Boję się że poważnie zachoruję. Zaczynam widzieć co mnie czeka jeśli nie zmienię stylu życia. Z drugiej strony martwię się że nie dam rady stosować diety. Błagam o pomoc i poradę co robić?

Ważę 44 kg przy wzroście 164 cm. Nie odchudzam się, jestem strasznym łakomczuchem, jednak nie tyję. O posiłkach tak właściwie przypominają mi rodzice (co mnie niezwykle irytuje). Mimo że nigdy nie liczę spożywanych kalorii, to panicznie się boję tego, że kiedykolwiek moja waga mogłaby wzrosnąć do 50 kg (prawie codziennie się ważę). Czasem zdarzają mi się zawroty głowy, jestem senna i nie potrafię się na niczym skoncentrować, co mnie bardzo martwi, ponieważ w tym roku piszę maturę. Czy to mogą być początki anoreksji? Muszę dodać, że przy każdej możliwości spoglądam w lustro, by upewnić się, że jestem chuda.

Mam 23 lata, pół roku temu wyjechałam z Polski. Przed emigracją pracowałam w polskiej firmie na nocne zmiany. Przez półtora roku pracy tam zaczęły się moje problemy z jedzeniem. Z powodu braku czasu jadałam tylko jedną kanapkę w połowie zmiany w pracy. Po pewnym czasie zauważyłam, że nie mam już apetytu. Kilka razy próbowałam się zmuszać do jedzenia. Wymyślałam dania z moich ulubionych produktów, lecz po przyrządzeniu ich nie miałam już ochoty, żeby je jeść. W tej chwili pracuję w restauracji i po 12-godzinnej zmianie, pełnej wdychania różnych zapachów, także nie mam ochoty na jakiekolwiek dania.

Od czasu do czasu nachodzi mnie ochota na np. ciastko i wtedy bez oporu je zjadam, ponieważ jeśli nie zrobię tego od razu, to po paru minutach zapominam o tym i już na samą myśl robi mi się niedobrze. Problemem jest także to, że gdy wpadnę w wir pracy i niepozałatwianych spraw zdarza mi się uświadomić sobie, że od kilku dni nic nie jadłam, najczęściej dzieję się tak, gdy zaczyna mi się kręcić w głowie i czuję takie delikatne mrowienie na całym ciele. Mam wrażenie, że po prostu zapominam o jedzeniu, ponieważ nie daje mi żadnej satysfakcji. Gdy tylko coś zjem, to zaraz boli mnie żołądek i czuję się, jakbym była wypełniona betonem.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy schudłam z 70 kg do 52 przy wzroście 167 cm. Wszyscy znajomi mówią mi, że bardzo schudłam, lecz ja naprawdę tego nie chciałam, nigdy nie zależało mi na idealnej figurze. Chciałabym jeść, ponieważ męczą mnie ciągłe zawroty głowy i takie ogólne osłabienie (myślę, że to od tego). Co robić, by znowu przyzwyczaić się do jedzenia? Dodam, że w tej chwili średnio jadam jeden posiłek na dwa dni (ze względu na posiłki pracownicze zawsze jest to 150 g makaronu i 100 g sosu śmietanowego z dodatkiem szynki). Czy jest jakiś sposób, abym na nowo cieszyła się smakiem potraw?