Witam, mam 14 lat. Jeszcze na początku 1 gimnazjum (trochę ponad rok temu) byłam zdrową, szczupłą dziewczyną. Miałam chłopaka, przyjaciółki, świetne oceny... Zaczęłam się odchudzać, wpadłam w chorobę, w najgorszym stadium ważyłam 32 kg przy 164 cm. Stałam nad grobem, ale w maju coś się we mnie przełamało i zaczęłam jeść, jeść, jeść... O wiele za dużo. Potrafiłam wepchnąć w siebie całą dużą pizzę, potem jeszcze ciastka, pączki, dosłownie wszystko. Cieszyłam się, bo tyłam, ale wiedziałam, że mimo wszystko coś jest nie tak. Szybko odzyskałam wagę, ale nie mogłam przestać jeść. Teraz ważę 68 kg, jestem naprawdę gruba... Nie umiem stosować już diet, obżeram się (oczywiście nie wymiotuję) Cały czas chcę schudnąć do tych 53 kg, ale nie potrafię. Nie wiem, co mam zrobić, moje nastroje są bardzo zmienne, jednym z ulubionych zajęć w ciągu dnia jest jedzenie;/ Proszę o pomoc, chciałabym zmienić stosunek do jedzenia... PS Nie bardzo chciałabym iść do psychologa, bo z doświadczenia wiem, że mi nie pomaga...

Kiedy byłam nastolatką, zachorowałam na anoreksję, po wcześniejszym, intensywnym, uzasadnionym odchudzaniu. Dzięki opiece Babci i Jej dokarmianiu, wyglądałam nienajciekawiej. Niestety późniejsze odchudzanie wymknęło się spod kontroli i zachorowałam. Miałam szczęście trafić na dobrego psychologa i jakoś uporałam się z chorobą (na chwilę obecną zastanawiam się, czy aby moja radość nie była przedwczesna?). Nigdy później nie miałam kłopotów z jedzeniem czy wagą, wyglądałam szczupło, ale nie chudo, czułam się dobrze, urodziłam zdrowego synka i później się zaczęło. Rozpadło się moje małżeństwo (dość szybko związałam się z inną osobą), niestety przegrałam batalię w sądzie o Syna.

Wyjechałam z miasta, kraju i próbowałam ułożyć sobie normalnie życie, po pięciu latach od tamtych wydarzeń jestem szczęśliwa i mam poukładane życie. Niestety dopadła mnie znowu choroba. Na chwilę obecną ważę 44,7 kg-45,5 kg maks., nie jem za dużo posiłków w ciągu dnia, a nawet to co jadam, ciężko nazwać posiłkami. Wypijam w ciągu dnia 4 szklanki wody niegazowanej, zjadam mały kubeczek jogurtu i około 5 małych ciasteczek zbożowych, do tego czasami troszkę sera żółtego i dwie kawy z mlekiem, bardziej mleko z kawą. Czuję się dobrze, mam wystarczającą ilość energii (żyję dość intensywnie), codziennie ćwiczę przez około 1 godz. lub więcej, późno chodzę spać, wcześniej wstaję, ale martwi mnie to, że codziennie rano sprawdzam swoją wagę. Nie jem, choć czasami mam na to ochotę, bo obawiam się przytyć. Uważam, że jeśli moja waga dojdzie do 50 kg, będę miała wystający brzuch i będę gruba. Martwi mnie to, bo mój Partner boi się o mnie i to jak wyglądam przede wszystkim (ja jestem zadowolona), boję się, że taki stan rzeczy nie może trwać dłużej.

W taki właśnie sposób odżywiam się już rok. Czasami dam się namówić na jakieś jedzenie, pizza itp., ale później mam wyrzuty sumienia i nie jem nic, byle tylko pozbyć się kilku gramów więcej. Chciałam uzyskać pomoc lekarza, ale w kraju, w którym mieszkam na pomoc można liczyć tylko wtedy, gdy BMI jest niższe niż 15, a z moją wagą pomiędzy 44,7-45,5kg i wzroście 165 cm nie kwalifikuję się. Nie wiem, jak mam sobie pomóc, by wszystko wróciło do normy, nie jem posiłków z rodziną (wciąż gotuję i piekę ciasta i z zazdrością patrzę jak inni jedzą). Bardzo proszę o pomoc i wskazówki, jak sobie poradzić.

Witam, mam 19 lat, 152 cm wzrostu i ważę ok 47 kg. Zawsze byłam szczupła, jako dziecko nawet bardzo. Byłam zadowolona ze swojego wyglądu. Od ok 13 roku życia do 16 roku życia trzymałam wagę 39 kg, ale nagle przytyłam. Trenowałam taniec, parę razy w tygodniu z dużą intensywnością, do tego basen raz w tygodniu, nie musiałam uważać na dietę, w ogóle nie tyłam. Właśnie w wieku 16 lat nagle przytyłam do 44 kg.Mimo że nic zupełnie się nie zmieniło w moim trybie życia. Byłam w stanie jakoś to zaakceptować. Ale w zeszłoroczne święta dobiłam do 47 kg, mniej trenowałam a odżywiałam się tak samo jak podczas intensywnych treningów i domyślam się że stąd ten efekt. Od stycznia przeszłam na dietę Dukana, schudłam do marca do 42 kg. Byłam zachwycona efektami, chociaż dieta nie do końca mi służyła, miałam zaparcia i słabe samopoczucie, ale wygląd wynagradzał wszystko. Poczas diety trochę ćwiczyłam, ale nie dużo, bo wysiłek nie jest podczas tej diety szczególnie zalecany. Niestety nie urzymałam efektów, mimo że bardzo powoli i ostrożnie wprowadzałam normalne produkty i dokładnie wedlug zaleceń. Przytyłam dość szybko do tych 47 kg. I mam wrażenie że wizulanie było jeszcze gorzej niż przed dietą. A odżyiwiałam się naprawdę racjonalnie, i chodziłam do klubu fitness na zajęcia. W wakacje pojechałam na intensywny, 10 - dniowy obóz taneczny. Muszę dodać że tuż przed nim przeszłam na wegetarianizm, stosując się do diety zgodnej z grupą krwi A. Po obozie ważyłam 44 kg. I byłam zadowolona, bo tkanka tłuszczowa zamieniła się w mięsnie. I ciało nie dość że szczuplejsze to naprawdę bardzo ładnie wyrzeźbione. Na obozie starałam się jeść dość mało, ale ze względu na wysiłek nie mogłam za bardzo ograniczyć porcji, a więc myślę że jadłam normalnie. Po powrocie, dieta dalej wegetariańska, zero słodyczy, jak chleb to tylko razowy, ale bardzo mało, warzywa, owoce, żadnych fast - foodów, żadnych słodyczy, napojów gazowanych, nawet soków, czy słodkich napojów. Obiady tylko wege i zasze niskokaloryczne. 4 posiłki dziennie, i nigdy nie jadam kolacji. Raz w tygodniu jadłam jakiś jeden bardziej kaloryczn posiłek, jakiś deser albo pizza. Chodzę na fitness, na zajęcia typu abt, tbc, i siłownie. Raz w tygodniu na basen. Mimo to przytyłam! W listopadzie wróciłam do 47 kg. Prawie wszystkie kilogramy poszły w uda, biodra i pośladki. Chociaż cale ciało się "zaokrągliło". Bardzo proszę o pomoc jak schudnąć i utrzymac efekt, I jak wyrzeźbic dolne partie ciała. Pozdrwiam

Mam 165 cm wzrostu a ważę około 67 kg ; (( Chciałabym schudnąć, przestać jeść słodycze (mój największy problem), prowadzić aktywny tryb życia. Nie choruję na żadne choroby i mogę wykonywać wszystkie aktywności fizyczne. Wiem, że moja dieta to głownie słodycze i przez to często czuje się śpiąca. Jak mogę schudnąć zdrowo 12 kg i raz na zawsze prowadzić zdrowe nawyki żywieniowe? Dodam, że u mnie w rodzinie nie ma problemów z otyłością ani nadwagą .