Mam 16 lat. Chodzę do liceum i mam kilku oddanych przyjaciół. Mimo to często siedzę sama i rzadko wychodzę z domu. Lubię sama spacerować i siedzieć zamknięta w swoim pokoju. Nie lubię rozmawiać o moich problemach i uczuciach. Mam 161 cm wzrostu i ważę 49 kg. Znajomi mówią mi, że jestem chuda, ale ja im nie wierzę i uważam, że mówią to tylko dlatego, że są zazdrośni, że będę tak chuda, jak oni. Przez to ograniczam się do minimalnej ilości posiłków dziennie ( jeśli coś jem, jest to mały obiad) lub nie jem nic przez cały dzień. Jestem dość nerwowa i nie mam często siły na nic, nawet na życie. Może ktoś wie, co się ze mną dzieje?

Witam serdecznie Jak wskazuje moje pytanie mam problem odwrotny do osób tu piszących. A mianowicie, parę lat temu chcąc schudnąć, poszłam na siłownię, instruktor "dobrał" mi trening "dzięki" któremu rozbudowałam sobie plecy i ramiona, krótko mówiąc wyglądam jak napakowany chłop. Dolne partie ciała pozostają szczupłe, jędrne, w ogóle zawsze moje nogi i tyłek były moimi atutami. Nigdy nie byłam chuda, ale też nie miałam nadwagi, zawsze byłam "zbita", "mięsista" jak to wszyscy mówili. Nie miałam tłuszczu, wałeczków itp. Tylko po porodzie straciłam talię:(. Mam 34 lata, przy wzroście 170cm ważę 66kg, aczkolwiek "na oko" nikt mi tej wagi nie daje, właśnie być może dlatego, że jestem umięśniona. Nie prosiłabym o pomoc, gdyby moja sylwetka miała zachowane proporcje(kiedyś miała), ale wielkie plecy i ramiona kompletnie nie pasują do drobnego tyłka i szczupłych nóg. Połowy sukienek i bluzek nie mogę na siebie włożyć, a jeszcze parę lat temu było ok. Od paru miesięcy chodzę do fitness clubu (4-5 razy w tyg), ale unikam ćwiczeń siłowych, tylko marsz na przemian z bieganiem ok 40min,eliptyka ok30min, na maszynach: talia i brzuch. Ale co z tymi plecami i ramionami???? Boję się iść na te maszyny, którymi wcześniej się "skaleczyłam"( zaznaczam, że nie ćwiczyłam z obciążeniem). Dolne partie chudną mi w moment, a na górne nikt nie potrafi mi nic doradzić:( i nie wiem, może to już przewrażliwienie, ale zauważyłam, że różne czynności np grabienie liści przez parę dni pod rząd, pogłębiają ten problem tzn zamiast smukleć to ramiona powiększają się. Chciałam też dodać, że pracę mam siedzącą, biurową, więc ciężko z jakąkolwiek dietą. Od 7 do 15 mam tylko jedną 15min przerwę na posiłek, więc do popołudnia zjadam tylko ten jeden. Słodycze, fastfoody mogą dla mnie nie istnieć bo po prostu ich nie lubię. Nie jem tłustego, słodkiego, mało solę, nie słodzę, z tym ze tylko 2 posiłki dziennie bo nie mam innej możliwości. Proszę o odpowiedź. Dziękuję i pozdrawiam

Witam. Mam 19 lat. 170 cm wzrostu i 45 kg. Nie jestem w stanie zacząć jeść. Choć nie jem, nie wiem sama czemu chudnę, 3 posiłki dziennie, czasem lody kiedy mi każą, dlatego nie twierdzę, że mam problem fizyczny. Ciągle o tym myślę, jedzenie diety, wygląd, obsesyjnie oglądam inne dziewczyny, czy są podobne, chudsze, grubsze? Czuję się grubsza niż kiedyś, wiem, że schudłam, widzę to (choć czasem kiedy mam zły dzień moje ciało "rośnie mi w oczach") ale nie przeraża mnie to, podoba mi się to. Najpierw chciałam schudnąć tylko parę kg, zaczynałam od 54 kg - miałam tendencję to tycia od pasa w dół więc zaczęłam ćwiczyć, potem ograniczać słodycze.

Wiem, że moja rodzina mnie kocha. Ja też ich kocham, ale nasze relacje są zerowe. Koleżanki? Miałam zawsze tylko parę - dla całej reszty byłam "kozłem ofiarnym". Nic mnie nie interesuje, staram się uśmiechać, żartować, ale to tylko pozory. Od 2 klasy gimnazjum robię sobie sznyty, mam 2 nieudane próby samobójcze, o których nikt nie wie. Jestem zmęczona. Chciałabym sobie pomóc, ale nikt nie może się o tym dowiedzieć. Nie wiem co robić. Byłam u szkolnego psychologa, ale on wie tylko o depresjach i głosach, które czasem słyszę. U mnie w domu ciągle są awantury o jedzenie, a mnie to męczy. Męczy mnie jedzenie - nie jedzenie też. Pomocy!

Mam 15 lat i tylko 158 cm wzrostu. Od 2 lat mam fobię na temat mojego wzrostu. Jestem za niska, chciałabym być wysoka i chuda. Przeczytałam kiedyś (już nie pamiętam gdzie), że odchudzając się, szybciej wydziela się hormon wzrostu. To prawda? Bardzo chcę urosnąć, jeśli mój pomysł jest zły, to proszę mi poradzić jak mogę urosnąć, bo jestem załamana.

Witam, mam na imię Justyna, w kwietniu kończę 20 lat. Ważę 68 kg, wzrost mam 168 cm. Mam problem z brzuchem, jak i z tak zwanymi boczkami, już mnie to denerwuje. Nie wiem, czy do zgubienia tłuszczu z brzucha i boczków mam biegać, robić brzuszki czy co? Nie powiem, bo lubię jeść, ale nie aż tak, by się opychać. Nie jestem aktywna, 3 razy dziennie schodzę z psem na dwór, nie jadę windą, tylko wchodzę po schodach. Ale co robić, proszę pomóżcie, doradźcie mi, jestem zdesperowana, bo aż wstyd, że mam taki brzuch. Pozdrawiam, Justyna z Poznania

Witam, od kilku lat cierpię na bulimię, a co za tym idzie depresję, z której samodzielnie próbuję się wydostać. Mój problem jest wielki. Otóż za każdym razem po wymiotach, parę min po, robi mi się słabo, mięśnie drżą, serce wariuje, nie mam siły w mięśniach. Kiedyś wystarczyło, że zjadłam szybko coś słodkiego i już wracało do normy moje ciało, ale teraz jest coraz gorzej. Nie zmuszam się do wymiotów już bardzo długo, od 2 lat, ale niedawno raz czy 2 naprawdę było mi niedobrze, więc poszłam do łazienki i zauważyłam, że po całej akcji prawie przytomność traciłam. Traciłam kontakt z otoczeniem, cała drżąca i zdezorientowana... Dlaczego tak się dzieje? Czy coś poważnego dzieje się z moim ciałem?

Mam na imię Ola. Mam 13 lat. Chciałabym schudnąć. Ćwiczę, czasami robię brzuszki, a obecnie robię „6 Weidera”. Mam 166 cm wzrostu i 73 kg wagi. Wg mnie to dużo. Uważam, że jestem grubasem. Ale mam problem z jedzeniem, jem dosyć dużo, 3 posiłki, i podjadam. Proszę o ćwiczenia na uda, brzuch i „boczki”. Z góry dziękuję!