168 cm wzrostu, 52 kg wagi, 12 lat. Aktywność fizyczna: średnia, 7 godz. tygodniowo treningi. Kiedy byłem młodszy, byłem trochę grubszy, ale wychudłem bez żadnej specjalnej diety. Jeśli chodzi o choroby, to mam zwężoną tętnicę główną. Byłem operowany, ale i tak mam kłopoty z kondycją. Po kilkuset metrach biegu zadycha jak u astmatyka, chociaż astmy nie mam. Mój jadłospis w dni powszednie: śniadanie - herbata + kanapka w szkole - kanapka i często kupuję sobie tymbarka, obiad - typowy, np.: ziemniaki, smażony kurczak i jakieś warzywo. Owoców jem sporo i raczej po nie sięgam jak zgłodnieję.

Witam, mam 21 lat, 163 cm wzrostu i ważę ok. 58-60 kg. Jako nastolatka (miałam 15 lat) schudłam 20 kg i od tamtego czasu utrzymuję swoją wagę, oczywiście z drobnymi wahaniami. Moim największym problemem są napady kompulsywnego objadania się. Przeczytałam chyba wszystko, co istnieje na ten temat i dalej czuję się bezradna i bezsilna. Zacznę od tego, że ciągle się odchudzam. Wiem, że nie jestem gruba i najprawdopodobniej nawet nie mam nadwagi, ale chcę chociaż raz w życiu być naprawdę chuda (nie anorektycznie, moją idealną wagą byłoby 50 kg). Zdaję sobie sprawę, że wmawianie sobie, iż moje życie się zmieni, kiedy schudnę to fikcja, ale nie umiem zrezygnować z tego planu.

Odżywiam się ultra zdrowo, ale kiedy nachodzą mnie napady obżarstwa pochłaniam co popadnie w ogromnych ilościach. Bardzo rzadko udaje mi się przezwyciężyć to uczucie, przeważnie moje starania kończą się mnóstwem zjedzonych słodyczy i tłustych rzeczy, oczywiście ogromnymi wyrzutami sumienia oraz silnym postanowieniem, że „odchudzam się od jutra”. Rozmawiałam o tym z mamą, która również w młodości cierpiała na tego typu dolegliwości. Ona mówi, że to minie i że to nie bulimia. Mi też wydaje się, że nie jestem chora, choć czasami już sama nie wiem, co mam myśleć. Liczenie kalorii, myślenie o jedzeniu i o tym co zjadłam, co jeszcze mogę zjeść, itd., zajmuje moje myśli w każdej wolnej chwili. Chciałabym się od tego uwolnić. Moim celem jest schudnąć do wymarzonej wagi, utrzymać ją i nie myśleć więcej obsesyjnie o jedzeniu i odchudzaniu.

Niestety po przeczytaniu wielu artykułów na ten temat wnioskuję, że jedyną skuteczną receptą jest psychoterapia. Szczerze boję się tego, że przylgnie do mnie łatka „chorej psychicznie” osoby z problemami, itp. Obawiam się też, że taka informacja w mojej dokumentacji medycznej może negatywnie wpłynąć na moje przyszłe życie. Proszę o radę w tej kwestii.

Mam 21 lat, ważę 87 kilogramów. Nigdy nie jadłam dużo (słodycze, słodkie napoje czy rzeczy z fast foodów maks. raz na tydzień lub dwa), ale z jakiegoś powodu się mocno roztyłam od 11 roku życia. Niektórzy zrzucają to na depresję (15-19 lat), kiedy jadłam więcej i nie wstawałam z łóżka przez kilka miesięcy. A od czasów zakończenia liceum jadłam normalnie. Na śniadanie - 2-3 kanapki; na obiad - schabowy, sałatka, 3 ziemniaki, na przekąskę batonik albo lody; na kolację - płatki z mlekiem lub kanapki. Przytyłam mocno;/ z 65 do 87 kg.

Nigdy nie byłam szczupła, nawet jako mała dziewczynka. Rodzice mnie nie przekarmiali, a słodyczy nie jadłam wcale, byłam bardzo aktywna fizycznie, bo mieszkałam na mazurach - wszędzie jeździłam rowerem, chodziłam na długie spacery, grałam w piłkę nożną - jak to dziecko. Teraz jestem średnio aktywna fizycznie, bo po uczelni pracuję (więc od 7.00 do 22.00 jestem na nogach a potem zmęczona rzucam się na puree z ziemniaków, bo jest bardzo tanie i się najadam), nie mam nikogo, kto by mnie utrzymywał (nie mam rodziców już). Mam tylko wolne weekendy, ale wtedy wolę być z chłopakiem niż ćwiczyć, czyli iść do kina, na spacer czy co innego pary robią ;)

Od kiedy zaczęłam się odchudzać odstawiłam pieczywo, makarony, ryże, słodycze, słodkie napoje, tłuste mięsa, fast foody – zupełnie). W lipcu schudłam 2 kg, po czym przytyłam 5, choć nie zmieniałam menu. Jestem bardzo załamana własną wagą i gabarytami (67 cm jedno udo czy talia blisko 90 cm!). Nie umiem się motywować do ćwiczeń, bo ciągle odczuwam zmęczenie, czy to pracą, czy uczelnią, a dieta mi idzie topornie - bo jak 20 zł w portfelu i dwa tygodnie do wypłaty, to prędzej zakupię 5 kilo ziemniaków i kostkę masła, niż będę się stosować do diet.

Na chwilę obecną słodyczy nie jem ani nie piję słodkich napojów. Ale martwi mnie brak widocznych efektów i depresja, spowodowana podejściem innych ludzi, którzy widzą mnie, np. na basenie. Co mogę zrobić aby schudnąć? Nie stać mnie na dietetyka ani na to, co on przepisze. Ćwiczenia staram się robić codziennie i robię (8 minute buns, pół godziny hula hop), ale wiem, że to za mało - na więcej jednak nie mam czasu ani siły. Chciałabym wierzyć, że w pół roku schudnę do 60 kg, ale pewnie to niemożliwe przy takich funduszach i wiecznym zmęczeniu. Wciąż mam ochotę na kopytka, pierogi, makarony z serem... Bo tym się wcześniej żywiłam - tanio i przepysznie...

Mam 13 lat, ważę 55 kg i mam 150 cm wzrostu. Moja aktywność fizyczna jest niska, wcześniej nie podejmowałem prób odchudzania. U mnie w rodzinie występuje nadwaga, nie byłem u lekarza, aby wykluczyć chorobowe przyczyny wystąpienia otyłości. Jadłospis z dzisiejszego dnia: 2 bułki z mięsem, 3 kromki chleba, parówka i około 1 l wody mineralnej gazowanej. Nie choruję na choroby przewlekłe. W dzieciństwie miałem niedowagę. Kiedyś chodziłem bardzo rzadko do toalety, by zrobić kupę, raz na tydzień. Teraz to z 3 razy w tygodniu. Co mam robić, by schudnąć tak z 10 kg i zrzucić trochę tłuszczu z brzucha?

Witam, mam 19 lat. W wieku 13 lat pojawiła się u mnie myśl, że jestem za gruba - „chłopak" za mną zerwał i mimo, że byłam bardzo szczupła, wmówiłam sobie, że to przez moją wagę... Od tamtego czasu się zaczęło: liczenie kalorii, obsesja, straszne wyrzuty po zjedzeniu czegoś kalorycznego, próby głodówek - słowem, od 6 lat nie umiem jeść normalnie. Z tym że zawsze brakowało mi silnej woli, by głodzić się dłużej niż 3 dni, potem objadałam się jeden dzień i znowu to samo, i tak w kółko. Przez to nigdy nie uzyskałam wyglądu osoby chorej na anoreksję - mam 160 cm wzrostu, obecnie ważę 50 kg, w najgorszym okresie było 43, więc nikt nigdy nic nie podejrzewał.

Ostatnio przez naukę do matury trochę sobie odpuściłam i właśnie dlatego przytyłam z wagi, którą utrzymywałam od roku, czyli 46 kg do 50. Gdy zobaczyłam cyferkę na wadze zaczynającą się od piątki... ryczałam cały dzień. Próbowałam wszystkiego: środki przeczyszczające, głodówki, ale nigdy nie wymiotowałam... do teraz, do póki zobaczyłam, że ważę aż 50 kilo! Męczę się. Od tylu lat nie potrafię po prostu zjeść pączka i o nim nie myśleć. Ale wychudzona nigdy nie byłam... Więc, czy choruję na jakieś zaburzenia odżywiania? Czy ktoś może mi pomóc? Przecież każdy by mnie wyśmiał, ważącą 50 kilo i chorą na ED...?! Pozdrawiam

Mam 13 lat i ważę aż 68 kg przy wzroście 160 cm. Jeśli chodzi o ćwiczenia, to jeżdżę konno 2 razy w tygodniu po 2h i ćwiczę na lekcjach w-f. Próbowałam różnych diet, np. białkowej i żadna nie działała. Najczęściej zjadam 2-3 posiłki dziennie i staram się, aby było w nich jak najmniej tłuszczu. Staram się także ograniczać słodycze. Zależy mi, aby schudnąć około 18 kg.

Witam! Mam 18 lat, 160 cm wzrostu i ważę 92 kg. Aktywność fizyczna nie jest duża - chodzenie po schodach, podbieganie do autobusu. Chodziłam na siłownię, byłam na różnych dietach i głodówkach. Po diecie proteinowej straciłam 2 kg w 10 dni, jednak złamałam dietę, i już nie działa, zawsze gdy złamię jakąś dietę ona potem na mnie nie działa. Na siłowni traciłam około 4 kg miesięcznie, jednak gdy nie mogłam pójść przez około tydzień kilogramy zaraz wracały i to z dodatkiem. W mojej rodzinie nikt nie ma problemu z nadwagą. Byłam u lekarza, tarczyca ok. Nie mam cukrzycy ani nic podobnego, jestem zdrowa jak ryba.

Rano około godziny 6.30 piję kawę rozpuszczalną z mlekiem i cukrem. Około godziny 9.00 zjadam kanapkę z serem, wędliną i warzywami. Czasem przekąszę coś około 12.00, np.: wafle ryżowe, kruche pieczywo z dodatkiem kremu z owoców leśnych (na opakowaniu 60 kalorii). Po powrocie do domu (około godz. 14.00) jem kanapkę z masłem, serem lub wędliną i pomidorem bądź ogórkiem. Około godz. 16.00 zapycham się kawą, taką samą jak i rano. Przeważnie jest to mój ostatni posiłek, jednak zdarza się, że około godz. 21.00 mam napad dzikiego głodu, wtedy jem najczęściej parówki (dwie lub trzy) z bułką i masłem. W ciągu dnia piję dużo soków, napojów gazowanych i energetycznych. Nie choruję na żadne choroby przewlekłe. Czy pozostał mi tylko skalpel?

Mam 18 lat, ważę 57 kg i mam wzrostu 170 cm. Rok temu zaczęłam się odchudzać, na początku wszystko co zjadłam, to zwymiotowałam z powrotem, kilka osób zauważyło, że troszkę schudłam, ale ja nadal uważałam, że jestem gruba i starałam się jeść 1 posiłek dziennie. Czasem troszkę podjadałam, ale po miesiącu zauważyłam, że schudłam i każdy mi to mówił, ale też odradzali dalszego odchudzania się, lecz ja nie przestawałam i moja waga spadła do 45 kg;] Po pewnym czasie zaczęłam jeść normalnie, jak przed odchudzaniem i niestety przytyłam... Teraz znów chciałabym szybko i skutecznie schudnąć, nawet zaczęłam jeść znów 1 posiłek dziennie i ćwiczyć, ale jak na razie po dwóch tygodniach nie widzę żadnych zmian;( Co mam robić, by mieć silną wolę? Proszę o radę!

Witam:) mam 17 lat i ważę 93 kg. Stopień aktywności jest taki, hmm, codziennie chodzę do szkoły, ogólnie 6 km (do szkoły 2 km i z powrotem, to już 4 km, i jeszcze 2 gdzieś się po szkole pochodzi). Po powrocie do domu coś zjem i idę się uczyć. W piątki mam taniec hip hop (1 godzina) z tego wynika, że poziom aktywności jest niski. Nigdy nie próbowałem się odchudzać, ale teraz jest motywacja do tego. W rodzinie nie występuje nadwaga ani otyłość. Nie byłem u lekarza, jestem ogólnie zdrowy:) Staram się jeść jakieś warzywa oraz owoce, makarony, ser biały i chudy, do tego jakieś warzywo oraz trochę śmietany z serem Proszę o pomoc

Witam, mam 20 lat, 160 cm wzrostu i ważę 63 kg. Moim problemem jest ciągłe myślenie o jedzeniu. Odkąd pamiętam, jestem na diecie (około 4-5 lat), ale nie udaje mi się zrzucać jakiś dużych ilości. Ciągle są to tylko 3-4 kg, które i tak wracają, więc cały czas moja waga wskazuje albo 66 kg albo 63 kg. A ja tak marzę o tych 50... Już nie pamiętam, kiedy zjadłam coś normalnie. Praktycznie nigdy nie jem tego co moja rodzina, zawsze przygotowuję sobie coś osobno.

Zawsze jak mam coś zjeść, czuję niesamowity lęk. Często, kiedy nikogo nie ma, mam tzw. „napady" i jem co tylko znajdzie się pod ręką. Nie ma różnicy czy słodkie, czy słone. Wczoraj 5 razy biegłam do sklepu... przyznam, że już ze łzami w oczach. Bałam się jeść, bo bałam się, że to wszystko szybko się odłoży, ale jadłam. Jadłam i płakałam. Ja mam 20 lat, więc to chyba nie anoreksja... nie jestem wychudzona ani nic. Nie mam też bulimii, bo nie wymiotuję. Co się ze mną dzieje? Mam już dość. Nie wiem, co ze sobą zrobić. Pozdrawiam i z góry dziękuje za odpowiedź

Witam! Jestem anorektyczką od ponad 2 lat, chociaż odchudzałam się już dużo wcześniej. Mam 19 lat. Mój organizm jest zniszczony. Mam 38 kg przy 173 cm! Tak strasznie boję się śmierci, przez własną głupotę! Chciałabym zacząć normalnie jeść, ale nie wiem co... Przeczytałam, że powrót do normalnego jedzenia może mnie zabić. Błagam o pomoc. Co powinnam jeść, aby zacząć zdrowieć? Nie chcę być już chuda, to wcale nie jest ładne, ani tym bardziej zdrowe. Chcę być znowu kobietą!

Mam 14 lat, ważę 57 kg i mam 170 cm wzrostu. Próbowałam się odchudzać. Piłam ok 1,5 litra wody dziennie i jadłam o 1/3 mniej. W mojej rodzinie nie występuje otyłość. Nie byłam u lekarza. Nie choruję na choroby przewlekłe. Mój dzienny jadłospis: 1) śniadanie - raz na jakiś czas bułka; 2) obiad - ziemniaki, kotlet drobiowy, ogórki kiszone; 3) podwieczorek - 3 cukierki orzechowe; 4) kolacja - 2 kromeczki chleba, troszeczkę jajecznicy.