Witam, nawet nie wiem jak sformułować swoje "obawy"... Może zacznę od faktów: mam 21 lat, 171 cm wzrostu i ważę 81 kg. Jest grudzień, w październiku ważyłam 98 kg. Kiedy zobaczyłam tę liczbę na wadze, przeraziłam się i postanowiłam schudnąć. Przestałam jeść. Doszłam już do tego, że kompletnie nic jeść się nie da, więc zaczęłam ograniczać jedzenie do minimum (np. muesli fitness ok. godz.12:00 i jakiś owoc po południu). Przyjaciele i rodzina mówili mi, że tak nie można, ale jakoś mnie to nie obchodziło - bo chudłam. Ale ostatnio stwierdziłam, że może jednak mają racje...

Postanowiłam, że zrobię sobie po prostu jakąś dietę - ale wyszło na to, że nie potrafię; nie potrafię normalnie zjeść, nie mogę się przemóc do tego, żeby zjeść więcej niż te dwa minimalne posiłki dziennie, a najchetniej to nic bym nie jadła. Na myśl, że miałabym coś zjeść, robi mi się niedobrze. Wyżaliłam się przyjaciółce (akurat się tak złożyło, że jest anorektyczką) - ona powiedziała mi, że jest to pierwszy krok do anoreksji. I tu pojawia się moje pytanie. Jak wszystkim wiadomo - anorektyczki są chude. Czy więc dziewczyna z nadwagą może nabawić się anoreksji?

Witam, jestem dziewczyną, mam 24 lata i mam problem. Cały tydzień dbam o posiłki, ich jakość, czas - aby były w miarę regularne, bogate w warzywa, białko, ubogie w proste węglowodany i tłuszcze, kaloryczność na pewno zawiera się pomiędzy 1500 a 1900 kcal, trzy, cztery razy w tygodniu biegam albo pływam, co jest niefajne. W tym okresie, właściwie przez cały dzień, skupiam się na tym, co powinnam zjeść i za jaki czas, żeby było OK i ciągle myślę o jedzeniu, kiedy będzie, co zjem itp., i mniej więcej raz w tygodniu albo dwa nie wytrzymuję, i chorobliwie się objadam, zwykle wieczorem, aż mi jest niedobrze.

Nie mogę zasnąć ani na niczym się skupić, taka jestem najedzona, a raczej przejedzona. Biorę też od czasu do czasu, np. przez tydzień, środki przeczyszczające, niekiedy w większych dawkach niż zalecane, aż mnie bardzo boli brzuch. Potem nie wiem, jak z tym walczyć. To jest okropne, sama się nienawidzę za to, jak się czuję po takim obżarstwie, i mimo to, że już jestem najedzona, ciągle jem. Ostatnio zaczęłam myśleć o wymiotowaniu w takich sytuacjach, ale póki co mi się nie udało i nigdy jeszcze tego nie robiłam. Bardzo proszę o pomoc i rady, które będę mogła zastosować we własnym zakresie, gdyż obecnie nie mam pieniędzy na wizyty u dietetyka czy psychologa. Będę bardzo wdzięczna za pomoc, pozdrawiam.