Mam 28 lat , jestem mamą 2 dzieci i mam jakieś 20 kg nadwagi. Odchudzałam się wiele razy, ale bez rezultatów. Biorę tabletki antykoncepcyjne od 4 lat. Moje menu wygląda tak: śniadanie kawa z mleczkiem, bez cukru, jajko na twardo, później jabłuszko, marczewka, na obiad kawałek ryby, brokuł, 2 litry wody w tym czerwona i zielona herbata, jak jestem bardzo głodna to dodam kisiel albo serek wiejski, nie jem po 17. Pracuję w sklepie, dużo się ruszam, jeżdzę na rowerze, a mimo wszystko nie mogę schudnąć. Odchudzałam się na wiele sposobów, ale mam wrażenie, że nawet woda mi się odkłada. Może to wina tych tabletek, może jakieś hormony? Badałam tarczycę, jest ok., badania krwi też, a ja czuję się ociężała. Internista zalecił dietę, ale ona nie pomaga. Do kogo mam zwrócić się o pomoc i szczegółowe badania? Przed ciążą ważyłam 56-60 kg przy 166 cm, a teraz 88 kg. Błagam o pomoc!!!

Jestem 25-letnim pracownikiem biurowym, mam pracę o małym wysiłku fizycznym, dużo siedzę przed monitorem komputera. Rano zażywam jedną łyżeczkę tranu, a wieczorem do kolacji jedną tabletkę centrum z luteiną. Z pobieżnych obliczeń (i przy porównaniu z normami dziennego zapotrzebowania dla mężczyzn w moim wieku o lekkiej pracy) wynika mi, że przez to mam potrójną dawkę dzienną witaminy D, podwójną witaminy E i nieznacznie większą niż zalecana dawkę witaminy A, które przecież oprócz tego wchłaniam codziennie w jedzeniu. Mam zróżnicowaną dietę, w miarę bogatą w warzywa i owoce, mięso (głównie wędliny) i sery. Czy nie grozi mi hiperwitaminoza witamin A, D i E?

Witam. Od 10 miesięcy rygorystycznie się odchudzam. Mam 15 lat. Kiedy postanowiłam przejść na dietę, ważyłam 64 kg (przy wzroście 161). Na początku chudłam dość powoli, ponieważ jadłam 3 duże posiłki w ciągu dnia, ograniczając słodycze i nie patrząc na ilość kalorii. W wakacje ważyłam już 55 kg. Od tamtego czasu schudłam do 47 kg. Wtedy również zaczął się mój problem. Zaczęłam jeść bardzo mało - latem jadłam tylko dwa posiłki dziennie, które nie przekraczały łącznie 400 kcal, jeśli nie 300 kcal.

Kiedy zaczął się rok szkolny, postanowiłam, że pora zacząć jeść więcej. Zwłaszcza, że badania (morfologia) wykazała straszne wyniki. Stwierdzono, że mam małopłytkowość i jeszcze trochę, a zacznę mieć anemię. Ale ja wciąż uważałam, że muszę schudnąć. Na początku roku szkolnego ważyłam ok. 50 kg. Postanowiłam zacząć zdrowo się odżywiać - nie wiedziałam jednak, jakie to trudne. Zaczęłam jeść więcej, bo ok. 1000 kcal dziennie. Mój orgaznim potrzebuje ok. 2500 kcal dziennie, więc i tak nie dostawał odpowiedniej ilości, co jest powodem zmęczenia, wypadania włosów i wszystkiego (prócz za małej wagi), co jest oznakami anoreksji.

Niedawno byłam u lekarza, który rozmawiał ze mną o mojej "diecie". Postanowiliśmy, że zacznę jeść 5 posiłków dziennie, w tym tłuszcze (od paru miesięcy nie mam okresu), warzywa, mięso, orzechy i wszystkie potrzebne składniki. Mogłabym zastosować się do tego wszystkiego, ale okropnie boję się, że jeśli zacznę jeść 2500 kcal dziennie, przytyję. Naprawdę zależy mi na byciu zdrową (a niewiele brakuje mi do wylądowania w szpitalu) i normalnym egzystowaniu. Czy jeśli zacznę jeść tyle, ile powinnam, przytyję? Co do sportu, chodzę w szkole na normalny wf (4 godz. tydoniowo), 2 godziny dodatkowych zajęć korekcyjnych kręgosłupa i w domu robię brzuszki. Proszę o odpowiedź, bardzo mi na tym zależy. Zwłaszcza, że każdy się o mnie martwi.

Chciałabym uzyskać poradę odnośnie sposobu odżywiania przy chorobie Hashimoto. Zacznę może od krótkiego przedstawienia siebie i mojego przypadku. Nazywam się Ania, mam 27 lat i do 24. roku życia nie miałam żadnych problemów zdrowotnych. Dokładnie 2 lata temu zaczęła się moja historia z Hashimoto. Ważyłam wtedy 62 kg przy wzroście 172 cm. Byłam szczupła i szczęśliwa. Jestem osobą, która czerpie radość ze zdrowego trybu życia, odżywiania i aktywności fizycznej. 3 lata temu zaczęły się ze mną dziać dziwne rzeczy, marzłam na kość nawet przy średnich temperaturach. Miałam wiecznie lodowate ręce i nogi, byłam ospała, bez energii, osowiała. Do tego doszły zmiany nastrojów - nawet objawy depresji - śmiałam się i płakałam na zmianę - chociaż zawsze byłam osobą roześmianą od ucha do ucha, szczęśliwą i spełnioną. Płakałam kilkanaście razy dziennie bez powodu, a potem śmiałam się - kompletnie nie miałam pojęcia, co się ze mną dzieje. Zaczęły mi wypadać włosy, miałam opuchniętą twarz i generalnie wszystko było na “NIE”. Po kilku wizytach lekarskich, gdzie słyszałam, że to nic, samo przejdzie. Trafiłam do lekarza Chińczyka (mieszkam w Szkocji), który skierował mnie na badanie krwi - biochemia, oznaczenie poziomu hormonow tarczycy i poziomu antyciał tarczycowych. Okazało się, że hormony były w normie, natomiast poziom antyciał - 789 - sugerował chorobę Hashimoto, i co za tym idzie niedoczynność tarczycy. Od tamtej pory przyjmuję lek rano na czczo. Z czasem pewne objawy zaczęły ustępować, niestety nie zauważyłam nawet, kiedy przytylam 11 kg... Ze smukłej sylwetki zorbiła mi się bardziej krągła - szczególnie uda, biodra, brzuch i pośladki. Od tamtej pory moja walka trwa... Co kilka miesięcy staram się przyjeżdzać do Polski - wtedy kontroluje mnie polska endokrynolog. Pani dr powiedziała, że jestem przypadkiem, który powinien oglądać każdy student medycyny. Praktycznie wszystkie objawy niedoczynności tarczycy u mnie występują i rozregulowują cały mój organizm. Niestety, jest on narażony również na inne rzeczy ze strony upośledzonego układu immunologicznego. W listopadzie zeszłego roku np. miałam reakcję anafilaktyczną na chemiczną farbę do włosów - wylądowałam w szpitalu na sterydach, ponieważ miałam opuchniętą całą głowę, oczy, uszy, szyję i bardzo źle się czułam. Po 10 dniach opuchlizna zeszła, ale pozostała wrażliwość na wiele substancji chemicznych - egzema, wysypki, świad skóry. Od tamtej pory dostaję z apteki specjalne kosmetyki dermatologiczne - balsamy, oliwki, kremy - bo tych ze sklepów nie mogę używać. Farby chemicznej do włosów nie będę mogła użyć już nigdy, więc staram się radzić sobie z naturalną henna. Od lekarza wiem, że to właśnie te antyciała, które produkuje moja tarczyca (jest mniejsza o połowę od zdrowego gruczołu) wzmagają skutki reakcji alergicznych i powodują, że jestem bardziej podatna na infekcje, wirusy itp. Przez 2 lata starałam się walczyć z moją wagą. Niestety, bez efektów. Nie jestem zupełnym laikiem w tej sprawie, ciężko nad sobą pracowałam: - żadnego jedzenia po 19-tej, - żadnych gazowanych i słodzonych napojów - tylko woda mineralna, herbata zielona i czerwona, czasem sok owocowy, - żadnych potraw smażonych - większość duszona badź grilowana, pieczona w rekawie bez tluszczu, - nie jadam raczej wołowiny i wieprzowiny - głównie pierś z kurczaka i ryby, - zero słodyczy - batoników, chipsów, ciastek itp., - tylko ciemne pieczywo, - mało produktow z białej mąki, - jadam warzywa i owoce, - nie dosalam potraw i nie docukrzam, - 2 razy w tygodniu chodzę na siłownię, saunę i basen - w domu co 2 dzień ćwiczę na rowerze stacjonarnym plus ćwiczenia rozciągające. W marcu 2009 r. na kontroli u endokrynolog. Okazało się, że mam niską hemoglobinę - 12.4 oraz, jak to pani dr powiedziała, praktycznie zerowy poziom żelaza w tkankach. Poziom ferrytyny - 15.4. Pani doktor powiedziała, że to dlatego, iż przy Hashimoto nie wchłaniam żelaza z pożywienia. W lipcu poziom ferrytyny podniósł się do 44.6. przy suplementacji. Pani doktor poinformowała mnie, że nie chudnę, bo przy niskim poziomie żelaza - nie transportuję tlenu do komórek i nie zachodzi proces spalania. Obecnie z polecenia lekarskiego - wciąż stosuję żelazo, magnez i kwas foliowy. Do tego mam zacząć jeszcze stosować selen, gdyż od pewnego czasu męcza mnie objawy nerwicy - kłopoty ze spaniem, palpitacje serca, szum w uszach, migrenowe bóle głowy. Dodam tylko, źe moja obecna waga to 75 kg. Moim celem byłoby zejście do chociaż 65 kg. Potrafię stosować się do zaleceń i ciężko nad sobą pracować - potrzebuję tylko wytknięcia błedów, które popełniam w obecnym żywieniu/stylu życia lub pokierowanie w zupełnie inną stronę. Bardzo proszę o jakiekolwiek rady i wskazówki. Jestem chętna spróbować czegokolwiek! Pozdrawiam, zrozpaczona brakiem efektow Ania

Mam 15 lat, 169 cm wzrostu. Od 10 sierpnia się odchudzam, mniej jem, więcej się ruszam, w wyniku czego udało mi się przejsc z wagi 64 kg na 50,5 kg ... Powiem szczerze - pogubiłam się w tym wszystkim, sama już nie wiem, co mam robić... Codzienna ilość kalorii mojego menu nie przekracza 600 kcal - wiem, totalna głupota... Już nie mam miesiączki. Ale boję się, że jak zacznę jeść więcej, to utyję! Nie odczuwam już głodu, więc nie czuję potrzeby zwiększania ilości kalorii. Bywają dni, kiedy pochłaniam ledwo 250 kcal, ale nigdy nie zdarzyło się, żebym się głodziła. Kilka razy zdarzło sę, że musiałam schować jedzenie, które kazali mi wrzucić w siebie rodzice... Często kłamię co do posiłków, jakie spożywam. Ale nie o to mi tutaj chodzi, choć to też tak przy okazji. Większość osób mi mówi, że jestem chuda i nie powinnam już chudnąć. Ale ja nie słucham... Przecież się widzę! Ale jak spojrzę na to z innej perspektywy, przecież wszystkie ubrania są na mnie za duże! Więc dlaczego, patrząc na siebie, widzę wielorybka w obciśniętej na ciele bieliźnie?! Ale już przechodzę do sedna sprawy; od 8 dni, waga stoi w miejscu... 50,5 kg i ani nie myśli drgnąć! :( Fakt - urosłam w ostatnim czasie 2 cm, ale czy to może mieć jakiś wpływ na ten zastój wagi??? Kiedy ona się ruszy? Czy w ogóle się ruszy? 1-2 razy w tygodniu chodzę na basen, codziennie ćwiczę w domu ok. 1h + 3 godziny w-f tygodniowo... Pomocy ! Naprawdę łapię jakiegoś dołka przez to, co widzę każdego ranka na wadze. Mam ochotę zamknąc się w domu, przed światem i płakać... Nie wiem, co mam robić ... Pozdrawiam. xxQMNMDxx