Witam, mam 18 lat i od 2,5 roku nie do końca potrafię sobie ze swoją osobą poradzić. Nie chcę, żeby wszystko co napiszę poniżej zabrzmiało jak wyznania nieszczęśliwie zakochanej nastolatki, bo takie kwestie, myślę, że znikają po jakimś czasie, a nie ciągną się za człowiekiem tak długi czas. Wszystko zaczęło się na początku 1 liceum. Dotychczas byłam wzorową uczennicą, spokojną, rozsądną osobą, która w kontaktach damsko-męskich praktycznie nie brała udziału i nie bardzo wierzyła w siebie. Nadwaga, okulary, przywara "kujona" ciążyły mi, choć mimo wszystko byłam dość lubianą osobą ze względu na swoją serdeczność i pomocność. Podjęłam bardzo odważną decyzję, żeby zmienić kompletnie środowisko i poszłam do liceum w innym, większym mieście, gdzie nikogo nie znałam. Z zamiarem pilnej nauki, ruszyłam w licealny, nieznany świat. Na początku nic nie zapowiadało rewolucji, do integracyjnego wyjazdu, kiedy wszystko się z nim zaczęło. Cały czas jaki razem spędzaliśmy był dla mnie magiczny, był to pierwszy chłopak, który mnie zaczarował, naprawdę czułam, że to właśnie w nim chcę się zakochać, bo jest najlepszym co mnie w życiu spotkało, do czasu... Nie umiałam się zdecydować na związek, do tego moja mama, z którą jestem bardzo silnie związana dość sceptycznie do tej myśli podchodziła. On nie wytrzymał i zostawił mnie. Wtedy zawalił się dla mnie świat. Faktycznie brzmi to jak typowa nastoletnia, nieszczęśliwa miłość, złamane serce, które wyleczy się przy pierwszym następnym chłopaku. Niestety, ze mną tak się nie stało. Nie miałam ochoty wstawać z łóżka, jeździć do szkoły, uczyć się. Katowałam się ciągłym rozpamiętywaniem pojedynczych słów, gestów, spojrzeń. Nie mogłam patrzeć jak spotyka się z moją koleżanką, dzień w dzień płakałam. W tym wszystkim strasznie spadło mi poczucie własnej wartości, do tego problemy z nauką kłóciły się z moimi aż za ambitnymi planami. Wszyscy przyjaciele nie mogli i nadal nie rozumieją jak od 3 lat na pierwszym planie może być jeden i ten sam chłopak. Oczywiście, zdarzały się momenty, że było lepiej, jeśli słowem 'lepiej' można określić budowanie nienawiści i nieodzywanie się przez 3 miesiące, by potem poprosić o spotkanie i umierać z radości, że można było spędzić z nim czas. Pojawiło się też paru innych amantów, jednak żaden nie był, nie jest w stanie zająć Jego miejsca. Przy obecnym maturalnym stresie, widzę jak słabą stałam się osobą. Przerost ambicji połączony z nieszczęśliwym zakochaniem doprowadza do takich stanów jak dziś, który tak naprawdę przyczynił się do tego, że tutaj postanowiłam napisać. Od samego rana ogarnął mnie niesamowity niepokój, strach, że moje marzenia o studiach się nie powiodą, czułam ogromne napięcie we wszystkich mięśniach, nie mogłam opanować płaczu. Cały dzień spędziłam płacząc, a mówiąc dosadniej - rycząc. Nie widzę sensu w dalszej edukacji, napadła mnie niepewność, czy to kierunki, które wybrałam to naprawdę to, co chcę zrobić. Boję się, że zawiodę rodzinę. I... zmieniając miasto, nie będę już tak blisko Niego.

Wyjechałam za granicę w wieku 18 lat. Podjęłam pierwszą pracę w kawiarni, później w sklepie na nocki itd.  Obecnie też pracuję, ale nie chce mi się chodzić do pracy, calymi dniami siedziałabym w domu, a najlepiej w łóżku. Nie mam chlopaka, jestem sama, nie mam nikogo, prócz jednej koleżanki z pracy. Obecnie mam 23 lata i pół roku, nie mam szkoły, kasa mi sie rozchodzi w rekach jak tylko ją dostanę, jestem leniwa, mam ciagle balagan w domu, nienawidze mojej pracy, w której ciągle robię to samo - jeżdżę pociągiem i nalewam kawę, to jak polski wars. Chcialabym wrócić do Polski, ale mam obawy, że sobie nie poradzę. Tygodnie życia mi mijają na pracy i siedzeniu na internecie, w tygodniu nie mam gdzie nawet wyjść, nie mam zainteresowań ani mobilizacji, moje życie nie ma sensu. W Polsce rodzice maja cieżka sytuację życiową, wiec nie mam co na nich liczyć. Coraz bardziej się zamykam w sobie i nie chcę żyć.  Jestem po przebytej chorobie, byłam w szpitalu psychiatrycznym, przy wypisie napisali: Ostre zaburzenie psychotyczne podobne do schizofrenii. Biorę r*** i tyje jak świnia, ogólnie w ciagu 8 miesiecy przytylam 18 kg i z wagi 70 kg ważę 87, a mam 175 cm wzrostu.  Problem z cerą i waga, brak motywacji do czegokolwiek... Chciałam nauczyć się jeździć samochodem, ale mi niewychodzi. Czuję się samotna, nie mogę nikogo poznać, bo co ja mu zaoferuję? Czego się podejme, to mi nie wychodzi, w pracy dostaje swira, wszystko przychodzi mi z trudem... Czy tak wyglada życie? Cieżka praca, dom, praca, dom, spanie i fizjologia -  nie mam już nadziei. Ciagle marzę, jak by to było dobrze wygrac w totolotka i to mi sprawia przyjemność. Marzenia, jak by było fajnie wrócić do Polski, mieć swoje mieszkanie, samochód i dwa mieszkania do wynajęcia. Żyłabym z tych pieniędzy i bym nie musiała pracować,  poznałabym chlopaka, miała piękny ślub i urodziła śliczne dziecko - to by mi sprawiło największą przyjemność, ale to marzenia, które nigdy się nie sprawdzą, bo jestem gruba, nie mam szkoły i przyszlości. Robię się coraz starsza i nikt mnie nie chce. Jestem nieudacznikiem. Chcę tylko spać, bo może jak sie obudzę będzie lepiej, a może wogóle się nie obudzę. Tak by bylo najlepiej. Po co mam wstawać, jak albo mnie czeka nudna fizyczna praca, albo dzien wolny kiedy nie mam co robic... Nie mam motywacji do schudnięcia, wszystko mnie przerasta, chcialabym też znaleźć faceta i może zamieszkać z nim, siedzieć w domu i być raczej kurą domową, wychowywać dzieci, ale gdzie znaleźć takiego faceta, który by zarobił na dom? Zazwyczaj tych, których poznałam, musialam utrzymywać. Mialo być lepiej, a jest coraz gorzej. Nie mam oparcia w nikim, nie mam sensu życia i co dalej? Jak mam zmienić moje życie, które tak bardzo sie różni od tego, jakie bym chciała? Myśli samobójcze mnie nachodzą, ale nie mam odwagi... Co byście zrobili na moim miejscu? Jak zmienić moje życie? Jak być szczęśliwą?

Witam! Mam bardzo poważny problem z moim synem. Syn ma 21 lat, studiuje zaocznie na Politechnice Wrocławskiej I rok. Nie pracuje, ale ma obiecane przyjęcie do pracy. Od 5 miesięcy ma dziewczynę, spokojną i ładną, jest uczennica liceum. W dniu wczorajszym spotkał się z nią w naszym mieszkaniu. Ja wraz z mężem byliśmy w drugim pokoju. Po pół godzinie syn wyszedł z mieszkania wraz z sympatią. Za parę minut wszedł do mieszkania, poszedł do łazienki i powiedział "jaki jestem po.....bany". Ja nie wiedziałam, co się stało, stanęłam na przedpokoju i patrzę do łazienki, a tam pełno krwi. Okazało się, że syn uderzył pięścią w szybę hartowaną na korytarzu przy wyjściu z klatki schodowej. Ma założone 12 szwów. Twierdzi, że nie wie, dlaczego tak zrobił. Nie potrafi tego wytłumaczyć. Nie pojechał na zjazd. Ma ważne kolokwia. Zaczął mówić, że porwał się na te studia jak z motyką na słońce. Nie daje sobie rady z nauką. Od dawna wg mnie miał obniżony nastrój , mówił, że nic go nie cieszy, ma niską samoocenę (ma 186 cm wzrostu, 87 kg samych mięśni, od 5 lat ćwiczy na siłowni, jest przystojny). Źle reaguje na sytuacje stresowe, dużo śpi lub ma problemy ze snem. Jestem przerażona, ja i mój mąż. Mąż był w lutym 2010 na terapii odwykowej alkoholowej. Nie pije, jest trzeźwiejącym alkoholikiem. Ma odpowiedzialną pracę. Co my mamy zrobić, jak mamy pomóc synowi? Jest on dorosłym mężczyzną. Łzy mi się cisną do oczu. Czuję się winna zachowania syna, że źle go wychowałam. Proszę o pomoc. Matka

Ostatnio bez przerwy płaczę przez dziadków. Wkurzają mnie odkąd się wprowadziłam do nich, bo u siebie mam remont.

Mam ich dosyć, kłócę się, nawet zaczęłam się ciąć, żeby mi ulżyło moja pozostała rodzina wie, że płaczę tylko dziadek nie. Moi rodzice powiedzieli, że muszą szybko skończyć remont, bo nie wytrzymam ,,już kiedyś przez dziadka płakałam i waliłam w łóżko pięściami, oprócz tego czuje się zmęczona i niepotrzebna.

Czy mam depresję? Mam się dalej ciąć, by wytrzymać z dziadkiem i na pewno z nim nie porozmawiam. Proszę o pomoc

Witam. Mam na imię Dawid. Chodzę do 2 klasy gimnazjum. Zawsze byłem jednym z czołówki klasowej, rozbawiałem cała klasę, potrafiłem coś załatwić. Jednak od początku 2 klasy gimnazjum rozpoczęło się piekło. Dwójka niby moich kolegów, którzy trzymają się razem od 4 klasy, zaczęli mi niemiłosiernie wrzucać. Chodzi przede wszystkim o to, że mój tata ma sklep koło naszego domu. Zaczęło się od tego, że w moim sklepie mrówki chodzą po ciastkach, że klienci sami muszą odśnieżać wjazd, że sanepid chce mi zamknąć sklep, że mój sklep to melina itd.

Obydwoje są bardzo mocni w gębie i bardzo chamscy. Są wręcz bezczelni. Potrafią wyzwać każdego matkę itd. Żadnego argumenty ani wrzuty na nich nie działają, bo po nich to 'spływa'. Lepiej jest, gdy jest tylko jeden z nich. Gdy są razem - jest strasznie. Ostatnio w naszym małym miasteczku otworzono Biedronkę. I się zaczęło... Komentarze 'w Twoim sklepie puste pułki', 'twój sklep plajtuje', gdy widzą jakiś towar z Biedronki to od razu buczą i śmieją się w moim kierunku. Niejednokrotnie wrzucają mi bez powodu na j. polskim, gdzie siedzą za mną.

Co zrobić, by przestali tak mówić? Albo co mam robić, by podchodzić do tego z dystansem? Innym też wrzucają, ale oni się z tego śmieją. A ja nie... Oni to robią, bo wiedzą, że mnie to denerwuje. Zawsze siedziałem cicho i cala ta złość gromadziła się we mnie. Teraz jestem strasznie nerwowy. Łatwo mnie sprowokować, a oni robią to codziennie od miesięcy. Gdy siedzę cicho, to mam wręcz najgorsze myśli, czasem chce nawet ze sobą skończyć. Gdy o nich myślę, boli mnie brzuch i chce mi się płakać. Proszę, niech ktoś mi pomoże!

W mojej rodzinie sprawy nadal mocno się plączą. Po śmierci ojca konflikt rodzinny narósł. Mama z tatą mieli dom i mieszkanie, to był majątek wspólny, mama ma dom i pole, ale to jest tylko jej własność. Mama mieszka z bratem w domu, gdzie był to ich wspólny majątek (mamy i taty). Ponieważ po śmierci ojca ja dziedziczyłam jedną trzecią, tyle samo brat. Oczekiwania mamy były, że oboje z bratem zrzekniemy się na rzecz mamy swoich części. Ponieważ już dużo wcześniej wiedziałam zanim nawet ojciec zginął, że w moim domu rodzinnym źle się dzieje, ale dopóki ojciec żył czułam, że jest bezpiecznie. Tym bardziej, że wielokrotnie słyszałam o naciskach brata na rodziców o przepis domu na niego, ojciec powtarzał, że po ich śmierci dostanie dopiero, bo oni w stodole mieszkać nie będą. Nigdy nie pytałam dlaczego i co się dzieje, domyślałam się. Nie zrzekłam się dla bezpieczeństwa matki po wcześniejszej konsultacji z radcą prawnym. Więc gdy brat z bratową dowiedzieli się o tym, uznali że chcę majątku. Bratowa pokazała rogi i postanowili nas ukarać, wyprowadzając się od mamy, zostawiają ją samą z olbrzymim domem, ogrodem itp. Nagle cała rodzina i znajomi rodziców oczekują, że wrócę tam do mamy mieszkać (a wcześniej 8 lat temu przez bratową zostałam z mężem wyrzucona, ułożyliśmy sobie życie) w pozostałych domu i mieszkaniu mieszkają dziadki. Co w takiej sytuacji można zrobić, my mieszkamy tylko 20 km od mamy, mamy z mężem pracę, syn chodzi do przedszkola, zacznie niebawem szkołę i jesteśmy tu zameldowani, i chcemy w przyszłym roku wykupić mieszkanie. Mama zastanawia się nad sprzedażą tego domu, ale ponieważ zrobiła nas współwłaścicielami majątku nie wie, czy można to sprzedać, spłacając brata, bo chętnie poszłaby mieszkać koło nas do miasta. Ale brat z bratową odgrażają się i różnie atakują, prowokują konflikty, między innymi obarczają i szykanują przed całą rodziną, oskarżają bezpodstawnie o śmierć ojca. Jak to można rozwiązać. Proszę o pomoc, bo oboje z mężem psychicznie padamy.

Witam. Mój problem dotyczy blokady wewnętrznej, ponieważ jestem w trakcie rozwodu. Byłam przez 30 lat w związku toksycznym, mąż jest uzależnionym alkoholikiem. Dowiedziałam się, że mam blokadę na nowe znajomości z mężczyznami i mam mało wiary w siebie. Nie wiem jak ten problem rozwiązać i jak nad tym pracować, gdyż moim zdaniem jestem otwarta na nowe znajomości, pragnę kogoś poznać komu mogłabym zaufać i mieć tzw. bratnią duszę, bo w tej chwili to jestem bardzo samotna, moje życie to praca i dom. Tylko z córką mam bliskie kontakty i mogę jej zaufać i się wyżalić. Wiem, że nie powinno tak być, ale nie wiem jak z tego teraz wybrnąć. Powinnam udać się do psychologa, ale nie stać mnie na prywatne wizyty, ponieważ sama ponoszę koszty utrzymania mieszkania i niewiele mi zostaje z wypłaty, dlatego proszę o pomoc. Pozdrawiam i czekam na odpowiedź.

Witam. Mam 19 lat, jestem dziewczyną. Mój problem polega na tym, że mam wrażenie, iż nie potrafię odczuwać "głębszych ciepłych uczuć". Zauważyłam to przede wszystkim w relacjach z mężczyznami, ale nie tylko. Nigdy nie kochałam, nie byłam też w związku. Wiem, że jestem młoda i mam jeszcze czas, ale wydaje mi się to trochę dziwne. Czuję tylko pociąg fizyczny do mężczyzn i kobiet, ale z drugiej strony, moje kontakty seksualne z mężczyznami są specyficzne. Po pierwsze, są bez żadnych emocji, a po drugie, nie zależy mi tylko na zrealizowaniu własnych określonych w danym momencie celów np. chęci upokorzenia go. Prowokuję ich, ale nigdy nie zgadzam się na seks. Jestem dziewicą i nie jest to dla mnie żaden problem, nie wynika to również z jakiś przekonań, po prostu na razie tak jest. Unikam mężczyzn, którym zaczyna na mnie zależeć. Zadaję się raczej z takimi, którzy zauważają tylko mój wygląd. Nie muszę wtedy udawać przywiązania, miłości czy zadowolenia. Tak jest łatwiej. Moje znajomości z ludźmi bardzo szybko się rozpadają, bo mi na nich nie zależy. Może ja po prostu jestem zarozumiała? Akurat w kontaktach z obcymi ludźmi mi to nie przeszkadza, ale problemem jest rodzina. Ja nie wiem, co to znaczy tęsknić, ciężko też mi powiedzieć, czy ich kocham. Wyprowadziłam się z domu i w ogóle nie odczuwam potrzeby wracania tam. Bardzo często zapominam nawet zadzwonić. Mam bardzo dobry kontakt z rodzicami i oni wiedzą, jaka jest sytuacja. Widzę że jest im ciężko, bo każda mama chce usłyszeć od dziecka tęsknię za tobą, czy kocham cię. Mówię jej, że ją kocham, bo wiem, że wtedy jest jej łatwiej, ale słowa tęsknię nie używam, bo wiedziałaby, że kłamię. Widzę, że moje kontakty z ludźmi są dosyć dziwne. Boję się im zaufać, więc staram się wpasować. Nie okazuję swoich prawdziwych emocji, tylko gram to, co oni chcą zobaczyć. Zauważyłam ze mam duże skłonnosci do manipulowania, bawię się uczuciami innych, bo widzę, że mam pełną kontrolę. Sprawia mi to pewnego rodzaju przyjemność, czuję wtedy satysfakcję, a co gorsza, w ogóle nie przejmuję się tym, co odczuwają inni ludzie. W jakiś zadziwiający sposób potrafię każdego do siebie przekonać i uzyskać to, czego chcę. Zauważyłam u siebie skłonności sadystyczne i jakieś dziwne upodobania seksualne. Bardzo szybko i często zmienia mi się nastrój. Jestem nieprzewidywalna, mściwa i wyrachowana. Bardzo łatwo popadam tez w stany depresyjne, mam nerwicę natręctw. Może takie zachowania po prostu wynikają z mojego charakteru i zwyczajnie szukam dla siebie usprawiedliwienia? Nie wiem, czy czuje się szczęśliwa. Akceptuję siebie. Może ja po prostu jestem złym człowiekiem? Wiele osób powiedziało mi, że się mnie boi, ale wiele też szuka mojej akceptacji i poparcia. Chcą utrzymywać ze mną kontakt, chociaż ja sama o to nie zabiegam. Ostatnio w szczerej rozmowie mama powiedziała mi, że wie, że  pod powłoką grzecznej, odpowiedzialnej, ułożonej dziewczyny kryje się ktoś zupełnie inny. Ona tak naprawdę zna mnie najlepiej i widziała mnie w wielu różnych sytuacjach. Powiedziała mi również, że była zaszokowana, gdy zobaczyła mnie rozwścieczoną, bo nie myślała, że ktoś może być tak zimny i do takiego stopnia kontrolować swoje emocje jak ja. Chodziło jej o moją kłótnię z tatą, której była świadkiem. A ja po prostu oprócz wściekłości nie czułam nic innego. W takich chwilach mam wrażenie, jakby ktoś wyłączył możliwość odczuwania. Nie wiem, chyba proszę o jakąś radę lub ocenę, opinię? Czy to może być jakieś zaburzenie? Pozdrawiam.

Witam! Mam poważny problem! Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam 10 lat, teraz mam lat 14. Rozwód razem z młodszym bratem przeżyliśmy tragicznie, było nam bardzo ciężko, płakałam po nocach i nie potrafiłam sobie z tym poradzić, ale jakoś po pewnym czasie wybrnęliśmy z tej trudniej dla nas sytuacji. Niestety, tuż po rozwodzie mama znalazła sobie nowego faceta, nie mogliśmy przyjąć tej wiadomości, jednak mój młodszy brat po pewnym czasie zaakceptował go, ja jednak nie potrafiłam. Byłam tak negatywnie nastawiona przeciwko niemu i tak zazdrosna o mamę, że przeprowadziłam się do babci, ale długo tak nie wytrzymałam i przeprosiłam mamę. Minęło trochę czasu i nawet zaprzyjaźniłam się z nim, tak jak mój młodszy brat. I mogłoby już tak zostać, gdyby nie to, że dowiedziałam się potem, że mama jest z nim w ciąży. Myślałam, że nie wytrzymam, roznosiło mnie, nie potrafiłam sobie z tym poradzić, bałam się tego... A najbardziej tego, że jak dziecko się urodzi, to on nie będzie pozwalał mi się do niego zbliżać. I wtedy znowu zaczęły się kłótnie z mamą, moje fochy, byłam strasznie załamana... W końcu się urodziło, ma teraz miesiąc i jest prawie tak, jak myślałam. Pozwala mi się do niej zbliżać, jednak nasze relacje są takie suche. Mam takie wrażenie, że nie jestem im do niczego potrzebna i lepiej by było, jakby nie było ani mnie, ani mojego brata. Teraz nie jestem już tak zazdrosna o mamę, tylko właśnie o dziecko. Denerwuje mnie, jak je nosi na rękach, przewija, denerwuje mnie wszystko, co on robi wokół niej... to mnie przerasta, nie potrafię sobie z tym poradzić. Rozmawiałam już na ten temat z mamą i ona mi to wszystko tłumaczyła, ale ja dalej jak go widzę z dzieckiem, to we mnie się gotuje. Nie chcę, żeby tak było, ale inaczej nie potrafię. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić, proszę o jakieś rady, jak mam nawiązać z nim jakieś więzi, żebym czuła się potrzebna, jak mam pozbyć się tej chorej zazdrości, chciałabym, żeby było normalnie, jak w normalniej rodzinie. Dodam jeszcze, że z ojcem utrzymuję kontakt, jednak nasze więzi nigdy nie były takie mocne, ja zawsze bardziej leciałam do mamy. Za to mój brat teraz każdy weekend spędza z ojcem, ja jednak widuję go raz na miesiąc i wcale nie mam potrzeby widywać się z nim częściej. Proszę o pomoc!

Witam, w lipcu skończę 15lat, chodzę do 2kl gimnazjum i od pewnego czasu mam pewien problem, mam takie myśli, że ludzie w moim otoczeniu nie do końca mnie lubią, chociaż nie mogę narzekać na brak osób, z którymi mogę się spotkać, porozmawiać, pośmiać się, itp., ale wydaje mi się, że moi koledzy są bardziej lubiani niż ja.

Czasami bywa tak, że wydaje mi się, że ktoś jest na mnie np. zły, ale jak z nim porozmawiam, spytam się, to tak nie jest. Nie do końca wiem co ze mną jest. Podkreślam, że to się tak nasiliło od pewnego czasu. Nie mam za bardzo z kim o tym porozmawiać, więc zwracam się z prośbą do Was.

Witam!Mam 19 l.Ponad rok temu kiedy po 18stce u kumpeli wypilem za duzo i na drugi dzien mialem jakby nerwicę czy cos,siedzialem na kibelku i poczulem sie dziwnie, lęk, strach, dziwny oddech,myslalem ze odlatuje,szybko pojechalem na pogotowie bylem rozstrzesiony,przerazony ze umieram,powiedzialem ze pilem itd.dostalem kroplowke,powiedzialem sobie rzucam wszystko (mialem na mysli papierosy i alkohol i uzywki-ktorych bylo najmniej) pojechalem do domu,spokojniejszy choc nie do konca,balem sie zasnac,ze umre itd,,,w nocy mialem leki,nie moglem spac,zamykalem oczy i widzialem jakies mordy jakby zywe sny,moze to reakcja na brak alko albo papierosa?nie wiem.po jakis 2 tygodniach dopadla mnie silna depresja bezsens.nic mnie nie cieszylo,wszystko bylo szare,nudne,dawniej park przez ktory przebijalo sie slonce zachwycal mnie,drobne rzeczy mnie cieszyly,podczas depresji nic...doszly do tego fobie i inne rzeczy tzn: tanatofobia, derealizacja depersonalizacja nerwica,dusznosci mysli egzystencjalne:po co to wszytsko,jak to jest ze ja zyje?poruszam ustami i wydaje dzwieki,itd doslownie o wszystko sie pytalem,,,,to bylo straszne...minely mi tamte fobie choc mija rok zmienialem sie strasznie jestem abstynentem,doroslem strasznie,nowa osobowosc,wyprowadzilem sie z domu,mam dziewczyne,mieszakmy razem jest ok,pokonalem wszystkie fobie i te stany sam bez lekow i lekarzy,Stalem sie nowa osoba,co mnie przeraza bo jak wspominam siebie z przed roku to czuje sie dziwie w stylu ze sie zgubilem czy cos takiego;p do dzis miewam mysli tego typu ze nie patrze na czlowieka jak na czlowiekia tylko jak na istote(moze to glupie,ale no mam tak nie raz) i stad moje pytanie,,,,czy to wynik KRYZYSU TOZSAMOSCI?NAGLE ODRZUCENIE NALOGUsiwruje>co mi jest>? zmienilem sie strasznie dojrzalem,mam plan na zycie,choc czasami nie,zachwiania emocjonalne itd...brak slow czasami ale jest ok procz jak mowe paru glupich mysli na temat zycia,smierci,obawa o zdrowie,przerwazliwienie....bede wdzieczny za cokolwiek jakakolwiek rade badz info:) pozdr

Witam, nazywam się Joanna, mam 17 lat. W związku z faktem, że zupełnie nie mam się do kogo zwrócić z moim problemem (rodzina dodatkowo neguje i umniejsza mój stan, wyśmiewając go), postanowiłam zwrócić się do Państwa o pomoc. Jeżeli taki wątek już istniał, bądź mój problem jest śmieszny, proszę gorąco o wyrozumiałość. Proszę też o wybaczenie długości tego postu.

Otóż mój problem, pomimo że nie mogę go określić, istnieje. Nie umiem po prostu zrozumieć, co mi dolega, co powoduje u mnie okropny stan apatii i lęku. Każdy człowiek ma problemy, a moje, w stosunku do tego jak je przeżywam, wcale nie są tak wielkie.

Najbardziej dręczy mnie mój wygląd zewnętrzny i problemy z nauką w szkole, które spowodowane są zresztą przez to niezmaterializowane "coś", co mnie tak zżera od środka. Jestem ładną dziewczyną, nie jest to akt zadufania w sobie, interesuje się mną płeć przeciwna, owszem. Niestety, mam sporą nadwagę, co spędza mi sen z powiek.

Mam dobrych rodziców, niewielkie wymagania od życia. Jestem aż nader tolerancyjna, spokojna i obiektywna, o pragmatyczności nie wspominając. Jestem też do bólu nieszczęśliwa. Zdaję sobie sprawę z moich zalet, ale są one niczym - nie satysfakcjonują mnie. Cierpię, bo moje życie może być takie, jakim bym chciała żeby było.

Zawsze coś się psuje, mimo starań i niewielkich oczekiwań. Nie mogę siebie znieść. Uważam się za niegodną szczęścia. Uważam, że jest ono zbyt efemeryczne, by usilnie się o nie starać. Nie wierzę, że może mnie ktoś pokochać i być mi wiernym, że komuś może tak naprawdę zależeć na mojej osobie. Nie uważam, że moje życie jest bez sensu, uważam, że nie ma znaczenia czy żyję, czy nie.

W chwilach z jednego załamania na drugie, co noc proszę los, by się już rano nie obudzić. Nie robię sobie krzywdy, nie mam na to ochoty, nic mi to nie da. Często rozmyślam o śmierci, o tym, jak przytrafia mi się coś złego, ale nie planuję się zabić. Zbyt wiele włożyli we mnie rodzice. Strasznie się boję, że sobie nie dam rady. Moja przyszłość to istny tragizm. Skończę liceum, wybiorę jakieś studia, będę mało zarabiać i będę nadal nieszczęśliwa.

W szkole zależy mi tylko na przedmiotach rozszerzonych, to znaczy na językach. To jedyne co mi wychodzi. Reszta jest "dobra" tylko dlatego, żeby rodzice się nie czepiali. Mnie nie zależy. Nie zależy mi, co myślą o mnie inni, nie zależy, by być szczęśliwym. Ogarnęła mnie zupełna obojętność. Najczęściej odczuwam strach, gniew, rozpacz i co wieczór płaczę.

Nie umiem się wziąć za siebie. Mam zbyt ambitne plany - schudnąć, poprawić się w nauce, rozwijać się, być lepszym człowiekiem, zrobić coś z sobą, ale nie robię nic. Nie wiedzieć czemu postępuję wprost przeciwnie. Nie umiem się na niczym skupić, nic tak naprawdę mnie nie cieszy. Co gorsza, nie chce mi się robić rzeczy, które kiedyś uwielbiałam. Jedyne, co do siebie dopuszczam,  to siedzenie całymi dniami przed komputerem, spanie i jedzenie. To jest straszne!

Uciekam od rzeczywistości jak mogę. Nie umiem sobie pomóc mimo starań. Trudno opisać, jak jest mi źle. Ten stan trwa już od września, wcześniej były tego zalążki, ale nie było to aż tak poważne, jak kształt, który przybrało teraz. Boję się. Jest ze mną naprawdę źle i wiem, że będzie coraz gorzej. Pragnę przespać całe życie, nie podnosić się z łóżka, nie spotykać nikogo, zapomnieć, nie myśleć.

Rok temu brałam deprim, ale nic mi nie pomógł. Straciłam wszystkich przyjaciół, z nikim się nie spotykam, tyle co rozmawiam w szkole z klasą. Czasem poznam kogoś przez Internet, ale tego nawet w małym procencie nie można nazwać przyjaźnią. Jest tylko jedna osoba, której ufam, ale mieszka 300 km ode mnie. Stara się pomóc, ale nie umiem jej do siebie dopuścić.

Izoluję się od świata. Na samą myśl kolejnego dnia ogarnia mnie strach i złość. Rozpacz... Nie kontroluję już tego. Czuję się zbędna, stałam się przez te parę miesięcy karykaturą samej siebie, wstydzę się pokazywać ludziom, odzywać. Straciłam do siebie zaufanie. Ciągle zawalam.

To i tak tylko skrót, ale nie chcę zbytnio Państwa zajmować swoją nieistotną i nic niewartą osobą... Mam nadzieję, że odpowiedzą mi Państwo, choć w jednym, a tyle dla mnie pomocnym zdaniu! Przepraszam za zawracanie głowy. Nie wiem, co z sobą zrobić.... Pozdrawiam, Joanna

Witam.   Mam na imię Ewelina i mam 17 lat. Od 3 lat mam myśli samobójcze, był czas gdy się cięłam, bardzo szybko się denerwuję, często płacze. Moja sytuacja w domu nie jest łatwa. Czuję się bardzo samotnie i obco nawet w własnym pokoju, który niestety dziele z dużo młodszym bratem.

Nigdy z nikim w moim wieku nie mogłam porozmawiać o swoich problemach, zawsze się ode mnie odwracali nawet najbliżsi, lecz kiedy oni potrzebowali pomocy, przychodzili do mnie i wymagali tego bym pomogła. Czuję się bardzo samotna, ale nie potrafię żyć wśród ludzi. Kiedy wracam do domu po praktykach, często wracam z płaczem, ponieważ czuję dużą presję.

Od strony szefowej, nigdy nie była wobec mnie uprzejma, psychicznie mnie wykańcza, a kiedy wracam do domu, nie mam wsparcia od strony rodziny, tylko jeszcze bardziej mnie dołuje. Mam dość wszystkiego, nie raz chciałam się wynieść z domu, zabić, ale zamiast tego wolę zamknąć się w sobie, założyć słuchawki na uszy i nastawić głośno muzykę i napisać jakiś wiersz.

Kiedy się zdenerwuję często krzyczę, uderzam głową o ścianę, płaczę, wbijam paznokcie w żyły. Często boli mnie głowa takim bólem, że czuję jak mi pulsuje krew. Nie raz mi się zdarza wziąć za dużą dawkę leków przeciwbólowych, mając nadzieję, że tym razem usnę i się nie obudzę. Bardzo chciałabym dowiedzieć się czemu tak reaguję i czemu moja psychika próbuje dążyć do autodestrukcji?

Witam... mam pewien problem z sobą, a mianowicie... z natury jestem spokojny... jeszcze 2 lata temu wyprowadzenie mnie z równowagi równało się z cudem... zawsze potrafiłem okiełznać emocje i zachować zimną krew... ostatnimi czasy jednak mam z tym poważny problem... wystarczy źle wypowiedziane słowo przez bliskie mi osoby, a potrafię niszczyć wszystko, co spotkam na drodze, wrzeszczeć. Natomiast gdy ten szał ustąpi, sam sobie zdaję sprawę, że był niepotrzebny i bezsensowny... ale przynosi ulgę... Co jest ze mną grane... przez to właśnie rozpadł mi się związek, po prostu kochająca mnie osoba nie wytrzymała ze mną tego... jeden zły SMS i poleciały wyzwiska i obrazy... jednak były bezpodstawne... Proszę o jakąkolwiek pomoc... to mnie zżera i niszczy moje życie.

Przez ostatni miesiąc bez przerwy płaczę przez dziadka, nawet zaczęłam ciąć się, żeby mi ulżyło. Jakiś rok temu też tak przez niego było. Reszta rodziny mnie wspiera, czasem zobaczą, że płaczę, ale nie wiedzą, że się tnę. Co mam zrobić? I na pewno nie porozmawiam z dziadkiem. Mam się dalej ciąć??? Proszę o pomoc.

Co najmniej raz w miesiącu miewam napływ negatywnych myśli i poczucie bezwartościowości własnego życia. Zazwyczaj (ale nie zawsze) ten okres pokrywa się z czasem, kiedy dostaję miesiączki. Wydaje mi się wtedy, że wszystko, co mam jest mało wartościowe, że chciałabym być z kimś lepszym niż np. mój chłopak. Dostrzegam w nim same negatywy. A dodam, że jest naprawdę porządnym mężczyzną i wiem, że mnie kocha. Tylko mi się wtedy wydaje, że zawsze jest ktoś lepszy. Nagle całe otoczenie, wszystko czego nie posiadam wydaje się lepsze. Zaczynam zazdrościć ludziom ich osiągnięć, rozmyślam o tym co byłoby, gdybym w różnych sytuacjach życiowych inaczej postąpiła itp. Jeśli ktoś w moim otoczeniu odniesie sukces, to mu go zazdroszczę. Jeśli tym kimś jest mężczyzna, to wyobrażam sobie jak by to było gdybym była jego partnerką. Jeśli kobieta odnosi sukces, porównuję się do niej. Często towarzyszą temu porównaniu negatywne myśli o sobie. Jestem wtedy na siebie bardzo zła, że nie potrafię pokierować swoim życiem, tak jakbym chciała. Staję się płaczliwa. Podważam sens wszystkiego: związku, moich marzeń itp. Mówię wtedy bardzo dużo przykrych słów, raniąc tym samym bliskich, a później płaczę, bo wiem, że sprawiłam im przykrość. Ostatnio zaczęłam czytać dużo artykułów i książek o pozytywnym myśleniu i ogólnie nie mam problemów z akceptacją siebie. Nie umiem sobie tylko poradzić z negatywnymi myślami o tym, co mam w swoim życiu. Chciałabym to w sobie zmienić, by nie ranić najbliższych i by w końcu poczuć się wolną.

Mam problem, który pewnie kwalifikuje się na jakąś psychoterapię... Dwa lata temu wyjechałam z domu mojej matki do miasta, w którym studiował mój chłopak. Zawsze chciałam się uwolnić od matki i to mi się udało. Teraz jestem w nowym mieście, utrzymuję się sama, studiuję drugi rok. Zawsze zależało mi na chłopaku - kocham go (tak mi się wydaje). Również pochodzi z mojego rodzinnego miasta. To, że jesteśmy tu razem, daje mi jakieś poczucie bezpieczeństwa, niestety z mojej strony zaszło to o tyle za daleko, że nie wyobrażam sobie opuścić mojego chłopaka. Jestem przerażona wizją zostania w tym mieście samemu, nie zależy mi tu na żadnym ze znajomych. Uzależniłam się od niego na tyle, że nie ma dla mnie sensu nic poza naszym związkiem. A i tu nie dzieje się dobrze - on nie potrafi być czuły, czego z kolei ja potrzebuję, aby wiedzieć, że wszystko jest w porządku, aby czuć się kochaną. Być może lekiem dla mnie na to wszystko jest rozstanie się z nim, znalezienie sobie kogoś nowego. Ale jak już pisałam - nie potrafię odnaleźć się w tym mieście bez niego, nie potrafię nawet odnaleźć się we własnym życiu. Jest mi ciężko, nie wiem, co robić. Nie mogę przecież wyjechać, rzucić i zmarnować dwóch lat studiów, nie potrafię go zostawić. Dodam, że moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałam 8 lat, nie mogę na nich liczyć teraz, bo od zawsze mieliśmy jakiś konflikt pomiędzy sobą. Naprawdę przeraża mnie wizja zostania samą, bez niego. Co mam ze sobą zrobić? Co mi pomoże?

Nawet nie wiem, od czego zacząć... Jestem 22-letnią kobietą. Nie wiem, co mam zrobić ze swoim życiem. Jest ono rozdarte pomiędzy dwoma mężczyznami i brakiem chęci do życia. Przez 4 lata byłam z mężczyzną, którego nadal kocham. To był pierwszy poważny związek i myślałam, że będzie trwać już zawsze.

Jednak w ostatnich miesiącach bycia razem dochodziło do częstych kłótni. Głównie chodziło o to, że robiliśmy to, co on chciał, chodziliśmy tam, gdzie on chciał itp. On lubił siedzieć we dwoje w domu, na rybach i ogólnie nigdzie indziej się nie ruszał. Ja jednak jestem bardzo towarzyska i lubię wychodzić do ludzi, na zabawę itd.

Kiedy chciałam gdzieś wyjść, musiałam stoczyć ,,wojnę", aby to się stało. I co z tego, że udało mi się to wywalczyć, skoro i tak zabawa była zepsuta po kłótni i po tym było ciągłe wypominanie, że poszłam, wolałam spędzić czas z kim innym niż z nim (chociaż z nim widywałam się prawie codziennie). Chciałam, żeby ze mną chodził, ale on twierdził, że nie pasuje tam itp.

Chciałam, aby był ze mną wszędzie. Ale on uważał inaczej. Nie zmuszałam go do wychodzenia. Na te zabawy chciałam wychodzić sporadycznie, raz na kiedyś, aby oderwać się od codzienności. Jednak on tego nie rozumiał. Z wielu wyjść ze znajomymi rezygnowałam, bo nie chciałam, aby on siedział sam, nie miałam chęci na kłótnie w sprawie wyjścia dlatego często odpuszczałam.

Jednak po tylu latach miałam dosyć siedzenia w 4 kątach i ciągłego odpuszczania. Moi rówieśnicy korzystali z uroków młodości, a ja spędzałam czas w nudzie (oczywiście on mi się nie znudził), złości i kłótniach. Rodzeństwo i znajomi mówili mi, że to nie ma sensu, że on odbiera mi najlepsze lata. Powtarzali, żebym go zostawiła skoro on nie dostrzega moich potrzeb.

Wiele razy mówiłam mu, że mam dosyć takiego życia, że nie widzi tego czego ja potrzebuję, tylko dostrzega swoje zachcianki i robi tylko to, na co sam ma ochotę. Zależało mi bardzo na nim. Nie jest on wylewny w uczuciach, w ich wyrażaniu. Nie potrafił prawić komplementów, ale kochałam jego przytulanie, bliskość, obecność, wszystko... Mimo, że ranił mnie, nie widząc moich potrzeb.

Był zazdrosny o to, że koledzy pisali, wmawiał mi, że na pewno mam jakieś zamiary do kolegów, że na imprezach to jest tylko kures... i nic więcej. Nie słuchał, że chcę iść tam tylko się pobawić i tyle. Z czasem robiło się coraz gorzej. Wyjazd do rodziny, to dzwonił do mnie co godzinę z pytaniem, gdzie jestem, z kim, co robię itd. Jeżeli był ktoś obok spoza rodziny, już podejrzewał, że go zdradzam. I tak było z każdym jakimkolwiek wyjazdem.

Wtedy powiedziałam mu, że jeżeli się nie zmieni, to odejdę, bo mam dosyć walki o swoje. Owszem, zmienił się, na kilka dni. Potem było tak samo. Dawałam mu kilka szans i każda kończyła się tak samo. Wtedy postanowiłam, że to koniec, nie wytrzymałam już tych nerwów.

On znowu obiecywał, że się zmieni, ale już w to nie uwierzyłam. Odeszłam... Próbowaliśmy jeszcze raz miesiąc po rozstaniu, mówił, że nie potrafi funkcjonować beze mnie, cierpi itd. Bałam się o niego, bo mówił, że się zabije, bo sobie nie radzi. Jednak jakoś dał radę żyć. Jednak znowu nie wyszło.

W trakcie tego związku poznałam pewnego mężczyznę. Nazwę go Pan K. Naprawiał mi auto, dlatego też często go widywałam. Dobrze nam się rozmawiało, rozumieliśmy się we wszystkim, podobne podejście do różnych spraw itp. Kiedy rozstałam się z byłym, Pan K chciał, abym z nim była. Nie byłoby w tym nic takiego, gdyby nie to, że niedawno rozstałam się z byłym i to, że jest Pan K jest starszy o 20 lat. Jednak ta różnica wieku jest tylko widoczna na papierku. W zachowaniu jej nie ma.

Jest zabawny, kiedy trzeba to poważny, potrafimy rozmawiać na każdy temat, nie uważał moich małych problemów za błahe, potrafi wysłuchać, doradzić, nie twierdził, że wyolbrzymiam jakieś sprawy. Były moje małe problemy uważał za wyolbrzymione, nie umiał wysłuchać, nie mogłam przy nim wygłupiać się, bo mówił żebym się uspokoiła, albo patrzył jak na idiotkę. Jednak twierdził, że kocha.

Zgodziłam się na bycie z Panem K. Jesteśmy nadal. Jest czuły, opiekuńczy, docenia mnie, uwielbia tak jak ja się przytulać, śmiać wygłupiać. Kiedy mówię, że coś robi źle, to bierze to do siebie i to zmienia, to działa w obie strony. A były nie słuchał, co mi przeszkadza, tylko ,,odbijał piłeczkę" w drugą stronę. Zawsze mnie obwiniał za wszystko, w ogóle nie słuchał moich słów. Ja również mam wady, ale potrafiłam tyle rzeczy u byłego znosić, aby mu przykro nie było, a on nie.

Jestem z Panem K dwa mies., dobrze mi z nim, ale nie umiem zapomnieć o byłym, nadal go kocham, tęsknię, brakuje mi jego obecności itd. Pan K wie o tym i mówi, że mi przejdzie, że mi w tym pomoże, że to kwestia czasu. Ale to nie mija, mimo że Pan K zabronił mi z nim kontaktów, to piszę z byłym. Nie potrafię inaczej.

I najbardziej boli mnie to, że ze mną nie chciał wychodzić na zabawę, a teraz sam na nie chodzi, wychodzi z domu itd. Dlaczego nie mógł robić tego jak byliśmy razem? On by chciał wrócić, ale ja wiem, że byłoby ciągłe wypominanie, że byłam z kimś innym, ktoś inny mnie przytulał i miałby opór do mnie przez to. I pewnie dalej bym musiała walczyć o swoje.

Pan K wyjechał na miesiąc. Tęsknię za nim, brakuje mi go, ale to nie miłość. Chcę, żebyśmy razem wyjechali, ale nie wiem, czy to ma sens, jak go nie kocham. Dobrze mi z nim, czuję się kochana, ale co jak z mojej strony nic nie ma z miłości. Z Panem K głupio mi pokazać się na mieście, bo wszyscy patrzą się, strasznie mnie to krępuje i wkurza. Gdybyśmy wyjechali za granice byłoby inaczej.

Nie wiem, co robić. Wrócić do byłego, którego nadal kocham, czy zostać z Panem K, który potrafi docenić itd. Boję się zranić Pana K. Odejść po tym wszystkim. A jak wrócę do byłego i zabraknie mi Pana K. Przy Panie K jestem wesoła, przy byłym nie tak jak przy Panie K...

Kolejny problem to taki, że gdy jestem w pracy cały czas się śmieję, rozrabiam itp. Przy znajomych też, jednak w środku jestem smutna, mam pustkę itp. Gdy jestem sama w domu płaczę, jest mi źle, smutek zadaje mi ból. Wtedy nie chce mi się żyć. Wszystko traci sens. Byłam u neurologa i stwierdził, że jestem bliska nerwicy. Od 5 dni biorę tabletki na uspokojenie, ponieważ w środku cała się trzęsę jak stwierdził lekarz.

Jestem żywiołową kobietą, wesołą ale tylko gdy jestem z kimś. Gdy sama to mam smutek, ból itp. Może mam to po mamie. Mama cierpi na schizofrenię depresyjno-maniakalną, dwubiegunową. Ma ją od kilkunastu lat. Ciągle bierze lit. Była już 5 razy w szpitalu psychiatrycznym. Naprawdę jest to ciężka choroba.

Gdy ma ataki (zwłaszcza w letnim przesileniu), jest nieobliczalna. Zupełnie inna osoba, jakby diabeł w niej siedział. Strasznie przeżywałam jej ataki. Teraz nie mieszkam z mamą, ale jeżdżę do niej, dzwonię. Mieszka ona z ojcem. Ostatni atak miała w grudniu. Już nigdy zdrowa nie będzie. Boję się, że mogę być taka sama.

Nic mnie nie cieszy, jestem pesymistką. Mam dużo znajomych rodzinę, ale nie potrafię z nimi o tym rozmawiać, bo zbywają mnie tym, że głupoty gadam i że będzie okej, a ja tylko sama sobie problemy stwarzam. Życie mam do góry nogami. Tak naprawdę jestem w tym wszystkim sama. Proszę o pomoc...