Witam!, jestem 5 tygodni po porodzie i cały czas karmie piersią. Do tej pory mam dalej krwawienia, raz większe a raz mniejsze, ale niepokoi mnie to, że chyba 3 razy zdarzyło się już, że nagle, w jednym momencie wypłynęło ze mnie dużo krwi wraz ze skrzepami i dalej teraz krwawię, bardziej niż wcześniej.

Byłam u lekarza i on mi przepisał metronidazol, a żadnych badań mi nie przeprowadzono. Czy w ogóle mogę brać te tabletki przy karmieniu piersią? Bo jest tam informacja że odradzają). Proszę o odpowiedź, bo jestem zaniepokojona, dziękuję 

Witam. Mam 31 lat a mój narzeczony 26. Mam już córkę 13lat z poprzedniego związku. U mojego narzeczonego po dwóch badaniach nasienia stwierdzono małą ruchliwość plemników 23% ruchu A i B. Zaproponowano nam od razu metodę in vitro. Nie powiedziano nam nic na temat przyczyn takiego stanu nasienia, nadmieniam, że mój partner nie pije alkoholu ani nie pali papierosów.

Dowiedzieliśmy się z książek i z internetu, że mogą pomóc witaminy A,E,B12, cynk, selen i L-Karnityna. Chciałabym się dowiedzieć czy faktycznie mogą nam te witaminy pomóc i jakie mamy szanse na ciążę? Staramy się już o dzidziusia półtora roku. Z góry dziękuję za odpowiedź. 

Witam. Leczę się na nerki, a dokładnie na kamienie w nerkach. Miałem dwa zabiegi wyciągania kamienia z nerki metodą URSL i od pół roku walczę z infekcjami układu moczowego. Obecnie biorę jeden lek, a psychiatra, który wczoraj zdiagnozował u mnie depresję, przepisał mi drugi lek. Moje pytanie brzmi: czy mogę zażywać oba te leki naraz?

Witam serdecznie. Kobieta, lat 40, nigdy żadnych problemów zdrowotnych. Od 3 miesięcy bardzo silne bóle głowy (codziennie!!!) oraz bóle oczu. Ból ogarnia całą głowę, promieniując na czoło oraz skronie, które są bardzo tkliwe na dotyk. Kilka dni temu zaczął mnie również boleć kręgosłup szyjny, który powoduje jeszcze silniejsze nasilenie bólu i problemy z odwracaniem głowy (ból jest ciągły, wrażenie wbijania w mózg kości czaszki). W pozycji leżącej sytuacja wygląda jeszcze gorzej. Nie jestem w stanie leżeć na boku... mam wrażeni,e że głowę mi chce rozsadzić, a ból gałek ocznych jest tak silny, że nie mogę nimi poruszać. Najdrobniejszy ruch powoduje niewyobrażalne cierpienie. Nawet poduszka wydaje się być kamieniem! Czasem dochodzi do lekkiego drętwienia boków twarzy oraz rozpychania nosa. Robiłam następujące badania: stomatolog, ginekolog, laryngolog, okulista, tarczyca, rtg klatki piersiowej, wirus żółtaczki, usg brzucha, cholesterol, glukoza, kreatynina, elektrolity, rtg kręgosłupa, lipidogram, alat, aspat, mocz, ekg serca, ob, crp oraz tomografię głowy, która niczego nie wykazała. Odruchy neurologiczne w normie, a lekarze nie wiedzą, co mi jest (3 razy byłam w szpitalu). Jedynym złym wynikiem jest leukocytoza - 14 tys. oraz gorączka - od 37 do 38 st. Leki, które mi przepisano, nasilały jeszcze bardziej bóle głowy. W chwili obecnej czekam na rezonans magnetyczny głowy (dopiero na lutego), a jedynym lekiem, jaki biorę jest ketonal, który lekko łagodzi bóle. Błagam o pomoc, bo dłużej tego nie wytrzymam, jestem na granicy wytrzymałości. Co jeszcze mogę zrobić, a raczej co lekarze mają zrobić??? Co to za choroba, skoro rozkładają ręce? Czy mogę sama zgłosić się do szpitala z bólem i czy zostanę przyjęta? Już sama nie wiem, jak to wszystko ogarnąć.

Witam! Mam 23 lata i jestem studentką. Mam pytanie dotyczące tego, czy powinnam udać się do lekarza, bo dzieją się ze mną różne dziwne rzeczy. Zawsze byłam miłą, otwartą, uśmiechniętą dziewczyną. Nawet jak wiedziałam o chorobie Mamy i trzymałam się, również wtedy, kiedy odeszła, ponad cztery lata temu. Stało się to w wakacje przed moimi studiami. Było mi bardzo ciężko, ale myślałam, że z czasem będzie lepiej. Miałam wtedy przyjaciela-chłopaka, który chyba nie potrafił sobie poradzić z całą tą trudną sytuacją i kiedy ja wypłakiwałam się mu z powodu choroby Mamy, on powiedział, że nie ma już ochoty więcej tego słuchać i odszedł. W tym samym roku, co zmarła moja Mama, odszedł również Dziadzio, którego równie mocno kochałam jak Mamę. Był to dla mnie bardzo ciężki czas. Podczas gdy Mama leżeła w szpitalu, ja miałam maturę, a dodatkowo mój młodszy brat również wylądował w szpitalu, także w przerwie matury biegłam na trzecie piętro szpitala do brata, a później na drugie do Mamy. Później Mama odeszła...

Ja musiałam iść na studia. Byłam i nadal jestem tu sama. Wiele razy myślałam, że znalazłam prawdziwą przyjaźń, miłość, niestety, to było zawsze tylko złudzenie. Wiele razy się zawiodłam. Wiele razy chciałam uciec stąd. Z wesołej dziewczyny stałam się ponurą i przygnębioną. Zawaliłam wiele rzeczy w swoim życiu. Zawaliłam studia przez to, że nie miałam po prostu żadnej chęci wyjścia z domu i potrafiłam tydzień leżeć w łóżku i nic nie robić. Mieszkałam jakiś czas ze swoim bratem i myślałam, że będzie mi łatwiej, ale wcale tak nie było. On po prostu wykańczał mnie nerwowo. Zachowywał się tak, jak ktoś zupełnie obcy, jak nie z tego świata. Robił na złość i wcale nie pomagał. Kiedyś potrafiłam się cieszyć z tego, że mogę pogłaskać żyrafę w zoo, a dziś jest mi to obojętne. Rok temu poznałam kogoś wyjątkowego. Wiem, że to mężczyzna, z którym chcę być, ale mam takie huśtawki nastroju i czasem potrafię przepłakać kilka dni, nie mówiąc mu o co chodzi. Mam do niego pretensję o byle co... I oczywiście nie umiem z nikim rozmawiać, bo zaraz płaczę. Nie potrafię powstrzymać łez. Wiem, że go ranię tym swoim zachowaniem, ale nie umiem się opanować... Trzęsą mi się ręcę i myślę tylko o tym, żeby umrzeć, żeby już mieć spokój i żeby iść do Mamy, która mnie przytuli... Wcale mi nie pomaga mówienie, że ona jest gdzieś na górze i czuwa nade mną! Wolałabym, żeby była tu, ze mną.

Często myślę, że nie jest ze mną wszystko dobrze. Wczoraj wzięłam na noc relanium i poszłam chociaż normalnie spać. Czy to normalne, że nie wiem, co się dzieje, że idę na zajęcia i nie wiem, co to za zajęcia? Co mam poradzić, jak tak bardzo boli mnie coś w klatce piersiowej i mam uczucie takiego bardzo denerwującego mrowienia na plecach pod łopatką? Byłam u lekarza i z sercem wszystko OK, tak że nie wiem, co może być powodem takiego stanu rzeczy. Bardzo proszę o jakąkolwiek radę. Nie chcę zniszczyć tego, co dał mi los w postaci faceta, którego kocham, ale nie umiem mu tego pokazać i ranię go swoim dziwnym zachowaniem... Z góry dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam!

Mam 58 lat i problemy nocne. O godzinie 19 piję herbatę (melisa i rumianek). Zawsze chodzę o tej samej godzinie spać, czyli 22.30. Długo nie mogę zasnąć, po 2 godzinach sen jest płytki, bardzo często się budzę, chce mi się pić, ciężko otworzyć mi oczy, 2 razy chodzę siku. Wstaję o 8.00 rano. Bywa tak, że mogę przespać całą noc, ale to bardzo rzadko. Przewracam się bardzo często, mam suchość w jamie ustnej, w pokoju temperatura 18 stopni. Niedawno kupiłam melatoninę, nie bardzo mi to pomaga. Od lekarza nie mam żadnych leków. Boję się chemii. Bardzo proszę o poradę.

Mam problem, który teraz się dopiero zaostrzył, świadomie go dostrzegam. Jestem 27-letnią dziewczyną. Mam kompleksy, bardzo niskie poczucie wartości, cały czas mam wrażenie, że coś robię źle, boję się zmian, bardzo boję się krytyki, czuję wewnętrzny niepokój, np. denerwuję się, gdy mam z kimś rozmawiać, nawet znajomym, że nie będę miała tematu, nie mam chłopaka. Pocę się, co bardzo mi przeszkadza, rumienię się, nienaturalnie zachowuję, nie jestem ani odrobinkę spontaniczna. Znajomi i otoczenie mówią, że jestem ładną dziewczyną, jestem wykształcona, ale ja nie wierzę w siebie zupełnie. Zrzucam na siebie wszystkie złe sytuacje, zawsze obwiniam siebie. Sytuacja się zmieniła zupełnie, gdy lekarz przepisał mi lek (mam niewielką nadwagę, ale cały czas czuję się bardzo gruba), który hamuje wychwyt zwrotny serotoniny w mózgu. Objadam się kompulsywnie - jak zacznę jeść, to siedzę w kuchni ponad godzinę, potem czuję się jeszcze bardziej beznadziejna :/ Ale zażywając ten lek, schudłam, stałam się spontaniczna, uwierzyłam w siebie, po prostu wszytko było fantastyczne - poczułam, że żyję! Problem pojawił się, gdy chciałam go odstawić, miałam taką depresję, że nie mogłam normalnie funkcjonować, przeraziło mnie, że sobie nie poradzę, że znowu tyję, znów stałam się szarą myszką, która nie wierzy w siebie... i ten wewnętrzny niepokój - znów stałam się osobą, która się wszystkiego boi. Nie wiem, czy się nie uzależniłam. Ale nie wyobrażam sobie życia bez tego leku, który mnie pobudza do działania i dawał chęć do życia. Co mam robić?

Mam na imię Klaudia, mam 21 lat, jestem mamą 14-miesięcznej Sophie. Od 8 tygodni zażywam tabletki przeciwdepresyjne. 8 tygodni temu lekarz stwierdził, że mam ataki paniki i depresję, ale ja nie jestem pewna, czy na pewno mam depresję. Czuję się jakoś dziwnie, nie czuję się sobą. Jak myślę o świecie, to mi się wydaje, że nie ma nic ciekawego, no i po co żyć, jak i tak się umrze /:( Wydaje mi się, że po tych tabletkach gorzej się czuję, jak tak pomyślę, to tak nie myślałam przed zażywaniem tych tabletek. Teraz to ja się boję z domu wyjść i dziwnie się czuję wobec mojej córeczki. Ja się boję, że będzie już tylko gorzej :( Proszę o pomoc.

Witam, miesiąc temu w pierwszy dzień miesiączki rozpoczęłam przyjmowanie tabletek. Przez pierwszy miesiąc ich stosowania miałam cały czas plamienia/krwawienia, raz większe, raz mniejsze, jednak dalej stosowałam tabletki. Także kochaliśmy się z partnerem w tym czasie. Podczas tygodniowej przerwy wystąpiło krwawienie z odstawienia, po czym 8. dnia przerwy przyjęłam nową tabletkę z nowego listka. W czasie 7-dniowej przerwy, 5. dnia przerwy, kochaliśmy się, stąd moje pytanie. Czy jest możliwe zajście w ciążę w tym wypadku? Dodam, że to było równo tydzień temu (ten 5. dzień przerwy). Teraz jestem przeziębiona (byłam już wcześniej przeziębiona, ale teraz chyba się ono nasiliło), mam bóle głowy, zawroty od czasu do czasu, bulgotanie w brzuchu/podbrzuszu, a także bóle pleców, szczególnie u dołu, i od czasu do czasu bóle podbrzusza - wydaje mi się, że jajników. Więc, moje najważniejsze pytanie - czy to może być ciąża, czy takie bóle mogą po prostu towarzyszyć przeziębieniu? I czy leki przeciwgorączkowe, do tego normalna witamina C, bądź też owo przeziebienie, ma wpływ na działanie tabletek? Z góry dziękuję za odpowiedź i przepraszam, z pytania powstało w rezultacie wypracowanie ;) 

Miesiąc po tym jak poroniłam pojawiła się miesiączka, która uregulowała się i była dokładnie w ten sam dzień kolejnego miesiąca.

Moja ostatnia miesiączka pojawiła się 14.11.2009r. Dziś mamy już 21.12.2009r. Dzień przed planowanym okresem współżyliśmy z mężem bez zabezpieczenia. Dodatkowo dzień wcześniej zaczęłam brać tabletki Castagnus. Czy mogę spodziewać się, że jestem w ciąży chociał robiłam już dwa testy i wyszły negatywnie?

Witam, mam synka w wieku sześć miesięcy. Do czwratego miesiąca karmiony był wyłącznie piersią. Nie miał wtedy kłopotów z brzuszkiem, jadł chetnie i wydaje mi się, że dosyć dużo, bo ładnie przybierał na wadze, nie było też kłopotów z kupą. Od kiedy zaczęłam mu wprowadzać mleko modyfikowane, zaczęły się problemy. Najpierw mały dostawał Bebiko1, czym więcej było dokarmiania sztucznym mlekiem, tym bardziej bolał go brzuszek. Zaczęły się bóle kolkowe około południa i wieczora, zatwardzenia i niechęć do jedzenia. Przeszliśmy więc na Nan1, które smakowo może troszkę lepiej mu, podeszło, ale problemy z brzuchem i kupą pozostały, do tego doszły mega zatwardzenia (kupy tylko wywołane za pomoca smoczka), zielone i bardzo śmierdzące, zly sen w nocy, pojekiwanie, niespokojność. Pediatra po wywiadzie ze mną stwierdził alergię na białko mleka krowiego i kazał przejść na Bebilon Pepti. Bóle brzuszka prawie ustały (tzn. ustały te bóle południowe i wieczorne), bo czasami zdarza się, że go jeszcze brzuch boli i, niestety, pojawiły się silne gazy. Mały purka przez cały dzień i w nocy, tak, że nieraz by mu starszy pozazdrościł, kupy nie są już zielone, ale nadal ma problem z zatwardzeniami (daję mu herbatki i soki, jednak synek nie chce dużo pić) i jabłuszko. Odstawiłam też kaszki ryżowe i daję kleik kukurydziany. Zastanawiam się nad przejściem na Nutramigen, ale lekarz powiedział, że mały dobrze przybiera na wadze (ma 9 kg, chociaż mleka je bardzo mało, ok. 500 ml) i że te gazy i bóle brzucha to może w końcu same przejdą, jak mały w końcu przyzwyczai się do Pepi, ale czemu to trwa tak długo? Proszę mi coś doradzić. Dziękuję z góry i pozdrawiam. B.Reguła