Witam! Mam pytanie! Od roku leczę nerwicę lękową! Najpierw brałam lek uspokajający z grupy benzodiazepin, a teraz od dłuższego czasu biorę opipramol! Ostatnio lekarz przeisał mi nowe tabletki przeciwdepresyjne, zawierające wenlafaksynę, króre mam przyjmować razem z dotychczas stosowanym lekiem! Chciałabym coś więcej dowiedzieć się na temat tego leku, bo dziś, kiedy wzięłam pierwszą tabletkę rano, to cały dzień jakoś dziwnie się czułam: byłam strasznie ospała i męczyły mnie mdłości praktycznie cały dzień! Nie wiem, czy brać ten lek, czy go odstawić? Bardzo proszę o pomoc. Pozdrawiam

Wiek: 30 lat, płeć: kobieta. Od grudnia 2008 r. zauważyłam istotne przerzedzenie moich włosów, zauważyłam że włosy wypadają mi w zastraszających ilościach, od 100 do 300 włosów dziennie. Od tego czasu odwiedziłam 2 dermatologów. Pierwszy dermatolog przepisał najpierw wcierkę robioną w aptece i łykanie witamin - nic nie pomogło.

Potem przepisał tabletki na dwa miesiące i mycie włosów w szamponie Ducrey - włosy zaczęły jeszcze gorzej wypadać. Potem leczyłam się sama, przez 6 miesięcy na zmianę Vitapil i Mertz Special, magnez1, ampułki i szampon Vichy, ampułki Radical, wcieranie soku z czarnej rzepy, płukanie włosów w wywarze z pokrzyw i macierzanki, wcieranie 2 fazowego skłanika z Ducray przeciwko przewlekłemu wypadaniu włosów - to pomogło tylko przez pierwsze 2 tygodnie wcierania.

Pojechałam do dermatologa do Krakowa, pokazałam wynik badań (zlecone również przez wymienianą panią doktor). Zrobiła mi trichogram. Wynik: telogenowe nadmierne wypadanie włosów - za dużo włosów w fazie obumarcia (wypadania) - czyli wypadanie włosów bez określonej przyczyny. Od czerwca 2008 r. miałam około 5 angin (oprócz tego często boli mnie gardło) - zawsze, nawet przy bólu gardła, bolały mnie stawy i mięśnie. Jednak zawsze łączyłam to z jakąś infekcją, bo po jakimś czasie przechodziło.

Z czasem te bóle zrobiły się coraz częste i bolało już bez infekcji gardła (głównie bolą mnie dłonie i ręce, nieraz nogi, od niedawna również odcinek górny i szyjny kręgosłupa). Od 2 miesięcy ręce i dłonie, i nogi bolą mnie bez przerwy - raz mniej, raz bardzie (chyba bardziej boli wieczoremi w ciągu dnia, rano, jak wychodzę z łóżka, to chyba mniej boli). Wylądowałam u reumatologa, który zlecił prześwietlenie stóp i dłoni. Stopy wyszły dobrze, natomiast dłonie źle.

Opiszę to, co pamiętam z opisu zdjęcia: cechy osteoporozy, zwężenie szpar stawowych i coś jeszcze, czego już nie pamiętam. Robiłam też 2 lata temu rtg odcinka szyjnego kręgosłupa - bo często miałam ból i sztywnośc karku. Wynik: zmiany zwyrodnieniowe, ale chyba niewielkie. Pani doktor zleciła rehabilitację przez 10 dni - nagrzewanie czymś dłoni, maść przeciwzapalną. Niestety, nic mi nie przeszło. Nie zleciła dodatkowych badań. Widziała wyniki badań OB, CRP i rf- latex - może na ich podstawie nie zleciła dalszych badań, tylko że ja już wariuje, bo ten ból mnie bardzo męczy, bo bardzo długo trwa.

Nie wiem co oznacza wynik ze zjęcia - że mam osteoporozę? Czy mam zrobić jakieś wyniki w tym kierunku? Mam wrażenie, że w rękach bolą mnie kości, mięśnie, nie tylko stawy i to ciągłe kłucie. Potem przez 2 tygodnie brałam lek przeciwzapalny - to też nie pomogło. Nadmienie jeszcze, że od 2 tygodni biorę suplement diety na stawy. Czy te włosy są jakoś powiązane z bólem rąk, pleców i szyi? Bardzo proszę o pomoc.

Wyniki badań: 06-01-2009: TSH 3,471 (0,49-4,69). 20-03-2009 (w wyniku krwi wypisuję tylko te złe wyniki): WBC Flags: %MON: 3,2 L% (4,0-10,0 ), #MON:0,1 L (0,3-0,8), IRON FERROZINE 58,7 (50-150), sód 139 (135-145), potas 4,42 (3,5-5,0), chlorki 102.2 (95-109), magnez 2.14 (1,82-2,31). 17-04-2009: FSH 5,49 (4-13), LH 8,46 (2-15), PRL (PROLAKTYNA) 11,59 (1,39-24,2), progesteron 0,79 (0,25-20,0), testosteron 0,50 (0,05-0,73). 20-08-2009 (w wyniku krwi wypisuję tylko te złe wyniki): WBC Flags: %MON: 2,5 L% (4,0-10,0 ), #MON:0,1 L (0,3-0,8), IRON FERROZINE 36,9 (50-150) (NISKI WYNIK, jednocześnie poziom żelaza jest w normie, nadmieniam, że te drugie wyniki z tego samego dnia były wysyłane i robione w innym laboratorium - nic z tego nie rozumiem),

GLUCOSE 92 (70-110), BILIRUBIN TOTAL 1,79 (0,2-1), WYSOKI WYNIK ALT 8 (5-41), AST 14 (5-40), POZIOM CYNKU 74,7 (70-100), OB - 5. 20-08-2009: magnez 0,76 (0,77-1,03), fosfor nieorganiczny 1,39 (0,81-1,45), wapń niecałkowity 2,37 (2,20-2,65), TIBC 50,84 (44,80-75,20), żelazo 10,1 (6,6-30,4). 03-09-2009: OB po 1 godz. = 5, CPR <6, RF- latex <8, bilirubina total 1,45 - wysoki wynik - (norma 02-1), g-GT 19 (norma 5-50). 16-09-2009: F- testosteron 0,49 pg /ml (0,1-3,1), DHEA- SO4 209 (95,8-511,70), androstendion 1,23 (0,30-3,30).

Witam! Mam 23 lata i jestem studentką. Mam pytanie dotyczące tego, czy powinnam udać się do lekarza, bo dzieją się ze mną różne dziwne rzeczy. Zawsze byłam miłą, otwartą, uśmiechniętą dziewczyną. Nawet jak wiedziałam o chorobie Mamy i trzymałam się, również wtedy, kiedy odeszła, ponad cztery lata temu. Stało się to w wakacje przed moimi studiami. Było mi bardzo ciężko, ale myślałam, że z czasem będzie lepiej. Miałam wtedy przyjaciela-chłopaka, który chyba nie potrafił sobie poradzić z całą tą trudną sytuacją i kiedy ja wypłakiwałam się mu z powodu choroby Mamy, on powiedział, że nie ma już ochoty więcej tego słuchać i odszedł. W tym samym roku, co zmarła moja Mama, odszedł również Dziadzio, którego równie mocno kochałam jak Mamę. Był to dla mnie bardzo ciężki czas. Podczas gdy Mama leżeła w szpitalu, ja miałam maturę, a dodatkowo mój młodszy brat również wylądował w szpitalu, także w przerwie matury biegłam na trzecie piętro szpitala do brata, a później na drugie do Mamy. Później Mama odeszła...

Ja musiałam iść na studia. Byłam i nadal jestem tu sama. Wiele razy myślałam, że znalazłam prawdziwą przyjaźń, miłość, niestety, to było zawsze tylko złudzenie. Wiele razy się zawiodłam. Wiele razy chciałam uciec stąd. Z wesołej dziewczyny stałam się ponurą i przygnębioną. Zawaliłam wiele rzeczy w swoim życiu. Zawaliłam studia przez to, że nie miałam po prostu żadnej chęci wyjścia z domu i potrafiłam tydzień leżeć w łóżku i nic nie robić. Mieszkałam jakiś czas ze swoim bratem i myślałam, że będzie mi łatwiej, ale wcale tak nie było. On po prostu wykańczał mnie nerwowo. Zachowywał się tak, jak ktoś zupełnie obcy, jak nie z tego świata. Robił na złość i wcale nie pomagał. Kiedyś potrafiłam się cieszyć z tego, że mogę pogłaskać żyrafę w zoo, a dziś jest mi to obojętne. Rok temu poznałam kogoś wyjątkowego. Wiem, że to mężczyzna, z którym chcę być, ale mam takie huśtawki nastroju i czasem potrafię przepłakać kilka dni, nie mówiąc mu o co chodzi. Mam do niego pretensję o byle co... I oczywiście nie umiem z nikim rozmawiać, bo zaraz płaczę. Nie potrafię powstrzymać łez. Wiem, że go ranię tym swoim zachowaniem, ale nie umiem się opanować... Trzęsą mi się ręcę i myślę tylko o tym, żeby umrzeć, żeby już mieć spokój i żeby iść do Mamy, która mnie przytuli... Wcale mi nie pomaga mówienie, że ona jest gdzieś na górze i czuwa nade mną! Wolałabym, żeby była tu, ze mną.

Często myślę, że nie jest ze mną wszystko dobrze. Wczoraj wzięłam na noc relanium i poszłam chociaż normalnie spać. Czy to normalne, że nie wiem, co się dzieje, że idę na zajęcia i nie wiem, co to za zajęcia? Co mam poradzić, jak tak bardzo boli mnie coś w klatce piersiowej i mam uczucie takiego bardzo denerwującego mrowienia na plecach pod łopatką? Byłam u lekarza i z sercem wszystko OK, tak że nie wiem, co może być powodem takiego stanu rzeczy. Bardzo proszę o jakąkolwiek radę. Nie chcę zniszczyć tego, co dał mi los w postaci faceta, którego kocham, ale nie umiem mu tego pokazać i ranię go swoim dziwnym zachowaniem... Z góry dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam!

Witam. Wczoraj wieczorem, około godziny 21.00, dostałam lekkiego plamienia - uznałam to za początek miesiączki. O 22:30 założyłam pierwszy raz antykoncepcyjny krążek dopochwowy. Przez całą noc podpaska pozostała czysta, dopiero rano zaczęłam krwawić, jednak bardzo delikatnie. Moje pytanie jest następujące - czy nie za szybko włożyłam krążek? Czy może powinnam poczekać z tym jeszcze jeden dzień? Czy antykoncepcja będzie zachowana? Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedź.

Witam. Mój synek za tydzień skończy 6 miesięcy. Od 2 tygodnia życia jest karmiony mlekiem modyfikowanym (Bebiko 1), a od miesiąca podajemy mu pokarmy stałe (zupki). Od 2 tygodni mały ma problemy z noskiem, a dokładniej mimo wyczyszczenia go, coś mu tam jeszcze "chrumka". Niekiedy widać, że oddycha ustami. 2 razy w ciągu dnia stosujemy wodę morską. Byliśmy z synkiem u pediatry, który podejrzewa alergię na sierść kota (kot jest z nami od samego początku), z czym się nie możemy zgodzić. Niestety, lekarstwa, które zostały nam przepisane, nie pomagają. Oprócz tego "zapchanego" noska na główce ma coś w postaci ciemieniuchy (z 3 takie plamki) oraz przez pare dni miał białą skórę za uszkami. Mi się wydawało, że było to spowodowane podaniem jabłka, gdyż mój mąż nie toleruje tego go (dostaje biegunki i bólu żołądka), a mały miał luźniejszą kupkę albo przez temp. w naszym mieszkaniu (jest ono bardzo ciepłe i powietrze w nim jest suche, dlatego stosujemy nawilżacz powietrza). Sami z mężem mam problemy z zapchanym nosem, gdy przychodzi jesień/zima i nie można tak często wietrzyć mieszkanie (kawalerka)! Zapomniałam dodać, że synek miał te objawy już wcześniej, tzn. w 2 miesiącu życia i przeszły one samoistnie po paru tygodniach (gdy zaczęliśmy wietrzyć mieszkanie), a pediatra wtedy stwierdził, że jest to normalne! Nie mam pojęcia, co mam teraz zrobić, aby synkowi się polepszyło, a najbardziej boję się, że może to się pogorszyć. Wizytę u alergologa mamy dopiero na 30 listopada :o( Zastanawiam się nad testem na obecność alergii. Bardzo proszę o szybką odpowiedź i pomoc, gdyż nie wiem, co mam robić w tej sytuacji! Pozdrawiam, Monika

Mam problem, który teraz się dopiero zaostrzył, świadomie go dostrzegam. Jestem 27-letnią dziewczyną. Mam kompleksy, bardzo niskie poczucie wartości, cały czas mam wrażenie, że coś robię źle, boję się zmian, bardzo boję się krytyki, czuję wewnętrzny niepokój, np. denerwuję się, gdy mam z kimś rozmawiać, nawet znajomym, że nie będę miała tematu, nie mam chłopaka. Pocę się, co bardzo mi przeszkadza, rumienię się, nienaturalnie zachowuję, nie jestem ani odrobinkę spontaniczna. Znajomi i otoczenie mówią, że jestem ładną dziewczyną, jestem wykształcona, ale ja nie wierzę w siebie zupełnie. Zrzucam na siebie wszystkie złe sytuacje, zawsze obwiniam siebie. Sytuacja się zmieniła zupełnie, gdy lekarz przepisał mi lek (mam niewielką nadwagę, ale cały czas czuję się bardzo gruba), który hamuje wychwyt zwrotny serotoniny w mózgu. Objadam się kompulsywnie - jak zacznę jeść, to siedzę w kuchni ponad godzinę, potem czuję się jeszcze bardziej beznadziejna :/ Ale zażywając ten lek, schudłam, stałam się spontaniczna, uwierzyłam w siebie, po prostu wszytko było fantastyczne - poczułam, że żyję! Problem pojawił się, gdy chciałam go odstawić, miałam taką depresję, że nie mogłam normalnie funkcjonować, przeraziło mnie, że sobie nie poradzę, że znowu tyję, znów stałam się szarą myszką, która nie wierzy w siebie... i ten wewnętrzny niepokój - znów stałam się osobą, która się wszystkiego boi. Nie wiem, czy się nie uzależniłam. Ale nie wyobrażam sobie życia bez tego leku, który mnie pobudza do działania i dawał chęć do życia. Co mam robić?

Witam! Od jakiegoś czasu biorę tabletki uspokajające i nasenne. Poleciła mi je zaprzyjaźniona pani doktor, gdyż byłam nerwowa i nie mogłam spokojnie zasnąć. Biorę je od kilku miesięcy, chyba od czterech, i boję się czy mogę się uzależnić. Mam skłonność do uzależnień od leków. Wszystko się rozpoczęło od tajemniczej choroby syna (dziękuję za poradę w moim pytaniu o syna). Wracając do tematu, to czy powinnam odstawić leki? Trochę się boję syndromu uzależnienia od preparatu, w grę wchodzi również ilość spożywanych dawek leku (uspokajające - 3x2 tabletki, nasenne - 1x2 tabletki). Proszę o pomoc.

Witam, problem ze snem zaczął się u mnie stopniowo od roku, jednak pierwsze nieprzespane noce zaczęły się maj-czerwiec 2009. Przyczyną, jak mi się wydaje, stał się stres. Połączony został z nieznośnymi współlokatorami w domu, przez co mój sen został stopniowo totalnie rozregulowany. Od 2 miesięcy chodzę na wizyty do psychiatry, obecnie stosuję trópierścieniowy lek przeciwdepresyjny, który jest coraz słabszy, mimo że zwiększam dawki. Śpię długo, ale z częstymi przerwami. Pprzyznam, że po tabletkach panuje u mnie otępienie, lekkie zaburzenie wzroku, a w szczególności brak koncentracji. Niedługo zaczynam wytężony okres, gdzie będę musiał wykazać się dużą sprawnością fizyczną, a przede wszystkim psychiczną (nauka). Czy istnieją jakieś dobre preparaty do poprawy pamięci, koncentracji? Sam korzystam z mocnej kawy, plussza active, no ale to minimalnie działa na mnie. Próbowałem zastosować jogę, a dokładnie Salamba Sarvangasana, bo podobno może zrekompensować źle przespaną noc w jakimś stopniu, i to nie pomogło. W ciągu dnia dalej chodzę senny. Dziękuję.