Mam od pewnego czasu problem... Miewam straszne upławy. Byłam u ginekologa i stwierdzono infekcję. Wyleczyłam i było ok. przez około miesiąc. Następnie poszłam i okazało się, że mam grzybicę, zostały mi przepisane tabletki doustne i dopochwowe, jak i maść... Przeszło, ale w sierpniu wróciło, około 3 miesiące po wizycie... Akurat teraz spóźnia mi się miesiączka, ale czy to ma taki wpływ na te upławy i świąd? Stosuję provag żel, do higieny pliva fem (około 5 mc), maść pimaficium - ona pomaga, jak ją zastosuję, ale bez niej ciągły świąd i upławy, a nie wiem czy tak mogę stosować ją cały czas, minimum 2 dni w miesiącu. Tak ogromne, że czuję ogromny dyskomfort, a ostatnio nawet taki biały, lepki płyn ( jak maść). Pomóżcie proszę. Chciałabym mieć dzidziusia, ale nie wiem czy to nie przeszkadza?

Dzień dobry! Mam 30 lat. Trzy lata temu miałem duszności, bóle w klatce piersiowej, przyspieszone tętno i źle się poczułem. Wezwałem karetkę, po zbadaniu przez lekarza, dostałem zastrzyk i na tym się zakończyło. Po upływie roku znów miałem podobne objawy, tylko, że sece biło nierówno. Byłem u trzech kardiologów, miałem robione echo serca, holter i kilkakrotnie ekg. Wszystko ok. Ponadto miałem robione badania krwi szczegółowe, uwzględniające cukrzycę i tarczycę. Wyszły w porządku. Lekarze mówią, że to nerwica. Dostałem leki betaloc zok 50 połówkę i i sulpiryd antydepresyjny. Moje pytanie brzmi: czy mogą to być początki choroby wieńcowej, ponieważ w trakcie bólu i drętwienia ręki nie miałem robionego ekg, tylko jak wszystko było w porządku. Z góry dziękuję i pozdrawiam.

Moja historia z różnymi objawami zaczęła się po powrocie z Francji. Byłam na kilka tygodni dorobić sobie na studia. Miałam nerwobóle, czasami nie do wytrzymania, ale mama poleciła mi valused - to lek ziołowy uspokajający. Pomogło mi. Objawy zniknęły, ale po jakimś czasie wróciły, można by nawet powiedzieć, że ze większoną siłą. Kiedy mam stresujący okres w życiu, objawów nie mam, lecz kiedy już jest wszystko dobrze, one się pojawiają. Moje objawy to drżenie rąk, kłucie - zacisk - pieczenie w klatce piersiowej (czasami mi się wydaje, że zaraz umrę), ból przy wdechu powietrza. Ogólnie przez całe życie podchodziłam lekko do egzaminów, nigdy się nie denerwowałam, zresztą teraz też nie, ale nigdy nie miałam żadnych problemów ze zdrowiem. Robiłam sobie EKG i wszystko wyszło dobrze, objawy są, a nikt nie wie, co mi jest. Od urodzenia do 11 roku życia leczyłam się na refluks nerek. Często leżałam w szpitalu. A zeszły rok był bardzo ciężki dla mnie. Było wiele spraw, z którymi nie umiałam sobie poradzić. Teraz chodzę na Studia (po krótkiej przerwie), ale czasami boję się jechać na uczelnię z powodu tego, że może mi się coś stanie i nikt mi nie pomoże. Bardzo często myślę o tym, że może mam chore serce, albo to stan przedzawałowy (chociaż wiem, że w moim wieku - mam 22 lata - to raczej niemożliwe) i chociaż zdaję sobie sprawę, że to absurd, to i tak się boję. Kiedyś bałam się jechać kilka przystanków autobusem z tego samego powodu, co wyżej. Ostatnio pomaga mi wmawianie sobie, że nie jestem chora i nic mnie nie boli. Szczerze powiedziawszy trochę mi to pomaga. Ale ostatniej nocy nie umiałam zasnąć, ciężko mi się oddychało, aż serce zaczęło mi tak mocno bić, że myślałam, że umre. Po kilku minutach mi przeszło. Mam wsparcie w domu, bo moja mama miała kiedyś nerwicę lękową. Niestety ja nie wiem, czy to nerwica, bo nikt mi tego nie powiedział z lekarzy. Neurolog przepisał mi mocne tabletki na serce bez badania mnie. Często mam takie myśli, że jak czegoś nie zrobię (np. nie poukładam rzeczy w łazience po swojemu), to coś mi się nie uda. Czasami wszystko mnie już męczy i mam dość. Czasami wybucham złością i płaczem. Mój chłopak czasami tego już nie wytrzymuje. Mam bezdechy w nocy, rzadko, ale są. Kiedyś bardzo lubiłam współżyć z moim chłopakiem, a teraz robimy to bardzo rzadko, bo ja nie odczuwam takiej potrzeby, bo boję się, że coś mi się stanie. Kilka lat wstecz często balowałam i piłam dużo alkoholu, ale jakoś w marcu tego roku miałam tak mocne objawy wymienione wyżej, że do dzisiaj nie tknęłam alkoholu. Jedynym moim nałogiem jest kawa i papieros. Przepraszam za chaos w mojej prośbie, ale bardzo proszę o pomoc, bo bardzo jej potrzebuje. Z góry dziękuje.

Od 5 tygodni bolą mnie całe kończyny dolne. Przy USG dopplerowskim stwierdzono przewlekłą niewydolność żylną. Od tygodnia biorę jedną tabletkę dziennie Vessel due F. Jednak do tej pory nie czuję poprawy. Jak dlugo trzeba czekać, aby ból ustał? Staram się wykonywać dodatkowo ćwiczenia, ale nie wiem, czy przy bólu jest to wskazane. Czy przy niewydolności żylnej tworzą się już zatory, czy jest to dopiero początek choroby?

Witam! mamy pięcioletniego syna, który ma bardzo często taki gęsty katar, zazwyczaj to jest następstwo przeziębień (infekcji wirusowych), ale nie koniecznie. Może taki katar pojawić się sam, bez większych objawów infekcji wirusowej, i utrzymywać się przez trzy tygodnie. Problem jest w tym, że tego kataru są ogromne ilości, stąd nie wypada dziecka posyłać do przedszkola oraz dochodzi do infekcji, zapalenia ucha, średnio trzy razy do roku. Pragnę dodać, że ten katar zaczyna się w październiku i trwa z przerwami do końca maja, przy czym w maju się nasila, zawsze ten sam lepki, żółtawy. Pomimo że jest go dużo, pięknie syn wydmuchuje go, i przeważnie, ku mojemu zdumieniu, śpi z zamkniętą buzią. W wieku 3,5 roku miał usunięty trzeci migdał i ma solidnie przerośnięte pozostałe dwa migdały, które bardzo paskudnie powiększają się podczas tego kataru i anginę ropną ma trzy razy do roku. Kaszel jest rzadkością, raz chorował na oskrzela, nie kicha, oczy mu nie łzawią. Chociaż testy na alergie wyszły negatywne u syna w wieku 4,5 lat, każdy lekarz pediatra, laryngolog, do którego sie zwrócę, mówi mi, że to na pewno będzie alergia . Wymaz z gardła z tego roku w kwietniu wskazał na staphylococcus pyogenes (gr A) i z nosa Staphylococcus epidermidis - wzrost obfity. Synek został przeleczony antybiotykiem 14 dni. W trakcie podawania antybiotyku katar ustąpił, następnie utrzymał się do początku czerwca i znikł, aż do obecnej chwili. Także z początkiem czerwca miałam wizytę kontrolną u laryngologa i podobnie, jak inni lekarze, przepisał mi claritine na kolejne trzy miesiące i zaczęłam go podawać przez tydzień, jednak w tym czasie wyjechaliśmy na weekend, zapomniałam wziąć ze sobą lekarstwa i nagle katar znikł zupełnie na cztery miesiące, lekarstwo odstawiłam. Czy to może być alergia i jak ja to mam sprawdzić?

Dziękuję za odpowiedź do pytania z 13 października 2009, godz. 10:06, użytkownik anonimowy: Mężczyzna 54 lata. Dotychczas zdrowy - tylko kamica nerkowa. Zaczęło się od zawrotów głowy i nudności - wizyta u lekarza - wysokie ciśnienie, zmiany w EKG - hospitalizacja... Jednak to nie do końca tak. Mąż nie przyjmował żadnych leków przed pobytem w szpitalu. Nie miał też choroby nadciśnieniowej. Ciśnienie nigdy nie było wyższe niż 134/87 (pomiar często wykonywany z uwagi na obciążenie w rodzinie - teściowa ma nadciśnienie). Do szpitala trafił z powodu silnych zawrotów głowy, nudności i wysokiego (chyba stresogennego) ciśnienia. Lekarz, który wykonywał badanie EKG i dał skierowanie do szpitala oraz lekarz, który przyjmował męża w szpitalu - nie znali przypadku mojego męża, a mąż nie skojarzył faktów. Taki nietypowy zapis EKG występował już bardzo dawno zarówno u męża, jak i u jego rodzonego brata - co zostało uznane za nieprawidłowość anatomiczną. Kiedy po południu, w pierwszym dniu pobytu męża w szpitalu, rozmawiałam z lekarzem (tym, który przyjmował męża do szpitala i zajmował się nim przez cały dzień) i powiedziałam mu, że taki nietypowy zapis już występował, też powiedział, że to może być anatomiczne. Powiedział mi również, że ten zapis jest typowy dla trwającego, przebiegającego w tym momencie zawału - który nie został potwierdzony i nie wystąpił. Choroba nadciśnieniowa nie została potwierdzona - badanie dna oka, obserwacja ciśnienia (pomiar 2 - 3 razy dziennie). Po konsultacji z lekarzem Tritace zostały odstawiony, Concor Cor zmniejszony do dawki 1/4 tabletki i po tych zmianach ciśnienie utrzymuje się na poziomie 125-130/ 84 -86, a tętno na poziomie 56-62. Glukozę w górnej granicy normy mąż ma już od wielu lat, ale mąż jest łasuchem, lubi słodycze i akurat w przeddzień badania (nie wiedzieliśmy, że będą robione) wieczorem pojadł sporo słodyczy - co mogło ją jeszcze podwyższyć. Lekarz pierwszego kontaktu zawsze mówi - taka jego uroda, a przy "diecie" bogatej w słodycze - może tak być i radzi ograniczyć węglowodany - co mojemu mężowi nie wychodzi. Zmiany w moczu też często występują (nawet większe) i zgodnie z opinią leczącego go urologa, są rzeczą normalną przy jego typie kamicy. Co do powiększenia prawego przedsionka, to lekarz, który konsultował męża po powrocie ze szpitala (w sprawach kardiologicznych i nadciśnienia) stwierdził, że tego on nie widzi (Powiedział: norma 40 - tu 41, więc nie mówmy o powiększeniu, a o górnej granicy normy). Co do specjalistycznej opieki kardiologicznej i wizyt w poradni kardiologicznej - wg opinii dwóch lekarzy nie ma takiej potrzeby. Wystarczy tylko baczna obserwacja ciśnienia, utrzymanie (na razie) CONCOR COR w dawce 1/4 tabletki, leków obniżających poziom trójglicerydów i Polocardu w zapisanej dawce. Czy takie podejście lekarzy jest Państwa zdaniem prawidłowe, czy powinnam jeszcze coś w tych sprawach robić? Niepokoją mnie te zawroty głowy. Występują rzadko (3-4 razy w okresie ostatnich 10 lat), są nagłe, trwają kilka godzin, towarzyszą im nudności, a po ustąpieniu ból głowy. Nie są spowodowane lekami i pomimo wielu konsultacji - nie znamy przyczyny ich występowania. Nie wiem, co robić gdy taka sytuacja się powtórzy - czy ponownie szpital, wiele zbędnych badań, które i tak niczego nie wyjaśniają? Proszę o podpowiedź do jakiego lekarza się udać, jakie badania przeprowadzić, aby poznać przyczynę. Jakie mogą być teoretyczne przyczyny takich zawrotów głowy? Jak można ocenić przypadek mojego męża po tych dodatkowych wyjaśnieniach? Przepraszam, że ponownie zawracam Państwu głowę, ale już nie wiem, co robić, co innego w karcie wypisu ze szpitala, a co innego w opiniach konsultujących lekarzy. Będę bardzo wdzięczna za ponowne przyjrzenie się temu przypadkowi i poradę. Pozdrawiam.

Moja 4,5-letnia córka od tygodnia w nocy chrapała. Rano musiała wydmuchać nosek - przezroczysta lub biaława wydzielina - i przez cały dzień było wszystko ok. (bez temperatury, bez kaszlu, kataru, bardzo dobre samopoczucie, apetyt). Zajrzałam jej jednak do gardła i na migdałkach zobaczyłam białe naloty. Laryngolog powiedział, że mam zrobić wyniki CRP i od tego zależeć będzie leczenie - podejrzewał jednak wirus. Zrobiłam wyniki i CRP 5, ale w morfologii leukocyty 14,2, a limfocyty 5,7, reszta w normie. Czy rzeczywiście to infekcja wirusowa? Córka dostała groprinosine, eurespal, i fiolet do smarowania gardła. Chrapanie ustąpiło, wydzielina została - ale tylko rano. Leczenie zakończyłam 19.010.2009 r. (9 dni). Kiedy może pójść do przedszkola? I dlaczego te objawy były takie dziwne, wyglądała na zupełnie zdrową i gdybym nie zajrzała do gardełka, pewnie do lekarza bym nie poszła. Dziękuję.

Witam wszystkich!

Wbrew pozorom jest wiele osób cierpiących na nerwicę - tyle, że ciężko je znależć wokół siebie. Stąd uczucie wyobcowania. Ludzie tacy po prostu się ukrywają ,nie przyznają do choroby.

Mam 17 lat, wiem, wiek bardzo młody, ale o nerwicy mogę wiele powiedzieć. Zaczęła mnie opanowywać jakś rok temu, przeniosłam się do nowej szkoły - chciałam być akceptowana, wywrzeć dobre wrażenie na nauczycielach. Stawiam sobie zawsze bardzo wysoką poprzeczkę, gdy nie uda się jej pokonać - załamuję się... Mój ojciec jest alkoholikiem, więc nigdy tak naprawdę nie czułam się w pełni bezpieczna, od zawsze wysłuchiwałam awantur, co spowodowało, że moje nerwy są w strzępkach.

Na początku zauważyłam, że przed wyjściem do szkoły odczuwam ból w okolicach brzucha... Cięzko opisać to uczucie. Idąc korytarzem miałam wrażenie, że wszyscy się na mnie patrzą i ukradkiem śmieją. W klasie miałam znajomych - pozornie dogadywałam się z każdym, mimo to strach zaczął się nasilać. Kilka niemiłych komenatrzy nauczycielek [osobowość neurotyczna, wszystkim się zdecydowanie za bardzo przejmuję] i wszystko zaczęło mnie przerastać... Budziłam się z myślą "o nie, już rano, nie chcę iść nigdzie", zaczynałam płakać, wpadałam w furię, do tego stopnia, że rzucałam czym się dalo, aż padałam wykończona na podłodze z płytkim oddechem. Mama zaczęła mnie podwozić do szkoły. Pod samą szkołę, a ja bałam się wyjść z samochodu. Uczucie bezsensu, chęci ukrycia się w domu, w swoim koncie, było bardzo silne. Kiedy jeszcze byłam w stanie pokonać ten strach, szłam do ludzi i wszystko mijało, kiedy spotkalam przyjazne twarze.

Teraz? Teraz nie wychodzę z domu, nawet do sklepu, w szkole bywam rzadko, najprawdopodobniej nie zdam tego roku. Nikt ze znajomych nie wie o problemie, tylko mama, a mi jest po prostu wstyd. Byłam u psychologów, psychiatry [leki nie pomogły, nawet Fluoksetyna], nawet u księdza byłam. Nic nie pomaga... Proszę Was bardzo, jeżeli zancie jakiś sposób jak sobie radzic z newicą, podzielcie się ze mną... Ja już nie mogę i nie chcę tak żyć. Łatwo się mówi, że trzeba samemu chcieć wyjść do ludzi, przesilić, itd., ale kiedy nadchodzi atak, ja jestem bezsilna, sparaliżowana tym lękiem i niestety nie jestem w stanie zrobić NIC. Ps.

Od jakiegoś czasu dręczą mnie również dziwne myśli, których jest kilka i nie wszystkie są "moje" [inaczej wytłumaczyć tego nie mogę]. Do głowy przychodzą mi różne obrazy, np. rozmawiając z kimś "widzę" jak np. ktoś zabija tą osobę, albo ja to robię. Myśli te związane są też ze mną. Są nie tylko w formie obrazów, ale i samych "podszeptów"... 'zrób to, tego nie rób', lub toczę rozmowy w sobie z "kimś"... Jestem wyczerpana psychicznie... Potrzebuję pomocy, inaczej, po prostu ... zabiję się.

Mam 62 lata. Od dzieciństwa boję się ciemności. W 1982 r. zostałam wdową, lęk wzrósł kilkakrotnie, pomimo że miałam dwójkę dzieci, które spały obok. Potwornie się bałam. Zgłosiłam się do lekarza, otrzymałam lekarstwa, po których bardzo źle się czułam. Dopiero wyjazd do sanatorium trochę mi pomógł. Zaczęłam normalnie żyć, ale światło paliłam całą noc. W 1987 r. ponownie wyszłam za mąż, a mimo to, gdy mąż wychodził do pracy, ja paliłam całą noc światło, a rano gasiłam. 10 miesięcy temu zmarł mi mąż, dzieci się usamodzielniły, a ja przeżywam dalej tragedię.

W dzień sobie radzę, zapisałam się na uniwersytet 3 wieku, uczę się języków obcych, chodzę na gimnastykę, ale gdy nadchodzi noc, zaczyna się lęk - palę do rana światło, włączam telewizor i tak śpię. Po trochu jest to bardzo męczące. Zgłosiłam się po 28 latach do psychiatry, otrzymałam tabletki na sen, po których bardzo źle się czuję, mam zawroty głowy i nie mogę normalnie funkcjonować. Piję ziółka i zastanawiam się nad swoim życiem, co dalej? Uważam, że jestem normalną osobą, chociaż coraz bardziej zaczynam mieć wątpliwości, czy z moją psychiką jest wszystko w porządku. Sama nie rozumiem, czego się boję, może mi Państwo pomożecie. Bardzo proszę. Mam podwyższone ciśnienie, biorę tabletki acard profilaktycznie na serce, poza tym na nic nie choruję.

Mam 22 lata. Brałam tabletki antykoncepcyjne (Yasminell) przez ok 1,5 roku. W tym czasie znacznie przytyłam (10 kg). Odstawiłam tabletki we wrześniu (wciąż czekam na okres), aby wrócić do formy fizycznej, jednak niezażywanie tych tabletek sprawia mi problemy - pogorszenie cery, dziwna wydzielina z pochwy (ciemna), brak okresu, brak możliwości uprawiania sexu bez konsekwencji. Chciałabym chyba wrócić to zażywania tabletek, tylko nie wiem, czy powinnam brać te same? Czy może spróbowac innych? Proszę o pomoc!

Witam, mam 39 lat, wyjściowa waga 86 kg, 178 cm. Od dwóch tygodni na diecie pod opieką dietetyka, schudłam ok. 2 kg. Docelowo chcę ważyc ok. 70 kg. Dieta przewidziana na ok. 6 miesięcy, w tym 3 na schudnięcie i 3 na stabilizację. Jem 5 posiłków dziennie, ok. 1500 kcal/dziennie, owoce tylko do południa, ostatni posiłek tylko białkowy. Otóż w tej chwili nie daję rady zjeśc 5 posiłków, na początku diety chodziłam głodna i zła, teraz zmuszam się do 4 posiłku, a piątego już nie daję rady zjeśc. Zmniejszyłam trochę ilość warzyw za radą dietetyka i piję mniej, żeby dac radę zjeśc, co chyba niekoniecznie jest dobre. Przykładowy jadłospis: 1. rano kawa z mlekiem 0,5%, kefir do 400 ml, owoce, np.160 g winogron lub 260 g jabłek, lub 450 g truskawek - w dowolnym momencie przed południem; 2. 3 jajka na oliwie z oliwek, chleb żytni razowy 40 g, warzywa w dowolnej ilości, np. ogórek lub pomidor, herbata zielona lub owocowa, bez cukru; 3. chleb żytni razowy 40 g, serek wiejski 3% 150 g, chuda szynka drobiowa lub wieprzowa ok. 25 g, warzywa 4. schab pieczony 100 g, kasza gryczana lub brązowy ryż - 25 g suchego/90 g po ugotowaniu, warzywa w dowolnej ilości; 5. 110 g chudego twarogu, szczypiorek, herbata bez cukru zielona lub owocowa. Przez cały dzień wypijam ponad 2 litry płynów bez cukru - kawa, herbata zielona lub owocow, woda. Dzisiaj na przykład do 4 posiłku musiałam się zmusić, a 5 nie mam pojęcia jak wcisnąć, ale jeszcze spróbuję. Dietetyk radził mi trochę ograniczyć warzywa, ale to nie pomaga, a nie chcę ich całkiem wykluczyc.

Mam 37 lat. Po ponad półtoramiesięcznym okresie bycia "nie sobą", zdecydowałam się na wizytę u lekarza. Ponieważ u psychiatry pierwszy wolny termin przypada na późny listopad, a ja nie chcę się już męczyć, postanowiłam zgłosić się do lekarza rodzinnego. Objawy, które mam - zdaniem tego lekarza - wskazują na depresję. Zalecił mi wizytę u psychiatry, ale jednocześnie wypisał receptę na lek, który kazał przyjmować na noc, jedną tabletkę dziennie (50 mg), do czasu, aż lekarz psychiatra ustawi mi być może nowy lek. Nie czuję się najlepiej po tym lekarstwie (skutki uboczne...), ale proszę o udzielenie odpowiedzi, czy faktycznie, skoro to mi przepisał lekarz rodzinny, to powinnam brać ten lek do czasu wizyty u psychiatry? Andżelika.

Witam. Mam depresję i nerwicę. W zasadzie od dawna, ale z przerwami, były okresy lepsze i gorsze. Próbowałam popełnić samobójstwo (miałam z 14 lat), w domu miałam koszmar, nie życie - nie udało się. Potem było lepiej, aż do momentu, gdy ojciec próbował mnie udusić, gdy miałam 17 lat. Teraz mam 25 lat, męża i 2 dzieci. W zasadzie jak zamieszkałam z mężem, od tego ostatniego zdarzenia, tj. jak miałam 17 lat, było coraz lepiej. Były gorsze momenty, ale nigdy aż takie złe. Było w miarę. Wystarczył czasem jakiś lek uspokajający czy połówka relanium 0,2 mg (w obu ciążach dostawałam relanium).

Relacje z moją matką nigdy nie były dobre, od czasu gdy zamieszkałam z mężem trzymałam z nią kontakt tylko ze względu na prośbę mojego męża. Mówił, że to jednak matka, ale co to za matka, która doprowadziła mnie do obecnego stanu? W końcu miarka się przebrała. W kwietniu tego roku znów pojawiła się myśl samobójcza, ale tym razem tłumił ją fakt, że mam dzieci i chcę dla nich żyć. Tylko nie mam sił. Nie mogłam spać, normalnie funkcjonować, uszło ze mnie życie. Zaczęłam krzyczeć na dzieci, nie mówiąc o kontaktach z mężem, który uważa, że depresja czy nerwica to choroba jak "katar" , która przechodzi po nocy i nigdy nie wraca, że na drugi dzień mam być już szczęśliwa i pełna życia.

Nie chciałam, aby tak było. Poszłam po ratunek do psychiatry (wcześniej chodziłam do około 21 roku życia, co najmniej kilka razy w roku, do psychologa), dostałam leki: pernazynę, citronil oraz cloranexen. Do psychiatry udało mi się kilka razy "wyrwać", ale u psychologa byłam tylko 3 razy i nie mogę więcej. Nie mam z kim zostawić dzieci. Teściowa nie bardzo chce mi zostawać z 2 dzieci. No i jeszcze to tłumaczenie, po co, gdzie idę, a wiem, że oni na słowo psychiatra czy psycholog reagują jak większość ludzi - negatywnie, więc wolałabym tego unikać. W zasadzie nie wiem, czego oczekuję od Pani. Po prostu nie wiem, może potrzebuję się wygadać chociaż w taki sposób. Dziś znów nakrzyczałam na synka. Nie chcę tak żyć......